About elektronjust

γραμματάκια και φωτογραφίτσες

Τα 15 του 15

Όσο περνάει ο καιρός και κάθε τέλος του χρόνου κάνω αυτή την ανασκόπηση των καλύτερων στιγμών, όλο και περισσότερο αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντική είναι η διαδικασία αυτή για μένα. Όχι, δεν είναι που γερνάω και βοηθάει τη μνήμη 😉 Είναι όμως που αφήνοντας ένα χρόνο πίσω μου, επιλέγω να θυμηθώ τα θετικά του, αυτά που με έκαναν χαρούμενη. Και για όσους αναρωτηθούν, όχι, δεν ξεχνάω τα αρνητικά. Ποιος άλλωστε θα ξεχάσει το 2015; Ποιος θα ξεχάσει το δημοψήφισμα, τους πνιγμούς προσφύγων, το Παρίσι;

Αποχαιρετώντας με χαρά αυτό το δύσκολο πολύ χρόνο, θα καταγράψω τις χαρές μου. Είτε γεγονότα, είτε ευρύτερες έννοιες. Όπως και κάθε χρόνο, η σειρά που τα καταγράφω είναι τυχαία. 🙂

1 – Το πρόσφατο artεις15. Πολύ δύσκολο, πολύ μεγάλο, πολύ διαφορετικό. Πολλή αγάπη, συγκίνηση, κούραση, διάφορα στραβά που μας απογοήτευαν αλλά και στιγμές που μας πήραν τα μυαλά, ειδικά όταν ο Κωνσταντίνος Τζούμας διάβασε κείμενο του Μενέλαου από το βιβλίο μας Ελεύθερες Πτήσεις ΙΙΙ : Ένα βιβλίο νησί .

tzoum

arteis1

2 – Ο Κ. μου. Το αγόρι μου που με αγαπάει και με φροντίζει και με τον οποίο κάνουμε μαζί όλα τα ρομαντικά κλισέ. Το αγόρι μου που κάνει τόσο ωραία πράγματα, που με εμπνέει και τον θαυμάζω κάθε μέρα και πιο πολύ.

e-k

3 – Το δώρο των γενεθλίων μου από τον Κ. Γιατί; Γιατί μου μαγείρεψε. Και  ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΜΑΓΕΙΡΕΨΕΙ ΠΟΤΕ. Και μου μαγείρεψε, σαλάτα με πολλά διάφορα νόστιμα μέσα, ψαρονέφρι με σως μπαλσάμικο, φέτα τυλιγμένη σε φύλλο με μέλι και μαυροκούκι, και πατάτες ψητές γεμιστές με μπέικον, τσένταρ και φρέσκο κρεμμύδι. Και για γλυκό cheesecake!!! Και τα έκανε όλα σωστά, έστρωσε τραπέζι, χρησιμοποίησε τα ωραία ποτήρια, άλλη ώρα το κρασί και άλλη ώρα το αφρώδες.. Γενικά πολύ γκράντε η φάση. Και τι πιο ωραίο από τον αγαπημένο σου να προσπαθεί και να ξεπερνά τον εαυτό του για χάρη σου;

bday1

bday

4 – Η οικογένειά μου. Τα πανέμορφα και πανέξυπνα ανήψια μου (Θεία Κουκουβάγια πιάνεται;). Η μάνα μου, οι αδερφές μου που είναι εδώ και ο αδερφός μου που είναι μακριά και μου λείπει.

mom

bro

5 – Οι φίλοι μου! 

Η Νίκη μου (ναι, με την Νίκη έχουμε καθεστώς ιδιοκτησίας).

niki-me

6 – Τα ισπανικά και η Τέτα. Μέθα στο 2015 κθεκίνηθα Ιθπανικά που είναι απίθανη γλώθθα και εύκολη θτην προφορά. 🙂 🙂 Εκτός όμως από τα Ισπανικά, το γαμάτο είναι η παρέα με τη δασκάλα μου που είναι φίλη από το παρελθόν και τώρα είναι πάλι μέσα στη ζωή μου.

