Που είναι το κινητό μου;

Image

Τις προάλλες που λέτε ήμασταν στο αυτοκίνητό μου με τον Κωνσταντίνο, τη Νατάσα και τον Ανδρέα. Δεν θυμάμαι προς τα που πηγαίναμε, αλλά οδηγούσα εγώ. Η διαδρομή ήταν ωραία. Κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα μέρος που ο δρόμος είχε πολύ νερό και παρόλο που εγώ αγχώνομαι γενικά με το βρεγμένο δρόμο δεν μάσησα και δεν μείωσα ταχύτητα (είχα πατήσει λάδια βλέπετε με βρεγμένο δρόμο και είχα στουκάρει, οπότε έχω ένα θέμα). Το νερό όμως όλο και αυξανόταν όπου τελικά βρέθηκα να οδηγώ πρακτικά πάνω στο νερό. Οδηγούσα πολύ γρήγορα για να μην βουλιάξει το αμάξι. Το αμάξι μου έγινε ο Ιησούς.
Μέσα στον πανικό, έχασα τον Κωνσταντίνο. Δεν ήταν πια στη θέση του συνοδηγού. Κοίταξα τον καθρέφτη μου και τον είδα πίσω να είναι μέσα στη μέση του νερένιου δρόμου και να κοιτάει. Δεν κουνιόταν, δεν έκανε τίποτα που να δείχνει ότι ήθελε να μπει ξανά μέσα στο αμάξι. Συνέχισα να οδηγώ, μην μπορώντας να κάνω μανούβρες πάνω στο νερό και ξαφνικά τον είδα μπροστά μου. Πάλι όμως δεν μπορούσα να σταματήσω γιατί θα βούλιαζα. Έπρεπε οπωσδήποτε να φτάσω στη στεριά. Συνέχισα το δρόμο μου ενώ οι πίσω επιβάτες δεν μιλούσαν καθόλου. Δεν τους έκανε καν εντύπωση ότι εξαφανίστηκε από το αυτοκίνητο ο Κωνσταντίνος. Ήταν πολύ περίεργο συναίσθημα. Ένοιωθα ότι είχα μείνει μόνη μου.

Και ξαφνικά, στεριά. Ένα πράσινο λιβάδι και γύρω γύρω λόφοι. Είχε και μερικές ελιές. Συνέχισα το δρόμο μου μέσα στο λιβάδι μόνο και μόνο για να αναγκαστώ να σταματήσω μιας και ήταν αδιέξοδο. Έβλεπα άλλα αμάξια να χρησιμοποιούν άλλο δρόμο, από τους λόφους αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πως θα έφτανα εκεί. Έπρεπε να γυρίσω στο σπίτι ή κάπου οικεία τέλος πάντων για να βρω τον Κωνσταντίνο.

Βγήκα έξω από το αμάξι και πήγα προς μία ετερόκλιτη παρέα ανθρώπων. Δύο γυναίκες ντόπιες και κάτι τουρίστες από την Ισπανία. Προσπάθησα να διακόψω για να ζητήσω βοήθεια αλλά ήταν για κάποιο λόγο αδύνατον. Σαν να μην με άκουγαν, σαν να μην με έβλεπαν. Οι τουρίστες από την Ισπανία ζητούσαν δουλειά στις γυναίκες. Ήθελαν λέει να κάνουν μεροκάματο στις ελιές. Οι γυναίκες γελούσαν κι έλεγαν μεταξύ τους ότι οι ελιές ήταν πολύ λίγες και δεν υπήρχε λόγος να μαζευτούν. Η προφορά των γυναικών ήταν γνώριμη. Είχα βρεθεί στην Ικαρία. Αλλά δεν ένοιωθα και πολύ οικεία τελικά. Οι γυναίκες δεν μου μίλησαν ποτέ. Η μέρα ήταν πολύ όμορφη, ανοιξιάτικη και ηλιόλουστη αλλά εγώ ήμουν μόνη χωρίς τον Κωνσταντίνο. Δεν κατάφερα να την απολαύσω.

