Δώσε χώρο (η ιστορία ενός απογεύματος)

Χτες φεύγοντας από το γραφείο που βρίσκεται στην Πειραιώς, είπα να αλλάξω διαδρομή και αντί να πάω στο σταθμό του ηλεκτρικού στα Πετράλωνα, να πάω στο σταθμό του μετρό στο Γκάζι.

Έβαλα ακουστικά κι άρχισα περπατάω. Στα σημεία που δεν είχε κόσμο τραγουδούσα δυνατά Michael Jackson και χόρευα και λιγάκι.

Έφτασα στο μετρό και πέτυχα έναν από τους ωραίους καινούριους συρμούς. Η κεντρική σιδερένια κολώνα ήταν τριπλή κάπως, για να μπορούν να πιάνονται περισσότεροι άνθρωποι. Έξυπνο. Χαμογέλασα.

Έφτασα στον προορισμό μου, το σταθμό του Πανεπιστημίου κι άρχισα να ανεβαίνω για να φτάσω στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία. Το κέντρο δεν μύριζε άσχημα. Χάρηκα. Χαμογέλασα.

Έφτασα και στο βιβλιοπωλείο και από την είσοδο Δ κατέβηκα στο υπόγειο, εκεί που μυρίζει φροντιστήριο αγγλικών. Σε κάποιο από τα ράφια βρισκόταν το AULA 1, το βιβλίο των ισπανικών που πήρα μιας και ξεκίνησα μαθήματα. Το πήρα κι έφυγα.

Μετά πήγα στα Εξάρχεια στο σπίτι του αγαπημένου μου ξάδερφου του Γιάννη όπου ήπια τσάι με λίγο μέλι και λεμόνι και επίσης αγόρασα ένα καινούριο θέμα για το (άλλο) blog μου, το οποίο θα μου φτιάξει ο ξάδερφος που είναι ο βασιλιάς του σύμπαντος στον προγραμματισμό. Μετά έφυγα. Τέλεια.

Όταν έφτασα στο Πανεπιστήμιο να πάρω το τραίνο για Σύνταγμα, το τραίνο είχε τόση καθυστέρηση που το’κοψα με τα πόδια τελικά μέχρι την πλατεία Συντάγματος.

Στη μία μεριά της πλατείας ήταν κάτι πιτσιρικάδες που έκαναν skate και όταν τους είδα σκέφτηκα «Δηλαδή κι άμα εγώ θέλω να περάσω από αυτή τη μεριά;». Κοντοστάθηκα και ντράπηκα με τη μίζερη και κακή μου σκέψη. «Να περάσεις από την άλλη ρε και να δώσεις χώρο στα παιδιά να είναι χαρούμενα. Να δώσεις χώρο σε αυτά τα παιδιά που γεμίζουν την πόλη σου με χρώμα και ζωντάνια.» Σε μερικά βήματα πλησίασα το σιντριβάνι της πλατείας που άλλαζε χρώματα. Φυσικά και το φωτογράφισα. Βασικά σχεδόν χάζεψα με την ομορφιά του χώρου συνολικά. Και ναι, χαμογέλασα.

athens

Εγώ χαμογελώ γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω γύρω μου, μου δίνουν το χώρο που χρειάζομαι για να μπορώ να το κάνω. Αν δίναμε χώρο ο ένας στον άλλο, χωρίς να καταπιέζουμε, χωρίς να κρίνουμε, χωρίς να γκρινιάζουμε, ίσως να χαμογελούσαμε πιο πολύ και να απολαμβάναμε ακόμα περισσότερο. Αν σταματούσε ο κόσμος να γυρνάει γύρω από τις δικές μας προσωπικές ανάγκες και προσπαθούσαμε περισσότερο για το να είναι οι άλλοι καλά, μάλλον θα ήμασταν κι εμείς καλύτερα.