7 – Το αδυνάτισμα. Μέσα στο 2015 κατάφερα να χάσω αρκετά κιλά. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό κυρίως επειδή μου ξανακάνουν τα ρούχα μου και επειδή στις φωτογραφίες δεν βγαίνω με τετράγωνο κεφάλι. 😛 Κατά τα άλλα το βάρος, η εικόνα κλπ δεν επηρεάζουν τη ζωή. Οι φίλοι μας, η οικογένειά μας, μάς αγαπάει και με 5 κιλά παραπάνω. Τώρα το αν κάτι κάνει ΕΜΑΣ να γουστάρουμε, τότε ναι, αξίζει τον κόπο και το πίτουρο (Ακούς Στέλιο;;;)

8 – Το πιλάτες. Ήμουν πάντα από τους τύπους που έλεγα “Εγώ γιόγκα και πιλάτες; Α π ο κ λ ε ι ε τ α ι ! Δεν μου ταιριάζουν αυτά!”. Χα! Κι όμως! Ξεκίνησα πιλάτες με τον πολύ καλό φίλο Νίκο (παρέα με τον Κ.) και τώρα έχω εθιστεί.  Όλα τα κλισέ που λένε για το πιλάτες ισχύουν παιδιά. Να κάνετε και λάικ στο πέιτζ του.

9 – Η δουλειά μου. Δεν ξέρω πολλούς ανθρώπους που μπορούν να πουν με ειλικρίνια ότι είναι χαρούμενοι στη δουλειά τους. Εγώ όμως είμαι μία από αυτούς που μπορούν. Και δεν είναι ότι δεν έχουμε δυσκολίες, ότι δεν συμβαίνουν και στραβά πράγματα. Απλά ό,τι και να συμβεί το περιβάλλον είναι ανθρώπινο. Οι συνθήκες εργασίες εξαιρετικές. Και η ομάδα που δουλεύουμε μαζί είναι πλέον φίλοι μου, γελάμε πολύ, κάνουμε πράγματα. Cheers λοιπόν στους (με αλφαβητική σειρά): Αλέξανδρο, Ανδριάνα, Βενετία, Ευαγγελία, Θανάση, Κέλλυ, Πάολα 🙂

office

10 – Το blog μου. Δεν έχω πολλά να πω, όσοι με ξέρουν καλά, ξέρουν ότι αυτό είναι το “My thing”.

11 – Η Λάρισα. Ναι, είναι ωραία η Λάρισα, αλλά όταν αφορμή για να ανέβεις είναι το πιο όμορφο βαφτηστήρι, πειραχτήρι, διαολάκι, τότε δεν είναι απλά όμορφη, αλλά και αγαπημένη πόλη.

12 – Το Λονδίνο με τη Δώρα. Δεν έκανα ταξίδια μέσα στο 2015, παρά μόνο ένα στο Λονδίνο όπου έμεινα στο σπίτι της αγαπημένης μου φίλης Δώρας. Ναι, έκανα και τα σχετικά ψώνια και βόλτα, αλλά αυτό που μου άρεσε πιο πολύ ήταν που ξόδεψα χρόνο μαζί της, στο σπίτι της δίπλα στο δάσος, κάνοντας…τίποτα! Πίνοντας κρασάκι και μιλώντας. Γιατί μου λείπει πολύ το Δωράκι μου που είναι μακριά.

london

13 – Ο γάμος της Νατάσας με το Θανάση. Από την αρχή της χρονιάς που ετοιμάζαμε με τη Νατάσα το γάμο, κουβεντιάζαμε ότι ο γάμος θα έμπαινε οπωσδήποτε στη λίστα του 2015. Από που να το πιάσω τώρα; Από το δημιουργικό κομμάτι που φτιάξαμε πράγματα με τα χέρια μας για να στολίσουμε; Από τη μαγική Τσαγκαράδα που έγινε ο γάμος μέσα στο δάσος; Από απλά το γεγονός ότι παντρεύτηκαν 2 πολύ αγαπημένοι άνθρωποι; Ό,τι και να πω είναι λίγο. Ελπίζω του χρόνου να ξαναπάμε Τσαγκαράδα για την επέτειο τους ❤

nash-tash

wedding

wedding214 – Ένα μυστικό. Ε είναι μυστικό αυτό, δεν μπορώ να το πω. ❤

15 – Τα μαλλιά μου. Και λαστ μπατ νοτ λιστ παιδιά, τα μαλλιά μου! Τα έκανα κόκκινα και παίζει να είναι η πιο γαμάτη αλλαγή που έχω κάνει!

moi

Αυτά τα ολίγα λοιπόν. Καλή χρονιά να έχουμε!!!!!!!!!!!