Ναι, όπως καταλάβατε ήταν όνειρο. Αγχωτικό. Όταν ξύπνησα συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ενσωματώσει στα όνειρά μου το κινητό μου, την ευκολία αλλά και το άγχος που μου δίνει αυτό. Αν όλα αυτά ήταν πραγματικά θα είχα πάρει τηλέφωνο τον Κωνσταντίνο, θα είχα μάθει που βρισκόταν, αν ήταν καλά, πως κατάφερε να τηλεμεταφερθεί και λοιπά 😉
Στα όνειρά μου όμως δεν έχει ευκολίες, δεν έχει κινητά. Χμ, εδώ που τα λέμε πάντως ούτε η πραγματικότητα είναι και πολύ εύκολη αν και τουλάχιστον όταν είμαι ξύπνια (θέλω να ελπίζω πως) φροντίζω να μην εξαφανίζονται οι άνθρωποι που αγαπώ.

Advertisements

5 λόγοι που δεν whaaaaat μετά τα whaaaaat???

Λοιπόν, καιρό τώρα με τρώει το ζήτημα της Λουκίας. Της  Λουκίας της Μητσάκου. Η Λουκία που λέτε, πάτησε τα 30 και έχει διάφορα σημαντικά πράγματα να μας πει για την εμπειρία της. Προσοχή, δεν υπάρχει ειρωνεία στην προηγούμενη πρόταση, εφόσον το κορίτσι τα θεωρεί σημαντικά και το ίδιο θεωρεί και το μέσο που τα δημοσιεύει, καλώς. Κανένα πρόβλημα.

Στο πλαίσιο λοιπόν του δημόσιου ιντερνετικού διαλόγου, νοιωθω μια χαζή ανάγκη να αναφερθώ σε ένα άρθρο της Λουκίας. Δεν θα υπάρχουν ευκολάκια δεν θα ειρωνευτώ. Απλά θα απαντήσω πάρα πολύ σοβαρά, παράγραφο-παράγραφο στο άρθρο «5 λόγοι που δεν ερωτεύομαι μετά τα 30» γιατί μου έχει προκαλέσει τρομερή εντύπωση.

1) Γιατί I´m too old for this shit

Ήμουνα νια και γέρασα. Μικροί έχουμε περισσότερες αντοχές, περισσότερη ενέργεια και, συνήθως, δρούμε περισσότερο συναισθηματικά. Όσο μεγαλώνουμε-κακά τα ψέματα- σκεφτόμαστε περισσότερο με τη λογική. Τα βάζουμε κάτω και τα ζυγίζουμε τα πράγματα. Πώς μας έδιναν οι καθηγητές στο σχολείο ένα ποίημα και στην προσπάθειά τους να το «ερμηνεύσουν» μας το κόβανε λέξη-λέξη και αυτό που έμενε ήταν λεξούλες σκόρπιες και κάποια «και» και κάποια «αν» που απ’ τον πολύ ορθολογισμό κατέληγαν να μη σου λένε απολύτως τίποτα; Κάτι τέτοιο. Από μια ηλικία και μετά αντιμετωπίζεις το ενδεχόμενο του Έρωτα σαν να αναλύεις ένα ποίημα ή σαν να σκέφτεσαι να αλλάξεις το σαλόνι σου. Λογική ή κυνισμός; Μικρή τους έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους και δε μπορούσα να τους καταλάβω. Τους έλεγα υποτιμητικά «κυνικούς», τους κοιτούσα με μισό μάτι και δεν τους εκτιμούσα και πολύ. Τώρα είμαι ένας από αυτούς. Αν ζηλεύω την άγνοια των ερωτευμένων 20άρηδων στο δρόμο που περπατάνε χεράκι-χεράκι και κοιτιούνται στα μάτια; Ναι, τη ζηλεύω αλλά δεν είναι στο χέρι μου και να την ξαναποκτήσω.