Δεν γράφω τίποτα σπουδαίο, τίποτα καινούριο. Ωστόσο είχα τόσο την ανάγκη να τα γράψω μιας και τα σκέφτομαι από χτες. 🙂 Cheers, να’μαστε καλά και καλή χρονιά!

Advertisements

Που είναι το κινητό μου;

Image

Τις προάλλες που λέτε ήμασταν στο αυτοκίνητό μου με τον Κωνσταντίνο, τη Νατάσα και τον Ανδρέα. Δεν θυμάμαι προς τα που πηγαίναμε, αλλά οδηγούσα εγώ. Η διαδρομή ήταν ωραία. Κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα μέρος που ο δρόμος είχε πολύ νερό και παρόλο που εγώ αγχώνομαι γενικά με το βρεγμένο δρόμο δεν μάσησα και δεν μείωσα ταχύτητα (είχα πατήσει λάδια βλέπετε με βρεγμένο δρόμο και είχα στουκάρει, οπότε έχω ένα θέμα). Το νερό όμως όλο και αυξανόταν όπου τελικά βρέθηκα να οδηγώ πρακτικά πάνω στο νερό. Οδηγούσα πολύ γρήγορα για να μην βουλιάξει το αμάξι. Το αμάξι μου έγινε ο Ιησούς.
Μέσα στον πανικό, έχασα τον Κωνσταντίνο. Δεν ήταν πια στη θέση του συνοδηγού. Κοίταξα τον καθρέφτη μου και τον είδα πίσω να είναι μέσα στη μέση του νερένιου δρόμου και να κοιτάει. Δεν κουνιόταν, δεν έκανε τίποτα που να δείχνει ότι ήθελε να μπει ξανά μέσα στο αμάξι. Συνέχισα να οδηγώ, μην μπορώντας να κάνω μανούβρες πάνω στο νερό και ξαφνικά τον είδα μπροστά μου. Πάλι όμως δεν μπορούσα να σταματήσω γιατί θα βούλιαζα. Έπρεπε οπωσδήποτε να φτάσω στη στεριά. Συνέχισα το δρόμο μου ενώ οι πίσω επιβάτες δεν μιλούσαν καθόλου. Δεν τους έκανε καν εντύπωση ότι εξαφανίστηκε από το αυτοκίνητο ο Κωνσταντίνος. Ήταν πολύ περίεργο συναίσθημα. Ένοιωθα ότι είχα μείνει μόνη μου.

Και ξαφνικά, στεριά. Ένα πράσινο λιβάδι και γύρω γύρω λόφοι. Είχε και μερικές ελιές. Συνέχισα το δρόμο μου μέσα στο λιβάδι μόνο και μόνο για να αναγκαστώ να σταματήσω μιας και ήταν αδιέξοδο. Έβλεπα άλλα αμάξια να χρησιμοποιούν άλλο δρόμο, από τους λόφους αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πως θα έφτανα εκεί. Έπρεπε να γυρίσω στο σπίτι ή κάπου οικεία τέλος πάντων για να βρω τον Κωνσταντίνο.

Βγήκα έξω από το αμάξι και πήγα προς μία ετερόκλιτη παρέα ανθρώπων. Δύο γυναίκες ντόπιες και κάτι τουρίστες από την Ισπανία. Προσπάθησα να διακόψω για να ζητήσω βοήθεια αλλά ήταν για κάποιο λόγο αδύνατον. Σαν να μην με άκουγαν, σαν να μην με έβλεπαν. Οι τουρίστες από την Ισπανία ζητούσαν δουλειά στις γυναίκες. Ήθελαν λέει να κάνουν μεροκάματο στις ελιές. Οι γυναίκες γελούσαν κι έλεγαν μεταξύ τους ότι οι ελιές ήταν πολύ λίγες και δεν υπήρχε λόγος να μαζευτούν. Η προφορά των γυναικών ήταν γνώριμη. Είχα βρεθεί στην Ικαρία. Αλλά δεν ένοιωθα και πολύ οικεία τελικά. Οι γυναίκες δεν μου μίλησαν ποτέ. Η μέρα ήταν πολύ όμορφη, ανοιξιάτικη και ηλιόλουστη αλλά εγώ ήμουν μόνη χωρίς τον Κωνσταντίνο. Δεν κατάφερα να την απολαύσω.