Είμαστε όλοι πρεζακια. 

Κάποιος με σταμάτησε στο δρόμο. 

Μου ζήτησε χρήματα για τη δόση του. 

Μου ειπε οτι ειναι εξαρτημένος. 

Ειναι η πρεζα βλέπετε. 

Του έδωσα ενα ευρω. 

Και μετα ήθελα να του φωνάξω. 

Να του πω πως κι εγω εξαρτημένος ειμαι. 

Θελω να πληρώνω τους λογαριασμούς μου στην ωρα τους. Για να ειμαι κύριος. 

Να κρατώ το σπιτι καθαρο.

Γιατι ολα πρεπει να ειναι καθαρά. 

Να τα εχω καλα με τους συνάδελφους στο γραφείο.

Γιατι οι επαγγελματικές σχέσεις πρεπει να ειναι υγιείς και ποιος άραγε αντέχει σε ενα αρρωστημένο περιβάλλον;

Να πληρώνω την εφορία. 

Γιατι δεν μπορω να κοιμηθω αν χρωστάω. 

Να μιλάω με την οικογένεια μου καθε μέρα.

Γιατι πως αλλιώς θα ειναι σίγουρο πως τους αγαπω; 

Είμαστε πρεζακια όλοι λιγο πολυ. Με κατι. Αυτο ειναι σίγουρο. Το ζήτημα έγκειται στο πως θα το διαχειριστούμε. 

Thanks στον Τάσο για την ιστορία και την αφορμή. 

 

Καλη τύχη σε όλους μας. 

Αναποφάσιστη.

Εγώ για να σας πω την αλήθεια, δεν έχω καταλάβει την ερώτηση στο δημοψήφισμα. Αν κρίνω από το timeline μου σε facebook και twitter, οι περισσότεροι το έχουν καταλάβει. Και από την Παρασκευή το βράδυ έχουν ήδη πει το ναι ή το όχι. Διακατέχομαι από έναν περίεργο θαυμασμό για όλους όσοι έχουν ήδη σχηματίσει γνώμη. Γιατί προφανώς αυτοί που είναι σίγουροι για το ναι ή το όχι τους, είναι σίγουροι και για το μέλλον, όποιο και να είναι αυτό. Και δεν υπάρχει καμία ειρωνία στην προηγούμενη πρόταση. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι αύριο θα πάω στη δουλειά. Μέχρι εκεί ξέρω.

Μιλούσα με τη μάνα μου και μου είπε ότι με τα προτεινόμενα μέτρα, θα της έκοβαν τη σύνταξη του πατέρα μου, τη σύνταξη χηρείας δηλαδή που παίρνει, πέρα από τη δική της μειωμένη και μπορεί να τα βγάζει πέρα (και πολύ συχνά κάνοντας το σκατό της παξιμάδι να βοηθάει και εμάς, τα 4 παιδιά της). Σκέφτομαι ναι, θα ήταν κακό κάτι τέτοιο. Και μετά σκέφτομαι, αν δηλαδή ψηφίσει ο κόσμος όχι, πως ακριβώς ξέρουμε ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα; Ποιος λέει στη μάνα μου ότι η σύνταξή της θα παραμείνει ανέπαφη; Η κυβέρνηση λέει να πούμε όχι. Εντάξει παιδιά, να πούμε όχι. Εσείς θα μας πείτε αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα; Και αν πούμε ναι και φάμε στη μάπα κι άλλα μέτρα, κι άλλες μειώσεις, κι άλλη λιτότητα, πόσες γενιές θα πληρώνουν το χρέος; Τέλος πάντων, να ξέρουμε τι γίνεται.

Δεν ξέρω, ανησυχώ πάρα πολύ. Δεν βλέπω καμία ψυχραιμία, ούτε από τους μεν ούτε φυσικά κι από τους δε. Βλέπω λαϊκισμό και προπαγάνδα εκατέρωθεν. Προσπαθώ πάρα πολύ να μην φέρνω στο μυαλό μου σενάρια καταστροφής (και για τις δύο περιπτώσεις).