Απάντηση:

Ξεκινάω από τον τίτλο. «Too old for this shit». Πολυχρησιμοποιημένη έκφραση κυρίως σε ταινίες με δράση όπου κάποιος ήρωας που χρειάζεται να κυνηγήσει/πυροβολήσει/παίξει ξύλο και λοιπά, φαντασιώνεται τη σύνταξη και ομολογεί πως «γέρασε γι’ αυτά τα σκατά». Ρε συ Λουκία, είναι δυνατόν να λες ότι τα 30, η πιο γαμάτη ηλικία είναι “too old”; Τα 30 είναι η ηλικία κατά την οποία πρέπει να χρησιμοποιήσεις την πρότερη reckless εμπειρία, να βρεις έναν άνθρωπο να γουστάρεις, να ξέρεις ότι δεν είναι μαλάκας, ότι ταιριάζετε και να κάνεις όλα αυτά που πιθανόν δεν μπορούσες στα 20.

Στη συνέχεια, θέλω να σου πω ένα μεγάλο ΟΧΙ στη σύγκριση οπτικής έρωτα/ποιήματος/σαλονιού. Θέλω να πω ρε παιδί μου, τέτοιου τύπου ανάλυση δεν την κάνεις αν είσαι πραγματικά ερωτευμένος. Αν είσαι πραγματικά ερωτευμένος δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς. Αν πάλι προλαβαίνεις, τότε οκ, δεν είσαι ερωτευμένος.

Και τέλος θέλω να σου πω ότι υπάρχουν ερωτευμένοι άνθρωποι που δεν έχουν άγνοια. Ερωτευμένος δεν σημαίνει ούτε ηλίθιος ούτε αδαής. Σημαίνει ερωτευμένος. Ο έρωτας δεν είναι αποκλειστικό δικαίωμα των 20άρηδων. Μπορείς να είσαι ερωτευμένος και να έχεις ένα εκατομμύριο προβλήματα και να τα ξέρεις. Και φυσικά ξέρεις ότι ναι, μπορεί να χωρίσετε κιόλας, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.

2) Γιατί δεν έχω χρόνο

Δεν έχω χρόνο. Γενικά. Όχι μόνο για άλλο πόνο που λέει και ο Μιχάλης. Έχουμε και δουλειές, δηλαδή. Και φίλους. Και τα σινεμά βγάζουν καινούριες ταινίες και έχω πολλά βιβλία που θέλω να διαβάσω. Και μπαίνει το ερώτημα; Πόσο πολύ θέλω τον Άλλο για να αλλάξω την καθημερινότητά μου; Γιατί για να μπει ένας άνθρωπος στη ζωή σου, πρέπει να του κάνεις χώρο για να μπει. Δε θα μπει σαν κλέφτης απ’ το παράθυρο. Τον θέλω αρκετά για να θυσιάσω το χρόνο μου; Γιατί μια σχέση δεν είναι χόμπι- είναι δουλειά. Θέλει κόπο και χρόνο για να δουλέψει σωστά. Θα μου πεις, βέβαια, έτσι που έχουν έρθει τα πράγματα και ο όλος ο κόσμος είναι άνεργος και ο ελεύθερος χρόνος δε λείπει πια, το λογικό θα ήταν να έβλεπες καρδούλες στον αέρα και να μύριζες στην ατμόσφαιρα την επιθυμία για ιστορίες αγάπης. Βλέπεις εσύ κάτι τέτοιο; Γιατί εγώ δεν. Μάλλον δε φταίει μόνο αυτό.

Απάντηση:

Χμ, εδώ με μπερδεύεις. Μα όταν έχεις μια σχέση δηλαδή εσύ τι κάνεις; Κλείνεστε μέσα και κοιτάζεστε; Δεν πάτε σινεμά; Δεν αράζετε στο κρεβάτι να διαβάσετε βιβλία; Δεν βγαίνετε μαζί με τους φίλους σας; Γιατί αν είναι να κλείνεστε μέσα και να μιζεριάζετε και να προσπαθείτε να έχετε σχέση, τότε ναι, με βρίσκεις σύμφωνη. Χέστο. Δεν είναι για σένα. Αλλά εγώ ξέρω ότι οι σχέσεις, οι ερωτικές, οι συντροφικές υποτίθεται πως σε κάνουν χαρούμενο γιατί ακριβώς μπορείς να μοιράζεσαι όλα τα παραπάνω με έναν άνθρωπο για τον οποίο τρελαίνεσαι. Και φυσικά η σχέση δεν είναι χόμπι. Καμία σχέση δεν είναι χόμπι, ούτε η φιλικές, ούτε οι οικογενειακές. Αλλά ΟΚ, δεν είναι και σκλαβιά.