Ναι, όπως καταλάβατε ήταν όνειρο. Αγχωτικό. Όταν ξύπνησα συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ενσωματώσει στα όνειρά μου το κινητό μου, την ευκολία αλλά και το άγχος που μου δίνει αυτό. Αν όλα αυτά ήταν πραγματικά θα είχα πάρει τηλέφωνο τον Κωνσταντίνο, θα είχα μάθει που βρισκόταν, αν ήταν καλά, πως κατάφερε να τηλεμεταφερθεί και λοιπά 😉
Στα όνειρά μου όμως δεν έχει ευκολίες, δεν έχει κινητά. Χμ, εδώ που τα λέμε πάντως ούτε η πραγματικότητα είναι και πολύ εύκολη αν και τουλάχιστον όταν είμαι ξύπνια (θέλω να ελπίζω πως) φροντίζω να μην εξαφανίζονται οι άνθρωποι που αγαπώ.

Danny Elfman, να σου συστήσω τη groupie σου.

ΟΚ. Ακολουθεί πολύ δύσκολη ερώτηση η οποία πιθανότατα θα μείνει και αναπάντητη από τους περισσότερους.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα/τραγουδιστής/τραγουδίστρια;

Με ποιους νοιώθεις ότι θέλεις να γίνεις groupie, να τριγυρνάς μαζί τους σε συναυλίες, χωρίς λεφτά, τρώγοντας κονσέρβες, μόνο και μόνο για την πιθανότητα να πάρεις ένα αυτόγραφο;

Σκεφτείτε το λίγο.

Λοιπόν, για εμένα είναι από άποψη μουσικής ο Danny Elfman, ενώ από celebrity crushes ο Tim Burton και η Helena Bonham Carter.

Ας μιλήσουμε για τον Danny Elfman (για τους άλλους δεν κάνω ανάλυση, υποθέτω τους ξέρετε).

Ο Danny Elfman λοιπόν είναι ο συνθέτης που έχει γράψει τη μουσική για τις περισσότερες ταινίες του Tim Burton. Κι αν αυτό δε σου λέει κάτι, να σας πω μερικά τρανταχτά παραδείγματα. Ψαλιδοχέρης, Batman (με Jack Nickolson) και Batman Returns (με Michelle Pfeifer – Catwoman & Danny De Vito – Penguin ), Corpse Bride και φυσικά The Nightmare Before Christmas (με διασκευές από Fiona Apple & Marilyn Manson) και φυσικά ο Σκαθαροζούμης. 

Screen Shot 2013-10-09 at 10.47.38 PM

Πως να το πω ρε παιδί μου, ακούω τα soundtrack και χτυπιέμαι, ανατριχιάζω παρόλο που τα έχω ακούσει στ’ αλήθεια χιλιάδες φορές. Ζω ενίοτε μέσα στις ταινίες και μου είναι πολύ δύσκολο να βγω από αυτές. Εξ’ ου και το τατουάζ μου.

Έτσι λοιπόν, διαμορφώνεται μεταξύ αυτών των τριών ένα υπέροχο τρίγωνο για μένα. Ο Danny Elfman που γράφει μουσική για τις ταινίες του Tim Burton σε αρκετές από τις οποίες παίζει η Helena Bonham Carter η οποία by the way είναι και η σύζυγος του δεύτερου.

