#momentography (δεμένος στις έννοιες)

Momentography

Τα’λεγε εκείνη η εταιρία τηλεφωνίας με το κόκκινο χρώμα “ζήσε τη στιγμή”, κι εσύ έλεγες μέσα σου “δε μας χέζεις ρε νταλάρα”. 

Και μετά πέρασε η διαφήμιση και πέρασε και η στιγμή κι εσύ κοιτούσες την τηλεόραση και ήξερες ότι κάτι είχες κάνει λαθος. 
Έπαιρνες τα μικρά σκοινάκια που είχες φυλαγμένα για καμιά δουλειά στο σπίτι και άρχιζες να δένεις το σώμα σου. 
Τα πόδια σου μεταξύ τους κι έπειτα τα χέρια που τα’φερνες στο σώμα, να κολλήσουν για τα καλά. Και μετά κι άλλοι κόμποι. 
Δενόσουν μεταξύ της χαράς και της λύπης, μεταξύ του θέλω και δε θέλω, μέσα σε ένα πάλευκο δωμάτιο γεμάτο κορνίζες από το παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον. Καμία από το παρόν. 
Και το δωμάτιο πια έγινε ένα κουβάρι από το γυμνό σου σώμα και τα μικρά σκοινάκια που μεγάλωναν και μεγάλωναν διαρκώς και έδεναν πάνω σου ένα σωρό φόβους, ένα σωρό ανασφάλειες. Και το δωμάτιο σκοτείνιαζε και εσύ δυσκολευόσουν πια να ξεχωρίσεις το σωστό από το λάθος. 
– Συγνώμη κύριε, μήπως είδατε το παρόν μου; Το έχω χάσει εδώ και λίγο καιρό. 
– Κι εγώ το δικό μου ψάχνω δεσποινίς, κι εγώ το δικό μου ψάχνω. 
– Καλή τύχη κύριέ μου.
– Καλή τύχη και σε σας δεσποινίς. 

Διαβάζω το κείμενό μου πάλι μια φορά, κοιτάζομαι στον καθρέφτη και λέω “εντάξει, όπου να’ ναι θα έρθουν οι καλοί κύριοι με τα λευκά”.
Μέχρι να έρθουν, επιστρέφω στη διαφήμιση και λέω, “δε γαμείς, θα ζήσω τη στιγμή”. Έτσι πρέπει. 

(H έκθεση momentography  των φίλων μου, της Θάλειας, της Μαρίας, της Κατερίνας, του Κωνσταντίνου και του Ζώη έσκασε πάνω στη ζωή μου κι έγινε μία μικρούλα έκρηξη. Το κείμενο αυτό θα γραφόταν μάλλον και χωρίς την έκθεση τους. Νέβερδελες όμως, είναι πιο ωραία να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος, ότι κάποιος καταλαβαίνει και καμιά φορά απλά βλέπεις τη ζωή σου μέσα σε κάτι μικρά εκθεσιακά δωματιάκια που γίνονται ζωή)

 

Advertisements

Trash Art Festival by Ozon Magazine Whoo Hoo!

Όσοι έχει τύχει να σκοντάψετε σε τούτο εδώ το μπλογκ, θα ξέρετε ότι ποτέ δεν έχω γράψει για event/εκθέσεις κλπ. Δεν το έχω με το σχολιασμό των δρώμενων, άσε που για να το κάνεις και να είσαι συνεπής και σωστός πρέπει να το κάνεις πραγματικά κοντά (χρονικά) στο event. Όμως, το ΣΚ που μας πέρασε είχε αυτό που στο χωριό μου θα λέγαμε “my kind of event” γιατί ξέρεις, όπου συνδυάζεται DIY (Do It Yourself-Κάν’το Μόνος σου) με τέχνη, διακόσμηση και φυσικά τη νοοτροπία του “δεν πετάω τίποτα, όλο και κάτι θα το κάνω” είμαι μέσα! Μιλάω φυσικά για το Trash Art Festival το οποίο διοργανώθηκε από το Ozon Magazine και πραγματοποιήθηκε στο χώρο του Bios Athens το Σαββατοκύριακο 9&10/6. Ευτελή υλικά, χρησιμοποιημένες συσκευασίες, χαρτόνια, πλαστικά, κάψουλες καφέ, παλιά βινύλια, συνέθεσαν μία χρωματιστή έκθεση, μία έκθεση γεμάτη με ερωτήσεις και αναζητήσεις για το μέλλον μας και πάνω απ’ όλα μία έκθεση που περιελάμβανε νέα παιδιά (όσα πρόλαβα να δω) που αν μη τι άλλο έχουν κάτι να πουν και κάτι να δώσουν. 