Ξέρω γω ρε παιδί μου, η σχέση δεν είναι σκύλος για να υπολογίσεις αν έχεις χρόνο να τον βγάζεις βόλτα.

3)            Γιατί πολλά έχουν δει τα μάτια μου μα αυτό μου φέρνει τρόμο

Γιατί δεν είμαι χθεσινή. Γιατί ξέρω πια πολλά. Πιο πολλά από όσο θα ήθελα, για να είμαι ειλικρινής. Και γιατί η εμπειρία is a bitch που θα λεγε και η γιαγιά μου στο χωριό. Και το έχω δει το έργο. Και έχω όλη την καλή διάθεση να πιστέψω πως όλα θα πάνε καλά και πως η αγάπη νικάει το πάντα και πως το true love kiss που μας πλασάρουν στις ταινίες υπάρχει και πως θα με γιατρέψει με έναν μαγικό τρόπο. Αλλά είναι σα να βλέπεις την Casablanca για χιλιοστή φορά. Και κάθε φορά ελπίζεις πως θα έρθει η ανατροπή και ο Ρικ θα φύγει με την Ίλσα. Κάθε φορά. Και περιμένεις. Αλλά δε φεύγουν ποτέ μαζί. Και ασχέτως με το αν ξαναδείς την ταινία ή όχι για χιλιοστή πρώτη φορά, δεν ελπίζεις πια σε happy ending. Γιατί δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβάμαι τίποτα. Είμαι έμπειρη.

Απάντηση:

Τι σου φέρνει τρόμο; Ο χωρισμός; What else is new? Έλα τώρα ρε Λουκία, λίγο σοβαρότητα. Μιλάω πολύ φιλικά, αλλά αυτά είναι βλακείες. Γράφεις και νομίζω ότι γράφει καμιά 60χρονη. Η ζωή όχι, δεν είναι ταινία σε καμία περίπτωση αλλά στη ζωή αρκετές φορές ο ήλιος αρχίζει να δύει και το ζευγάρι χάνεται μέσα σε αυτό. Αν εν τω μεταξύ το ζευγάρι είναι υγιές και δεν αντιμετωπίζει τη σχέση σαν να είναι κάποιου είδους μάχη, τότε υπάρχουν πάρα πολλές πιθανότητες  να είναι μαζί σε όλα τα ηλιοβασιλέματα.

4)            Γιατί δε θέλω να ξαναχωρίσω

Για μένα αυτός ο λόγος είναι από τα sos. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ τον χωρισμό τον βιώνω ως πένθος. Και τίθεται το ερώτημα: Πόσες φορές μπορείς να σπάσεις και μετά να κολλήσεις; Πόσες φορές μπορείς να πέσεις και μετά να ξανασηκωθείς σα να μη συμβαίνει τίποτα (και στ’ αλήθεια να μη συμβαίνει); Γιατί κάθε φορά που ξεπερνάς μια ερωτική απογοήτευση συνέρχεσαι μεν αλλά κάποιες πληγές δεν κλείνουν ποτέ. Γιατί –μεταξύ μας τώρα- ό,τι δε σε σκοτώνει δε σε κάνει απαραίτητα πιο δυνατό. Αντιθέτως, ό,τι δε σε σκοτώνει, ένα κουσούρι στο αφήνει. Και μέχρι πότε ο οργανισμός σου θα έχει τη δυνατότητα της αυτοίασης; Και, αν την επόμενη φορά δε συνέλθεις ποτέ; Εμένα προσωπικά οι χωρισμοί μου έχουν χαλάσει το στομάχι. Θα πρέπει να περιμένω να μου χαλάσουν και το νεφρό για να πω «Basta!»; Ευχαριστώ πολύ, δε θα πάρω. ΥΓ. : Αν ανακαλυφθεί κάποιος τρόπος χωρισμού πιο ανώδυνος παρακαλώ να με ενημερώσετε asap. Εγώ θα απέχω και θα σταματήσω να δένομαι αν δε μάθω πρώτα τον τρόπο για να λύνομαι αναίμακτα.