Πριν από 2-3 χρόνια είχα πετύχει στο youtube συναυλίες που κάνει ανά τον κόσμο ο John Williams, ο συνθέτης της μουσικής των Star Wars, JAWS, Indiana Jones και άλλα. Αυτός που λέτε, παίζει τη μουσική με ορχήστρες και το συνδέει με οπτικό υλικό από τις ταινίες και γενικά he does the trick με το κοινό. Όταν τα είχα δει αυτά, αναρωτήθηκα αν κάτι αντίστοιχο μπορεί να είχε κάνει και ο Danny Elfman. Αλλά τζίφος…

Και στις 14 Φεβρουαρίου του 2013, έρχεται στο time line μου στο Facebook η είδηση. Ο Danny Elfman παρουσιάζει τη μουσική για τις ταινίες του Tim Burton στο Royal Albert Hall του Λονδίνου τη Δευτέρα 7/10, δηλαδή τη Δευτέρα που μας πέρασε. theatre

Τα σπάει λίγο το θέατρο, δε νομίζετε; 

Καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι εγώ έψαχνα κάτι που δεν υπήρχε και ξαφνικά η ευχή μου έγινε πραγματικότητα. Η αντίδραση ήταν στιγμιαία. Απλά έκλεισα εισιτήρια  για μένα και τον Κωνσταντίνο που δεν ήξερε βέβαια τότε ποιος-που-γιατί αλλά είπε ναι κατευθείαν. 😀

Και ο καιρός περνούσε…και περνούσε…και περνούσε…μέχρι που ήρθε η 4η Οκτωβρίου και το αεροπλάνο σηκώθηκε από το Βενιζέλος για να προσγειωθεί στο Gatwick.

Και η ώρα ήρθε.

IMG_4097

Ο Κωνσταντίνος, νορμάλ άνθρωπος κι εγώ με χαμόγελο τύπου τζόκερ.

Η ορχήστρα έτοιμη, η χορωδία (40 άτομα και βάλε) επίσης έτοιμη. Η μουσική ξεκινά με Charlie’s Chocolate Factory για να συνεχίσει ως εξής (περίπου)photo

Αν έχετε δώσει λίγη σημασία σε αυτά τα soundtracks, θα έχετε παρατηρήσει ότι η χορωδία έχει απίστευτη σημασία. Γι’ αυτό και όταν μπήκε πχ ο Ψαλιδοχέρης ήθελα να ανέβω πάνω και τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω έναν έναν.

Επίσης, ορισμένες ταινίες όπως το The Nightmare Before Christmas, είναι ουσιαστικά musical (που πολύ συχνά τραγουδάει ο ίδιος ο Danny Elfman). Και γι’ αυτό όταν ξεκίνησε το συγκεκριμένο και βγήκε να τραγουδήσει στο ρόλο του Jack Skellington, καταλαβαίνετε ότι παραλίγο να πάθω καρδιακή προσβολή.

IMG_4106

Ήταν υπέροχος, καταπληκτικός απλά. Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια που τραγούδησε γι’ αυτό το soundtrack και η φωνή του ήταν ίδια. Τα γράφω τώρα και ανατριχιάζω και που το σκέφτομαι. Και εκεί που μπαίνει το Sally’s Song λοιπόν, το οποίο όπως καταλαβαίνετε και από τον τίτλο τραγουδιέται από γυναίκα, εμφανίζεται μία γυναίκα στη σκηνή. Λέω δε μπορεί, αποκλείεται, θα μοιάζει, αποκλείεται να είναι αυτή. Αλλά ναι, ήταν η Helena Bonham Carter. Και καθόμασταν στην 4η μάδερ φάκιν σειρά!!!!!! Ο Κωνσταντίνος μόνο που ήταν δίπλα μου μπορεί να περιγράψει την υστερία μου <3.