Ας μην μακρυγορώ όμως.. 🙂 Enjoy!

Dsc_0007

Η πολυτέλεια του μέλλοντος, είναι οι σημερινές χρωματιστές γυαλιστερές συσκευασίες, τα σκουπίδια μας. Sad but true που λένε και οι μετάλικα.  

Dsc_0010

Φωτιστικό από χάρτινες συσκευασίες τροφής γάτας. 

Dsc_0001

 Head piece από χαρτί.  

Dsc_1015

Dsc_0012
Dsc_0013
Dsc_0016
Dsc_0022

Dsc_0028

Dreamin is Sexy! Oh yes it is! (από τα αγαπημένα μου εκθέματα..)

Dsc_0934

Σακάκι από μαύρη σακούλα και λάμπες! Αυτό που λέμε “λάμπεις σήμερα” 🙂 

Dsc_0938

Dsc_0939

Τσαντάκια από ύφασμα και καλώδια. 

Dsc_0942

Σκουλαρήκια από χαρτί

Dsc_0947

Dsc_0948

Καλή ιδέα!

Dsc_0949

Dsc_0952

Απίθανα, απλά απίθανα! 

Dsc_0960
Dsc_0966
Dsc_0977

Γι’ αυτό να μην πετάτε τα χαρτόνια σας. Εντάξει; 

Dsc_0987

Action

Dsc_0992

Βινύλιο FTW. 

Dsc_0997

Dsc_1001

Κολάζ. 

Dsc_1004

Εμένα αυτό πάντως μου θύμισε Tim Burton. ❤

Dsc_1010

Χαρτοκοπτική με συσκευασίες γάλακτος. Και εγενετο φως! 

Μπράβο σε όλους τους συμμετέχοντες και ευχαριστούμε ΟΖΟΝ για τα ωραία event και τις ιδέες!! 

Κάπου εδώ να πω, ότι ήθελα να γράψω ποιος και τι και γιατί για όλους, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχω όλες τις πληροφορίες. Οπότε, όποιος από τους καλλιτέχνες μπορεί, και δει το ποστ, ας γράψει ένα σχόλιο με στοιχεία links και λοιπά. 🙂 

Μια πόλη στην κουζίνα μας.

Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να κάνω μία μεγάλη εισαγωγή για το σπίτι που μένω και πως αυτό έχει εξελιχθεί μέσα στα χρόνια…σίγουρα όμως πρέπει να κάνω την εξής αναφορά: το σπίτι αυτό χτίστηκε για να φιλοξενεί παρέες και αγαπημένους.  Όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι το σπίτι αυτό έχει τον αέρα του πάρτυ. Τώρα, το πάρτυ μπορεί να είναι μεταξύ μόλις 2 ατόμων και 1 μπουκαλιού κρασιού. Μπορεί να είναι ένα πάρτυ με 10 άτομα, φαί και κρασί. Μπορεί να είναι ένα πάρτυ 100 ατόμων πάνω στην ταράτσα με άφθονο αλκοόλ να ρέει.  Τέλος πάντων, το’ πιασες.

Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, εδώ μπορεί να μένω μόνη, αλλά δεν μένω ποτέ μόνη.  Και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, όταν θέλω να κάνω κάποια αλλαγή ποτέ δεν παίρνω την απόφαση μόνη μου. Πάντα ζητάω βοήθεια από τις φίλες μου που «είναι όλες καλλιτέχνες και ζωγράφες» όπως συνηθίζω γεμάτη περηφάνεια να λέω.  Και είναι φοβερό λοιπόν, γιατί μου κατεβαίνει εμένα κάτι στην υπέροχη κεφάλα μου, και μετά έρχονται οι φίλες μου να συμπληρώσουν, να διορθώσουν, να μου πουν «τι μαλακίες είναι αυτές που λες», να προτείνουν και τέλος να τα κάνουν πράξη. Να συμπληρώσω φυσικά ότι η «πράξη» συνήθως συνοδεύεται από καφέ/τσάι/άλλο αφέψημα με σοκολάτες και πάστες ή/και κρασί, σπανακόπιτα,κλαμπσάντουιτς κ.α. αλλιώς δεν κάνουμε δουλειά φιλενάδα…

Απολαύστε λοιπόν, το project «Λοιπόν, κορίτσια, λέω να ζωγραφίσω μία πόλη στην κουζίνα μου..τι λέτε;»

ΥΓ. Μάγδα μου, Εύα μου, Χριστίνα μου, Δώρα μου, Νατάσα μου…Σας ευχαριστώ για την τέλεια κουζίνα μου!!! Γιούπι!!!!! 