Απάντηση:

Εδώ πάω πάσο. Άμα δεν την παλεύεις με τους χωρισμούς, ΟΚ. Βέβαια ξέρεις, ο χωρισμός δεν είναι το απαραίτητο κλείσιμο μιας σχέσης. Μπορεί όλα να πάνε καλά.

5)            Γιατί θέλω να έχω σώας τας φρένας και να είμαι εγώ

«Σώας τας φρένας»: μια κατάσταση άγνωστη όταν παθαίνεις ντουβρουτζά. Βυθίζομαι σ’ αυτό, με παρασέρνει το ρέμα, τρελαίνομαι. Δεν τρώω ή τρώω σα γουρούνι ή και τα δύο εναλλάξ, δεν κοιμάμαι, δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο εκτός από το αντικείμενο του πόθου μου. Αν είμαι ερωτευμένη, θα σου δώσω τα πάντα: ό,τι έχω και δεν έχω. Θα σπαταλήσω όλη μου την ενέργεια για να είσαι ευτυχισμένος μέχρι να εξοντωθώ και να μην έχω πια να δώσω τίποτα. Όχι σε σένα μόνο- σε κανέναν και σε τίποτα. Και η μόνη λύση τότε θα είναι να φύγω από σένα που με ξεθέωσες μ’ αυτόν τον τρόπο. Και μετά θα θέλω να είμαι μόνη μου. Να ξαναβρώ τον εαυτό μου και να θυμηθώ ποια ήμουν. Εξαντλήθηκα που το σκέφτηκα. Όσο μεγαλώνω, ο χρόνος που θέλω να είμαι μόνη μου μετά από αυτή τη διαδικασία αυξάνεται και η επιθυμία να το ξαναζήσω όλο αυτό μειώνεται. Το αποτέλεσμα; Απλά μαθηματικά είναι.

Απάντηση:

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σου πω ότι μάλλον δεν σου αρέσει ο έρωτας-σκέτο. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από αυτό που περιγράφεις κι εσύ το λες σαν να είναι κατάρα! Ουάου! Επίσης, όταν ερωτευόμαστε, δεν αλλάζουμε για χάρη του άλλου, ούτε ο άλλος μας παίρνει την ενέργεια. Σε μια νορμάλ σχέση πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και ο άλλος είναι αυτός που μας δίνει ενέργεια, αυτός που μας στηρίζει. Και το ανάποδο φυσικά. Δεν χρειαζόμαστε να φύγουμε από μία σχέση για να βρούμε ξανά τον εαυτό μας. Τον έχουμε βρει μια χαρά. Ίσως μάλιστα, η ίδια η σχέση, ο ίδιος ο έρωτας να μας κάνει και καλύτερους. Και ναι, ίσως εδώ να έχει να κάνει με την εμπειρία. Πιθανόν όταν είσαι 20 να αλλάζεις για τον άλλο και μετά να πρέπει να χτυπηθείς κάτω για να βρεις ξανά τον εαυτό σου. Αλλά τώρα που είσαι 30; Όλη αυτή η εμπειρία που λες ότι απέκτησες δεν θα έπρεπε να βοηθάει;

Αυτά που λες Λουκία. Ελπίζω να όπως είπες κι εσύ στον υπότιτλο του άρθρου σου «να διαψευσθείς».

ΥΓ. 1 Κι εγώ τα έκλεισα τα 30, δεν έγινε τίποτα κακό. Ίσα ίσα, όλα καλύτερα έγιναν 🙂  

ΥΓ. 2 Εντάξει, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που γουστάρουν να είναι μόνοι τους και αυτό κάνουν και καλά κάνουν στο κάτω κάτω. Δεν είναι υποχρεωτικό. Μπορεί και να ερωτευονται και να εξακολουθούν να είναι μόνοι. Μπορεί και να μην ερωτεύονται. Δεν ξέρω. Πάντως ο έρωτας ουδεμία σχέση έχει με την παρτάρα μας και την μοναξιά μας.

Κακά σχόλια δεν έχουν καμία μα καμία πιθανότητα να εμφανιστούν σε τούτο εδώ το ποστ!