Δεν έχω διαλέξει πλευρά ακόμα και πολλοί θα με κατηγορήσουν γι’ αυτό. Δεν πειράζει. Αυτό που εύχομαι πάντως είναι πως “στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία” αλλά και τα διάσημα “ΨΟΦΑ” ό,τι και να γίνει θα μείνουμε ενωμένοι.

Cheers

giphy-facebook_s

Ο Πέτρος και ο Λύκος

Ο Πέτρος ήταν λίγο περίεργος σήμερα στη δουλειά. Βασικά ήταν κακοδιάθετος και μιλούσε ανόρεχτα μέσα από τα δόντια του. Όταν είχαμε βγει έξω για τσιγάρο κάποια συνάδελφος τον ρώτησε «Τι έχεις ρε Πέτρο; Γιατί τέτοια μούτρα;» . «Ξόδεψα περίπου 2 ώρες στο τμήμα χτες το βράδυ» απάντησε κοφτά και αμέσως οι υπόλοιποι καπνίζοντες γύρισαν προς το μέρος του και άρχισαν τις ερωτήσεις.


Η στάση του λεωφορείου στην Κηφισίας, στο ύψος των Αμπελοκήπων, ήταν σχετικά γεμάτη. Έβρεχε αρκετά. Τα αυτοκίνητα περνούσαν μπροστά από τη στάση αργά λόγω της κίνησης. Το κάδρο ήταν πάνω κάτω γνώριμο.
Μία γιαγιά καθόταν στο παγκάκι κρατώντας γερά τη μαύρη δερμάτινη παλιά τσάντα της και κάτι μπλε πλαστικές σακούλες. Δίπλα της, πιάνοντας όλο τον υπόλοιπο χώρο καθόταν μία υπέρβαρη μεσήλικη γυναίκα που φορούσε γούνα και ήταν υπερβολικά βαμμένη. Άλλες δύο γυναίκες γύρω στα 30 ήταν όρθιες ενώ ένας άνδρας γύρω στα 40 με σκουρόχρωμο δέρμα ήταν έξω από το υπόστεγο κρατώντας μία ομπρέλα.
Με φουριόζικο βήμα ένας νεαρός, το πολύ 25 χρονών πλησίασε στη στάση. Είχε πολύ κοντά μαλλιά και κάτι περίεργες τούφες πετούσαν στο κεφάλι του. Έκατσε δίπλα στον άνδρα με την ομπρέλα και άρχισε να του μιλάει προσβλητικά.


Όταν ο άνδρας –και κανένας άλλος – δεν αντέδρασε, ο νεαρός άρχισε να του φωνάζει.

Όταν ο άνδρας –και κανένας άλλος – δεν αντέδρασε, ο νεαρός άρχισε να του ρίχνει σφαλιάρες. Σαν αυτές που του έριχναν οι φίλοι του στο σχολείο.

Όταν ο άνδρας –και κανένας άλλος – δεν αντέδρασε, ο νεαρός άρχισε να τον φτύνει.

Όταν ο άνδρας –και κανένας άλλος – δεν αντέδρασε, ο νεαρός πήρε από το διπλανό κάδο ένα κομμάτι ξύλο, απομεινάρι ενός επίπλου και του έριξε μία στα γόνατα.

Και κάποιος αντέδρασε. Ο Πέτρος βγήκε από το αμάξι του λίγο πιο πίσω, περπάτησε προς το μέρος του νεαρού και τον χτύπησε με τη γροθιά του. Το ξύλο συνεχίστηκε για λίγη ώρα μέχρι που πέρασε ένα περιπολικό (ακάλεστο – εντελώς τυχαία) από μπροστά τους και τους σταμάτησε.
Ο Πέτρος πήγε στο τμήμα για να δώσει κατάθεση.
Ο άνδρας με το σκουρόχρωμο δέρμα είναι παράνομα στη χώρα.
Ο νεαρός. Ξέρω κι εγώ; Που να ξέρω. Μπορεί και να του είπαν ευχαριστώ στο τμήμα. Μπορεί και όχι.