Screen Shot 2013-10-09 at 10.47.15 PM

ΚΛΑΠ ΚΛΑΠ ΚΛΑΠ – ΥΣΤΕΡΙΑ ΥΣΤΕΡΙΑ ΥΣΤΕΡΙΑ

Και αφού κλείνει η συναυλία και αρχίζει να μας μιλάει ο Danny (βλέπετε, του μιλάω με το μικρό) φωνάζει στη σκηνή….ταραααααα…….τον Tim Burton! Δεν ξέρω τι να σας πω γι’ αυτό. Αλήθεια. Δεν υπάρχουν λόγια. Βγαίνει και η Helena και είναι όλοι στη σκηνή και όλο αγάπες και λουλούδια και εγώ σε υστερία.

Screen Shot 2013-10-09 at 10.48.07 PM

Μετά έπαιξε και ανκορ όπου τραγούδησε το Oogie Boogie SongIMG_4117στο ρόλο του Άη Βασίλη, ο μαέστρος ο οποίος αν παρατηρήσετε την πάνω φωτό θα δείτε ότι φοράει και το σχετικό σκουφάκι 🙂 

(έμαθα ότι μία κοπέλα από το Jumping Fish έκανε review για τη συναυλία και πέτυχε τον Tim Burton όπως πήγαινε στην τουαλέτα και πήρε αυτόγραφο και τη μισώ λιγουλάκι γι’ αυτό, αλλά ΟΚ ελπίζω να με συγχωρέσει, αλλά θα πρέπει να με καταλάβει)

Μέχρι και τώρα που γράφω νομίζω ότι δεν το έζησα. Ήταν απλά μία από τις πιο συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής μου.  Ευτυχώς ο Κωνσταντίνος έβγαζε φωτό (εγώ δεν μπορούσα σε καμία περίπτωση, έτρεμα το λιγότερο)

IMG_4131IMG_4140IMG_4129

ΥΓ. Ξέρω πως αυτό το ποστ είναι πολύ μεγάλο και δε θα το διαβάσει κανείς, αλλά ΟΚ, κάντε τον κόπο να ακούσετε μονάχα 😀

Τηγανητές Δαγκωμένες Μελιτζάνες

Image

Η μητέρα μου υπήρξε πολύ αυστηρή με το φαγητό. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει και διαφορετικά καθώς είχε 4 παιδιά και αν υπέκυπτε στις παραξενιές του καθενός από εμάς, θα έπρεπε να μαγειρεύει όλη μέρα για να μας ικανοποιήσει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μάθουμε να τρώμε σε γενικές γραμμές τα πάντα.

Η δική μου λύση στις περιπτώσεις που πραγματικά δεν ήθελα να φάω κάτι ήταν να το πετάω από το μπαλκόνι. Το πίσω μπαλκόνι έβλεπε στον κήπο όπου και ξεφορτωνόμουν διάφορα, συνήθως τα χόρτα από τις πίτες (δηλαδή πέταγα τη γέμιση και έτρωγα το φύλλο). Ναι, τέτοια ήμουν.

Ένα Σάββατο ή μια Κυριακή, πολλά χρόνια πίσω, όταν ήμουν τόσο κοντή που δεν έφτανα καν να δω τι έχει στο τραπέζι, η μαμά μαγείρευε για το μεσημεριανό τραπέζι. Ένα από τα φαγητά τα οποία ετοίμαζε ήταν τηγανητές μελιτζάνες. Αφού τηγανίζονταν, τις έβαζε στο πιάτο και τις άφηνε στο τραπέζι. Περνάω λοιπόν κι εγώ από το τραπέζι, σηκώνω το χέρι μου, νομίζοντας ότι θα πιάσω καμιά πατάτα και τελικά αυτό που πήρα ήταν μια τηγανητή μελιτζάνα.

Τη δοκιμάζω, δε μου αρέσει, βγαίνω στο μπαλκόνι και με μια επαγγελματική κίνηση την πετάω από κάτω. Μόνο που αυτή τη φορά είτε από την αγωνία μου να μην με καταλάβει κανείς, είτε επειδή δεν έβαλα αρκετή δύναμη, η μελιτζάνα δεν έπεσε στον κήπο.