Adsc_0683-2

Συνεδριάζοντας…

Adsc_0667-2

λαμβάνουμε την απόφαση ότι η Δώρα πρέπει να κάνει το βασικό σχέδιο… 

Dsc_0008-2

και αφού η δύσκολη δουλειά έχει τελειώσει, παίρνουμε θάρρος…

Dsc_0011-2

και η κάθεμία διαλέγει και από ένα κτίριο. 

Dsc_0015-2

Βασικό ρικουέστ, οι γάτες. 

Adsc_0696-2
Dsc_0019-2
Dsc_0016-2

Στο σημείο αυτό, τελειώνει προσωρινά η μπαταρία της φωτογραφικής μηχανής. 

Dsc_0023-2

Και όταν φορτίζει, έχουμε ήδη προχωρήσει στο χρώμα. 

Dsc_0028-2
Dsc_0037-2
Dsc_0031-2
Dsc_0062-2

Λίγη ξεκούραση… 

Dsc_0065-2
Dsc_0082-2
Dsc_0088-2

Λίγη λεπτομέρεια… 

Dsc_0052-2

Λίγο χρώμα…

Dsc_0117-2
Dsc_0126-2

Μία μπανάνα…(χωρίς πλάκα)

Dsc_0100-2
Dsc_0137-2

Ένα βρακί, ένα ζευγάρι κάλτσες και μία μπλούζα. 

Dsc_0105-2
Dsc_0132-2
Dsc_0153-2

Αλ Καπόνε ή κατά τον καλλιτέχνη “Smooth Criminal”

Dsc_0168-2

Μα αφήστε με επιτέλους να κάνω ένα κόκκινο παράθυρο ρε. 

Dsc_0196-2
Dsc_0200-2
Dsc_0198-2
Dsc_0194-2

Ιδού η πόλη μας! 🙂 

 

Our Home-made #TimBurton Tree (Making Christmas)

Πάει καιρός από την τελευταία φορά που στόλισα το σπίτι… Ίσως είναι που τα τελευταία δύο χρόνια είχα την δικαιολογία ότι έλειπα κάποιες μέρες μέσα στα Χριστούγεννα. Ανέκαθεν ήταν και λίγο η βαρεμάρα…κυρίως του ξεστολίσματος δηλαδή. Τέλος πάντων…Φέτος τα πράγματα εξελίχθηκαν μόνα τους. Σε ένα σουαρέ με τις φιλενάδες μου κάποια (ίσως εγώ αλλά δεν είμαι και σίγουρη…) πέταξε την ιδέα να βρεθούμε σπίτι μου και να φτιάξουμε στολίδια. Το ότι τα στολίδια θα ήταν με τον Jack Skellington από την ταινία Nightmare Before Christmas του Tim Burton ήταν σίγουρα δική μου ιδέα. Η εκτέλεση όμως ήταν δικιά μας, για πέντε ώρες περίπου, όλες μας φτιάχναμε στολίδια. Ας μην σε κουράζω όμως, δες παρακάτω τι φτιάξαμε….

Dsc_0355
Dsc_0350

Dsc_0373
Dsc_0378
Dsc_0360
Dsc_0412
Dsc_0354
Dsc_0370
Dsc_0377
Dsc_0383
Dsc_0377
Dsc_0344

Dsc_0336
Dsc_0366
Dsc_0381
Dsc_0384
Dsc_0401
Dsc_0390
Dsc_0391
Dsc_0393
Dsc_0394
Dsc_0399
Dsc_0407
Dsc_0414
Dsc_0416
Dsc_0417
Dsc_0426
Dsc_0422
Dsc_0341
Dsc_0431
Dsc_0433
Dsc_0442
Dsc_0419

Το παράκανα λίγο με τις φωτό, αλλά ωραία δεν είναι; :)) Μερι Κρίστμας καλέ!