«Ωχ ρε γαμώτο, ρε Πέτρο, τον έμπλεξες τον άνθρωπο. Είναι και παράνομος στη χώρα.»
«Ε βέβαια, γι’ αυτό δεν αντιδρούσε. Άντε μετά να τρέχεις να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.»


Η παραπάνω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή. Και υποθέτω δεν είναι τίποτα σε σχέση με το τι συμβαίνει συνολικά. Δεν ξέρω γιατί ένοιωσα την ανάγκη να το μεταφέρω. Ίσως επειδή το ένστικτό μου, μου λέει πως αν ήμουν στη θέση του Πέτρου θα έκανα το ίδιο και θέλω να ζητήσω συγνώμη γιατί δεν πιστεύω στη βία.
Φυσικά το μυαλό μου, μου λέει ότι θα έπρεπε να έχω πάρει απλά την αστυνομία. Ή απλά θα έπρεπε να πάρω τον άνδρα στο αυτοκίνητό μου, μακριά από τα σκατά αυτής της χώρας. Πάντως ρε γαμώτο (νομίζω) θα έκανα κάτι.

Δώσε χώρο (η ιστορία ενός απογεύματος)

Χτες φεύγοντας από το γραφείο που βρίσκεται στην Πειραιώς, είπα να αλλάξω διαδρομή και αντί να πάω στο σταθμό του ηλεκτρικού στα Πετράλωνα, να πάω στο σταθμό του μετρό στο Γκάζι.

Έβαλα ακουστικά κι άρχισα περπατάω. Στα σημεία που δεν είχε κόσμο τραγουδούσα δυνατά Michael Jackson και χόρευα και λιγάκι.

Έφτασα στο μετρό και πέτυχα έναν από τους ωραίους καινούριους συρμούς. Η κεντρική σιδερένια κολώνα ήταν τριπλή κάπως, για να μπορούν να πιάνονται περισσότεροι άνθρωποι. Έξυπνο. Χαμογέλασα.

Έφτασα στον προορισμό μου, το σταθμό του Πανεπιστημίου κι άρχισα να ανεβαίνω για να φτάσω στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία. Το κέντρο δεν μύριζε άσχημα. Χάρηκα. Χαμογέλασα.

Έφτασα και στο βιβλιοπωλείο και από την είσοδο Δ κατέβηκα στο υπόγειο, εκεί που μυρίζει φροντιστήριο αγγλικών. Σε κάποιο από τα ράφια βρισκόταν το AULA 1, το βιβλίο των ισπανικών που πήρα μιας και ξεκίνησα μαθήματα. Το πήρα κι έφυγα.

Μετά πήγα στα Εξάρχεια στο σπίτι του αγαπημένου μου ξάδερφου του Γιάννη όπου ήπια τσάι με λίγο μέλι και λεμόνι και επίσης αγόρασα ένα καινούριο θέμα για το (άλλο) blog μου, το οποίο θα μου φτιάξει ο ξάδερφος που είναι ο βασιλιάς του σύμπαντος στον προγραμματισμό. Μετά έφυγα. Τέλεια.

Όταν έφτασα στο Πανεπιστήμιο να πάρω το τραίνο για Σύνταγμα, το τραίνο είχε τόση καθυστέρηση που το’κοψα με τα πόδια τελικά μέχρι την πλατεία Συντάγματος.

Στη μία μεριά της πλατείας ήταν κάτι πιτσιρικάδες που έκαναν skate και όταν τους είδα σκέφτηκα «Δηλαδή κι άμα εγώ θέλω να περάσω από αυτή τη μεριά;». Κοντοστάθηκα και ντράπηκα με τη μίζερη και κακή μου σκέψη. «Να περάσεις από την άλλη ρε και να δώσεις χώρο στα παιδιά να είναι χαρούμενα. Να δώσεις χώρο σε αυτά τα παιδιά που γεμίζουν την πόλη σου με χρώμα και ζωντάνια.» Σε μερικά βήματα πλησίασα το σιντριβάνι της πλατείας που άλλαζε χρώματα. Φυσικά και το φωτογράφισα. Βασικά σχεδόν χάζεψα με την ομορφιά του χώρου συνολικά. Και ναι, χαμογέλασα.

athens

Εγώ χαμογελώ γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω γύρω μου, μου δίνουν το χώρο που χρειάζομαι για να μπορώ να το κάνω. Αν δίναμε χώρο ο ένας στον άλλο, χωρίς να καταπιέζουμε, χωρίς να κρίνουμε, χωρίς να γκρινιάζουμε, ίσως να χαμογελούσαμε πιο πολύ και να απολαμβάναμε ακόμα περισσότερο. Αν σταματούσε ο κόσμος να γυρνάει γύρω από τις δικές μας προσωπικές ανάγκες και προσπαθούσαμε περισσότερο για το να είναι οι άλλοι καλά, μάλλον θα ήμασταν κι εμείς καλύτερα.