Την ίδια στιγμή, ο συγχωρεμένος ο θείος μου ο Γκίκας, ένας πολύ γλυκός μα αρκετά αυστηρός άνθρωπος, βάφει ανυποψίαστος τα κάγκελα του μπαλκονιού του σπιτιού του που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Βρίσκεται στην κλασική στάση που βάφει κανείς κάγκελα με γυρισμένο το κεφάλι στα πλάγια. Στο μάγουλό του προσγειώνεται η δαγκωμένη τηγανιτή μου μελιτζάνα.

Δύο λεπτά αργότερα και δύο ορόφους πάνω, στο δικό μας σπίτι το τηλέφωνο χτυπάει. Ο πατέρας μου σηκώνει το ακουστικό. Η συγχωρεμένη θεία μου η Μαίρη, γυναίκα του Γκίκα φωνάζει στον πατέρα μου έξαλλη και του λέει “Γιώργο, τι θα γίνει; Μαζέψτε τη μικρή! Πετάει τηγανιτά κολοκυθάκια πάνω στο Γκίκα!”. Ο πατέρας μου, ψύχραιμος και με ένα ελαφρύ χαμογελάκι της απαντά “Α Μαίρη μου, όλα κι όλα. Τηγανιτή μελιτζάνα ήταν!”. 

Δεν υπάρχει λόγος για αυτή την ιστορία και για άλλες ιστορίες που πρόκειται να γράψω για το μπαμπά μου. Ίσως μονάχα η ανάγκη να τον έχω πάντα φρέσκο στη μνήμη παρόλο που έχουν περάσει 22 χρόνια από τότε που τον χάσαμε. Και η ανάγκη μου να μοιραστώ μερικά κομμάτια του χαρακτήρα του που θεωρώ πως τον έκαναν πολύ ξεχωριστό. Τόσο ως μπαμπά (για όσο λίγο τον έζησα και τον θυμάμαι) όσο και ως άνθρωπο.

Επίσης να πω ότι μεγαλώνοντας αγάπησα τις μελιτζάνες μαγειρεμένες με κάθε δυνατό τρόπο, οπότε δεν διατρέχετε κανένα κίνδυνο αν περάσετε κάτω από το σπίτι μου.

Το λουμπαγκο, το taxibeat & το γηρας

Κι εκει που έλεγα οτι έχω πολυ καιρο να γράψω και οτι δεν είχα χρόνο και λοιπα και λοιπά, να οριστε που απέκτησα. Γιατι; Θα σας διηγηθώ…
Σήμερα το πρωι ξημέρωσε κανονικα και όπως και καθε πρωι σηκωθηκα να πάω στη δουλειά. Έκανα μπάνιο, επλυνα τα δόντια μου, έβαλα ενυδατική, όλα κανονικα. Κι εκει που περπατουσα μέσα στο σπίτι απλα…κρακατάου. Με χτύπησε η μέση μου. Κάθομαι με προσοχή στον καναπε και ανοίγω το κινητο. Κίνηση Α, εφημερευοντα νοσοκομεία για ορθοπεδικό. Σισμανογλειο – Τσεκ
Κίνηση Β, taxibeat.
Καλώ λοιπόν, κάνει accept ο οδηγός και ταυτόχρονα ξεκιναω κι εγω να κατεβαίνω τις σκάλες (ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΣΑΝΣΕΡ & ΜΈΝΩ ΣΤΟΝ 3ο). Ήταν 1 χλμ μακρυά ο οδηγός απο το σπίτι και όση ώρα του πήρε να έρθει, τόση ώρα μου πήρε εμένα να κατέβω τις σκάλες… Ου γαρ έρχεται μόνον…