Γιατί γέμισε η Αθήνα νεράντζια;

neratzia

Σε εκείνον άρεσε το γλυκό νεράντζι. Σε εκείνη άρεσε να του το φτιάχνει.

Οι νεραντζιές όμως δεν υπήρχαν πάντα στην Αθήνα. Δεν ήταν όπως σήμερα.

Του έφτιαχνε όμως άλλα γλυκά. Μέσα σε ένα βαρύ και λεκιασμένο βιβλίο υπάρχουν ακόμα οι συνταγές.

Τα χρόνια περνούσαν, τα γλυκά άλλαζαν, η ζωή άλλαζε.

Και μια μέρα ήρθαν από το δήμο και φύτεψαν νεραντζιές παντού. Στο δρόμο τους. Στον παραπάνω. Στο δίπλα. Στον από κάτω.

Τώρα που θα έχουμε τις νεραντζιές μας, θα μου φτιάχνεις γλυκό συχνά; ρώτησε εκείνος.

Πριν καρποφορήσουν για πρώτη φορά τα δέντρα, εκείνος έφυγε για πάντα.

Και τώρα που η Αθήνα είναι γεμάτη νεραντζιές, είναι σαν να γέμισε από τον έρωτά τους.

Και τώρα που η Αθήνα είναι γεμάτη νεραντζιές, είναι σαν να τις φύτεψαν μόνο για εκείνον.

Κι ο παράδεισος είναι γεμάτος με πορτοκαλί μικρά θαύματα.

 

Αφιερωμένο στη μαμά μου.

Τα 13 του 13

Όπως και κάθε χρόνο, οι περισσότεροι άνθρωποι λένε “άντε να πάει στο καλό το 13” και είναι έτοιμοι να υποδεχτούν το νέο έτος με αισιοδοξία, με νέα σχέδια, με καινούριες αλλά και παλιές αποφάσεις (που δεν κατάφεραν να πραγματοποιήσουν το χρόνο που φεύγει, όπως πχ το γυμναστήριο) και γενικά ανυπομονούν. Δε λέω, καλό είναι αυτό. Να παίρνεις τα πάνω σου, να έχεις κέφι για το καινούριο. Απλά εγώ το 13 το αγάπησα πολύ, νομίζω πρέπει να ήταν ο πιο ωραίος χρόνος της ζωής μου χωρίς υπερβολές.

31.12.13 σήμερα, και έχει λοιπόν έρθει η ώρα για το τοπ δέκα, που φέτος θα είναι 13. Τα 13 του 13. Πάμε.

1. Η παλιά και η νέα μου δουλειά.

Γιατί και η παλιά; Γιατί εγώ φεύγοντας δεν είχα κανένα αίσθημα πικρίας. Ίσα ίσα, πέρασα πολύ ωραία στη Businesslike 3,5 χρόνια. Έκανα φίλους, την Άρτεμις, τον Ηλία, τη Νάνσυ, τον Κώστα, το Σπύρο, το Γιάννη, έμαθα πάρα πολλά για τη δουλειά, γέλασα πολύ, και παρά τις γκρίνιες που υπήρχαν ενίοτε, ένοιωσα σαν το σπίτι μου.

Η νέα μου δουλειά..χμ…γιατί μου αρέσει το αντικείμενο. Γιατί περνάω καλά στο γραφείο, γιατί έχω καλούς φίλους συνεργάτες. Τώρα επαγγελματικά, το μέλλον θα δείξει.

2. Τα Σαββατοκύριακα στο Σχοίνο

scoinos

Ο Σχοίνος είναι κοντά στην Αθήνα, δίπλα στο Αλεποχώρι. Μέχρι εκεί φτάνουν οι γνώσεις γεωγραφίας μου. Μιας και είναι κοντά, ο Κωνσταντίνος κι εγώ πηγαίναμε όλο το χειμώνα όπου μας φιλοξενούσε η ξαδέρφη του η Νατάσα, που μαγειρεύει φοβερά και μας προσέχει όπως θα μας πρόσεχε η μαμά μας και λίγο παραπάνω μη σου πω. Και το καλοκαίρι όμως πήγαμε και κάναμε μπανάκια με εκλεκτή παρέα τη Νίκη, τη Ρένια, την Αγγελική κλπ. 🙂

3. Το ταξίδι στα Τρίκαλα Κορινθίας.

trikala

Σιγά καλέ, πως κάνεις έτσι; Στα Τρίκαλα πήγες, όχι στις Άλπεις. Κι όμως, ήταν ένα υπέροχο ταξίδι. Είχε τα πάντα (και όταν λέω τα πάντα εννοώ, τον Κωνσταντίνο, τέλειο φαί και χιόνι whooo hooo)

4. Τα βιβλία του Γ. Ξανθούλη.