Δεν γράφω τίποτα σπουδαίο, τίποτα καινούριο. Ωστόσο είχα τόσο την ανάγκη να τα γράψω μιας και τα σκέφτομαι από χτες. 🙂 Cheers, να’μαστε καλά και καλή χρονιά!

10 και 4 του 14

Εδώ και κάποια χρόνια, αποτελεί κάτι σαν παράδοση η καταγραφή των καλύτερων στιγμών/γεγονότων του έτους που φεύγει. Ξεκίνησε από τη Νίκη αυτό το ετήσιο ημερολόγιο, αυτός ο απολογισμός χαράς (και καμιά φορά λύπης) και λόγω της πραγματικής φιλίας μου μαζί της, κάποια από τα δικά μου highlights είναι ίδια με τα δικά της.

Το 2014 για μένα ήταν ένας υπέροχος χρόνος. Τα γεγονότα/στιγμές αναφέρονται με τυχαία σειρά.

  1. Η γέννηση της Μαίρης. Το πρώτο κορίτσι ανηψάκι μετά από 4 υπέροχα αγόρια. Το κορίτσι της Νατασας (αδερφής μου) και του Παναγιώτη, ενός από τα πιο αγαπημένα και τυχερά ζευγάρια στον κόσμο. Τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να κάνουν παιδιά. patousaki mairis
  2. Το ταξίδι μας με τον Κ. στην Πόλη. Δες εδώ και οπωσδήποτε διάβασε εδώ DSC_0254
  3. Η οργάνωση του bachelor της Νίκης και το ίδιο το πάρτυ. Δεν είναι μόνο που μου αρέσει να οργανώνω πάρτυ, είναι που οργάνωσα ένα πάρτυ για ένα από τα πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου. Και είναι που ξέρω ότι το αγάπησε, θα το θυμάται και είναι ακριβώς όπως το ήθελε.923766_1009234155770359_871999540_n 10661023_719897774752251_1798926865_n
  4. Ο γάμος της Νίκης. Και στην προκειμένη η λέξη “γάμος” περιλαμβάνει πολλά. Περιλαμβάνει ότι έγινα κουμπάρα και είναι τιμή μου. Περιλαμβάνει την πιο τέλεια Παρασκευή του Σεπτέμβρη, που φέραμε το καλοκαίρι πίσω σε μια έκρηξη αγάπης, ζέστης, θάλασσας και αλκοόλ. Μα πάνω απ’ όλα περιλαμβάνει τη χαρά του να γνωρίζω ότι 2 άνθρωποι που δεν θα μπορούσαν να βρουν καλύτερο ταίρι απ’ ότι ο ένας τον άλλο, έσμιξαν και παντρεύτηκαν επειδή γούσταραν. Να σας χαίρομαι ρε τομάρια. (αυτή τη σπουδαία φωτό τράβηξα εγώ με το πτωχό και σπασμένο, πλην τίμιο iphone 4s μου) 10661012_340852836083476_1204006147_n
  5. Η Publicis. Μια 6μηνη διαδρομή στο εξωτικό agency της Κηφισιάς. Μια διαδρομή με πολλά ζόρια και αρκετό σπάσιμο νεύρων (να τα λέμε αυτά) αλλά και γέλια, ωραίους και δημιουργικούς ανθρώπους. Αλίκη, Μαρία, Ναταλάκι, Αγγελίνα, Βασίλη, Χριστιάννα, Στέφανε, Λάμπρο, Αντώνη, Βασίλη, Περικλή, Γιονάντα, Βαγγέλη, μου λείψατε! (και έξτρα μπόνους, μία περίοδο δουλέψαμε και με τη Νίκη εκεί)10706690_1472345086364669_498475632_n10649646_629922820457848_4311576458592021298_n