Του είπα οτι έπαθα λουμπαγκο και σε όλη τη διαδρομή εκείνος πρόσεχε πολυ το δρόμο και απέφευγε τις λακουβες και πήγαινε σιγα. Φτάσαμε έξω απο τα επείγοντα όπου διαπίστωσα οτι δεν μπορω να βγω απο το αυτοκίνητο! Χωρίς πολλα πολλα βγήκε έξω, πήγε έφερε καροτσάκι κ με βοήθησε μαζι με μια νοσηλεύτρια να κάτσω. Με πήγε μεχρι την είσοδο κ με ρώτησε μήπως ήθελα να με περιμένει, μήπως χρειαζομουν οτιδήποτε. Απάντησα πως δεν χρειαζόταν αλλα του είπα πως θα γράψω ενα ποστ για εκείνον! Και ιδού.
Κύριε Βαγγέλη Βουφιδη, 1000 ευχαριστω για σήμερα! Ήθελα να βάλω πάνω απο 5 αστερακια στο rating αλλα δεν είχε!!
ΥΓ. 1 το ποστ αυτο γράφτηκε στο κινητο οπότε μάλλον του λείπουν πολλοί τόνοι.
ΥΓ.2 στο Σισμανογλειο ήταν όλοι πολυ καλοί και εξυπηρετικοι. Δεν με άφησαν οι νοσοκόμες ούτε στιγμη μονη μου και γενικά ήταν πολυ ανθρώπινο το κλίμα.

θα ήθελα

Θα ήθελα να είμαι σαν ένα από εκείνα τα κορίτσια στα περιοδικά, με τα αψεγάδιαστα πρόσωπα και τα αγαλματένια σώματα.

Θα ήθελα να τρώω όμως κάθε μέρα μπριζόλα και πατάτες τηγανιτές.

Θα ήθελα να έχω την πιο υπέροχη δουλειά του κόσμου, να δοκιμάζω στρώματα ας πούμε, και να βγάζω πολλά χρήματα.

Και τα χρήματά μου θα τα έκανα ρούχα και παπούτσια και τρέντι κοσμήματα, σαν αυτά που βλέπουμε που φτιάχνουν τα τρέντι κορίτσια.

Θα ήθελα να βγαίνω έξω και να πίνω κοκτέιλ και κάθε βράδυ το συκώτι μου να μου λέει «μην ανησυχείς, είσαι νούμερο 1»

Θα ήθελα να μην νοιώθω μέτρια.

Θα ήθελα να είμαι τέλεια, να τα κάνω όλα τέλεια και να ζω μέσα σε μία διαφήμιση της γαλοπούλας νίκας.

Θα ήθελα ένα ποτάκι, τώρα που γράφω.

Θα ήθελα να είμαι λίγο πιο δυνατή.

Θα ήθελα όταν με πιάνει πείσμα να κάνω κάτι γι’ αυτό αντί να κοιτάω το υπερπέραν.

Θα ήθελα ένα καινούριο υπολογιστή. Έναν μαγικό υπολογιστή.

Θα ήθελα να μπορώ να τελειώσω αυτό που γράφω, αλλά αν μπορούσα τότε θα σήμαινε πως τελικά δεν είμαι εντελώς άχρηστη και με αυτό τον τρόπο θα έπρεπε να πάψω να κρύβομαι πίσω από τις χαζές μου δικαιολογίες.

Και θα ήθελα να έχω κακομάθει τον εαυτό μου λίγο λιγότερο. 

O Jack Skellington και η Μαμά μου

Το έτος 1993 ο Tim Burton έκανε την ταινία The Nightmare Before Christmas. 