θειος_τακης

“Βιβλιακώς” μιλώντας, ήταν η χρονιά του Ξανθούλη. Και δεν είναι μόνο που μου αρέσουν τα βιβλία, αλλά το γεγονός ότι μου δίνει έμπνευση να γράψω τις δικές μου ιστορίες, με τα δικά μου αγαπημένα φαντάσματα. Ξεκίνησα με το “Ο Θείος Τάκης” και νομίζω είναι και το αγαπημένο μου.

5. Έγινα νονά!

DSC_0637Ναι, το καλοκαίρι βάφτισα ένα μικρό λουκουμαδάκι, τον Ιάσονα, που είναι γιος της Κατερίνας και του Ανδρέα, δύο ανθρώπων που αγαπώ σαν οικογένειά μου και έτσι, γίναμε και οικογένεια.

6. Η γέννηση του Δημήτρη.

Ο Δημήτρης είναι το παιδί της Αφροδίτης και του Γιάννη. Και ο Γιάννης είναι ο αδερφός μου. Σαν δώρο γενεθλίων, μία μέρα μετά τα γενέθλιά μου, στις 6 Νοεμβρίου γεννήθηκε ένα αφράτο ξανθό παιδάκι που από εκείνη τη μέρα το αγαπώ, όπως και όλα τα ανήψια μου (που είναι πολλά!) άνευ όρων.

7. Το Λονδίνο

london

Το Λονδίνο με τον Κωνσταντίνο. Η συναυλία του Danny Elfman και η εμφάνιση Helena Bonham Carter & Tim Burton. Τι άλλο να πω;

8. Η Μύκονος

mykonosΚαλοκαιρινό 3ήμερο στη Μύκονο όπου έπιασα τον εαυτό μου να παρτάρει like it’s 1999. (Ναι, δεν είχα πάει καλοκαίρι μεταξύ των ηλικιών 18-24)

9. Το “τρακάρισμα”

carcrash

Το έβαλα σε εισαγωγικά γιατί δεν ήταν σημαντικό όσον αφορά στην υγεία μου. Πάτησα λάδια, έπεσα πάνω σε ένα παρτέρι και μετά 1.500 ευρώ για να το φτιάξω. Γιατί το βάζω στα καλύτερα; Γιατί είναι από αυτά τα μικρά πράγματα που σου συμβαίνουν και σε κάνουν να αντιλαμβάνεσαι το μοιραίο μερικών καταστάσεων. Ενώ μπορεί να είσαι άψογος απέναντι στο σύμπαν, το σύμπαν μπορεί να αποφασίσει να ρίξει λάδια στο δρόμο σου. Και τα λάδια δεν είναι ποτέ στο χέρι σου. Γι’ αυτό προσοχή. Σε όλα.

10.  Το #opendyosmos + 3 years Ikariamag

opendyosmos

Παρτάρα. Παρόλο που έβρεξε και δεν το κάναμε στην ταράτσα, παρόλο που η Νίκη στραμπούληξε το πόδι της και έτρεχε στα νοσοκομεία. Χορέψαμε, γιορτάσαμε, σβήσαμε τούρτες (γενέθλια Κωνσταντίνου & γενέθλια ikariamag), ακούσαμε ωραία μουσική από το Διονύση, το Ζώη και τον Κωνσταντίνο και περάσαμε γαμώ. Άντε και του χρόνου!!! (χωρίς βροχή ελπίζω)

11. Το artεις; 13

arteis

Το φεστιβάλ Σύγχρονης Ικαριακής Δημιουργίας του ikariamag.gr στο οποίο συμμετείχα λίγο στην οργάνωση. 4 μέρες απίστευτες! Με event, με εκθέσεις, με φίλους, με κόσμο που εξέφραζε μόνο την αγάπη του και μας έλεγε “μπράβο, άντε και του χρόνου”.