  6. Η Praktiker. Όσοι με ξέρετε, ξέρετε πως κάτι τέτοιο ήταν για μένα dream job. Στη δουλειά αυτή καθ’ αυτή, προστίθενται και τα φοβερά και τρομερά μπόνους: Θανάσης, Ανδριάνα, Ευαγγελία, Τζορτζίνα, Κέλλυ, Βενετία, Αλέξανδρος, Πάολα. Το να δουλεύω παρέα με αυτούς τους ανθρώπους κάνει ακόμα και τα πιο δύσκολα να μοιάζουν εύκολα. Είμαστε όλοι πολύ τυχεροί που είμαστε εκεί. 🙂 1779271_10152948979722340_8395748581750717144_n1508133_10152948979887340_7242997295540698267_n
  7. Το iMac που πήρα με τη βοήθεια του Κ. Το macbook από το 2008 ζει ακόμα βέβαια το πιστό μου γαϊδουράκι και ακόμα το λατρεύω, αλλά θέλει λίγη ξεκούραση τώρα. unnamed
  8. Η βάφτιση του Γιώργου και του Δημήτρη, των γιων του αδερφού μου.  Ο ένας δεν είχε χρονίσει ακόμα, ενώ ο άλλος ήταν 4 ετών. Διπλή βάφτιση όπου ήμουν νονά. Βέβαια με κορόιδεψαν και μου έδωσαν τον μεγάλο να βαφτίσω, τον πιο βαρύ… 😛
  9. Tο JustDIY (για ακόμα μία χρονιά)
  10. Η Θεσσαλονίκη, η Αμαλία και το θέατρο. Μέχρι και το 2014, η σχέση μου με τη Θεσσαλονίκη ήταν πολύ τυπική. Την είχα επισκεφτεί πολύ μικρή μία φορά, και μία ακόμα το 2008 για δουλειά. Τον περασμένο Ιούνιο όμως, μαζί με τον Κ. την έζησα διαφορετικά. Χώρεσα σε ελάχιστες μέρες τον καλοκαιρινό ήλιο και την ξαφνική βροχή, το θέατρο, το φαγητό, τα ψηλά δέντρα και τα χαρούμενα χρώματα μιας πόλης που στο τέλος μου έμοιασε θλιμένη. Μα κυρίως, γνώρισα την Αμαλία. Ξέρει αυτή. 🙂 10421309_10152216521843253_4303503827109675525_n
    10374023_10152511300457437_4121392894617584684_n
  11. Η καλή μου φίλη Δώρα που έφυγε για τα εξωτερικά. Όχι, αυτό δεν εμπίπτει στα καλά για μένα. Αλλά εμπίπτει στα καλά για εκείνη και γι’ αυτό είμαι χαρούμενη! Αλλά μου λείπει γαμώτη μου. Θα πηγαίνω όμως να την βλέπω! 4974_594509606434_868520_n
  12. Τα πράγματα στα οποία έχω τη χαρά να βοηθώ τον Κ. και το ikariamag.gr 10437434_10152226836703253_7865041219763182360_n10847787_10152591156503253_2512410593084875393_npodia_1o_thema_0
  13. Το φεστιβάλ “Δες το Αλλιώς” του WWF – Καλύτερη Ζωή και μια καινούρια φίλη, τη Βίκυ. Ήταν από την αρχή μέχρι το τέλος μία τέλεια εμπειρία. Κάναμε βίντεο για την επαναχρησιμοποίηση και το DIY, σε ένα στούντιο με green room όπου εγώ πήγα με πράσινο φουστάνι…ευτυχώς βρήκαμε λύση και άλλαξα σε μαύρο φουστάνι για να μην είμαι ένα floating head στο video. To ταξίδι τελείωσε με ένα υπέροχο φεστιβάλ στο Βρυσάκi όπου πήραμε ένα παλιό έπιπλο, το μεταποιήσαμε και το δωρίσαμε στον ξενώνα Praksis. Δες εδώboufes_meta
  14. Κάθε χρόνο, όλο και πιο πολύ, ο Κ.

Καλή χρονιά να έχουμε παιδιά. Με υγεία και όλα τα υπόλοιπα έρχονται. :)