Το έτος 1993 που εγώ ήμουν 11 ετών, η μαμά μου με πήγε να το δω. 
Δε θυμάμαι πολλά πράγματα που κάναμε με τη μαμά μου μόνες μας, εγώ κι αυτή ,γιατί η αλήθεια είναι ότι σπάνια ήμασταν μόνες. Βλέπετε έχω ακόμα 3 αδέρφια και συνήθως ήμασταν όλοι μαζί. (Γαμώ βασικά να έχεις αδέρφια, αλλά αυτό θα το γράψω σε άλλο ποστ.) 
Αυτό όμως, αυτή τη μέρα τη θυμάμαι στ’ αλήθεια, σαν να ήταν χτες. 
Δεν ήταν αργά. Ξεκινήσαμε με τη μαμά και πήγαμε λοιπόν στο Δαναό με τα πόδια, μιας και είναι κοντά στο σπίτι. 
Δεν θυμάμαι αν πήραμε ποπ κορν. Δεν έχει και σημασία. Ποτέ δεν τρελαινόμουν ούτε να μασουλάω κατά τη διάρκεια της ταινίας ούτε και να ακουω αυτούς που μασουλάνε.   
Η ταινία άρχισε, τελείωσε και μετά ξεκινήσαμε για το σπίτι. 
Μου είχε αρέσει πάρα πολύ. Έως και σήμερα είναι ίσως η αγαπημένη μου ταινία. 
Η μαμά μου λοιπόν με ρώτησε φεύγοντας αν μου άρεσε. Κι εγώ (παρόλο τον ενθουσιασμό μου) της απάντησα ένα απλό “ναι”. 
Εκείνη όμως δεν αρκέστηκε στο δικό μου “ναι” και συνέχισε να με ρωτά. 
“Γιατί σου άρεσε;”, “Σου άρεσε η μουσική;” “Τι κατάλαβες από την ταινία;” 
Στην πρώτη ερώτηση θυμάμαι χαρακτηριστικά πως είχα νοιώσει κάπως άβολα, σαν να με εξετάζουν στο σχολείο, αλλά η μαμά μου που είναι η πιο καλή μαμά του κόσμου πρέπει να σας πω, δεν με δυσκόλεψε και με έκανε νοιώσω μεγάλη και πως μπορώ παρά τα έντεκα μου χρόνια, να κουβεντιάσω σαν να ήμουν μεγάλη. Κι αυτή η στιγμή ήταν από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου. 
Μετά από χρόνια λοιπόν, η ταινία ήρθε ξανά στην Ελλάδα, αυτή τη φορά σε 3D. Η ευκαιρία ήταν τεράστια γιατί έτυχε να είναι η μαμά στην Αθήνα (μένει μόνιμα Ικαρία) και είπα στον εαυτό μου πως αυτή την ταινία πρέπει οπωσδήποτε να τη δω πάλι μαζί της. Πήγαμε λοιπόν, κάτσαμε δίπλα δίπλα, με τα μεγαλα 3D γυαλιά μας και την απολαύσαμε για δεύτερη φορά. Εγώ τραγουδούσα όλα τα τραγούδια, η μαμά μου με χάζευε κι εγώ της έδινα μικρά φιλάκια κάθε λίγο. 
Και φυσικά η μαμά, επειδή έχει αίσθηση του χιούμορ, όταν βγήκαμε από την ταινία με ρώτησε “Τι κατάλαβες λοιπόν από την ταινία;”. Χο χο! 🙂 
 
Το The Nightmare Before Christmas λοιπόν για μένα είναι η παιδική ηλικία. Ναι, και το Lion King μου άρεσε, αλλά ο Burton μου πήρε τα μυαλά (και μέχρι και σήμερα εξακολουθεί να το κάνει). Και για μένα αυτή η ταινία είναι εκείνη η στιγμούλα, έξω από το Δαναό με τη μαμά να με βάζει να κάνω κριτική. Την πρώτη μου επίσημη κριτική 🙂
 
Μη σας τα πολυλογώ, χτες έκανα tattoo τον Jack Skellington, τον ήρωα της ταινίας. Η μαμά δεν θα χαρεί κιόλας, αλλά είμαι σίγουρη πως θα καταλάβει το γιατί. 

 Image