12. Το justdiy.gr

justdiyΤο καινούριο μου μπλογκ σχετικά με τα diy projects μου. Μπες και δες γιατί το αγαπώ.

13. Οι ζωές των άλλων

Η Νίκη που πραγματοποίησε όλα τα resolutions του 2013 και ήταν πολλά και σημαντικά. Η αδερφή μου η Νατάσα που είναι έγκυος και μέσα στον Ιανουάριο θα μας φέρει το πρώτο κοριτσάκι της οικογένειας. Η Νατάσα που πραγματοποίησε κάτι το οποίο είμαι σίγουρη ότι δεν θέλει να γράψω. Η μαμά μου που έκανε αλλαγές στη ζωή της, έκοψε το κάπνισμα και είναι γεμάτη κέφι και ζωή. Η Δώρα, από τους πιο εμπνευστικούς ανθρώπους στη ζωή μου, που βλέπει μερικά πράγματα να μπαίνουν σε τάξη και διατηρεί το χαμόγελο παρόλα τα ζόρια που έχει τραβήξει. Η Αλεξάνδρα που έτρεξε τα 42 χιλιόμετρα. Η Μαίρη που κρατάει το χαμόγελό της μεγάλο και την αγκαλιά της ακόμα μεγαλύτερη. Τα αδέρφια μου, Λεμονιά και Γιάννης που έχουν ωραίες οικογένειες και μου δίνουν χαρά. Η Νάντια που έφυγε από μία δουλειά που την έκανε δυστυχισμένη. Και πολλοί άλλοι ακόμα. Το έπιασες.

1. Alice Russell – To Dust #blogovision13

to_dust_alice_russell
Όσοι με ξέρουν δεν θα εντυπωσιαστούν καθόλου με το νούμερο 1 μου. Είναι φυσικά η Άλις η Ράσελ, η γυναίκα της ζωής μου που μπορώ να την ακούω στο ριπίτ Γ Ι Α  Π Α Ν Τ Α.

Αυτό το μικροσκοπικό ξανθό αγγλάκι που έχει νέγρικη φωνή και όταν τραγουδάει νομίζεις ότι έχει ενισχυτή στις φωνητικές χορδές της. Να δείτε, εγώ είμαι ως αυθεντική γκρούπι που φωτογραφήθηκα μαζί της στο Gazarte το 2009.

Image

Είμαι σίγουρη ότι χεστήκατε, αλλά δεν πειράζει, γιατί εγώ την αγαπώ και θα την πάρω με παπά και με κουμπάρο, που λέει ο λόγος τέλος πάντων.

Ορίστε, ακούστε γιατί την αγαπώ τόσο πολύ.

Με την ευκαιρία λοιπόν, και κλείνοντας για τη φετινή μπλογκοβίζιον, θέλω να πω ότι είναι η πρώτη και τελευταία φορά που λαμβάνω μέρος. Είναι πολύ ψυχαναγκαστική για το χαρακτήρα μου και επίσης, ως άνθρωπος που μπορεί για 2 μήνες να κολλήσω με ένα άλμπουμ (το οποίο δεν είναι απαραίτητο να είναι φετινό, μπορεί να είναι elvis ξέρωγω) είναι μία διαδικασία εντελώς αφύσικη για μένα.

Παρόλ’ αυτά, είναι όντως εξαιρετική ιδέα για όσους την παίρνουν σοβαρά. Και για όλους τους υπόλοιπους είναι ωραία που στο τέλος του χρόνου τα βλέπουμε όλα μαζεμένα και να τα ακούμε.

Α και κάτι άλλο. Υποτίθεται ότι όλο αυτό γίνεται για να γουστάρουμε, right? Μη γκρινιάζετε, μην κράζετε, έλεος. Ας μην είμαστε ελληνάρες και σε κάτι ωραίο όπως η μουσική ρε γαμώτο.

Cheerioooooo 🙂