Αναποφάσιστη.

Εγώ για να σας πω την αλήθεια, δεν έχω καταλάβει την ερώτηση στο δημοψήφισμα. Αν κρίνω από το timeline μου σε facebook και twitter, οι περισσότεροι το έχουν καταλάβει. Και από την Παρασκευή το βράδυ έχουν ήδη πει το ναι ή το όχι. Διακατέχομαι από έναν περίεργο θαυμασμό για όλους όσοι έχουν ήδη σχηματίσει γνώμη. Γιατί προφανώς αυτοί που είναι σίγουροι για το ναι ή το όχι τους, είναι σίγουροι και για το μέλλον, όποιο και να είναι αυτό. Και δεν υπάρχει καμία ειρωνία στην προηγούμενη πρόταση. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι αύριο θα πάω στη δουλειά. Μέχρι εκεί ξέρω.

Μιλούσα με τη μάνα μου και μου είπε ότι με τα προτεινόμενα μέτρα, θα της έκοβαν τη σύνταξη του πατέρα μου, τη σύνταξη χηρείας δηλαδή που παίρνει, πέρα από τη δική της μειωμένη και μπορεί να τα βγάζει πέρα (και πολύ συχνά κάνοντας το σκατό της παξιμάδι να βοηθάει και εμάς, τα 4 παιδιά της). Σκέφτομαι ναι, θα ήταν κακό κάτι τέτοιο. Και μετά σκέφτομαι, αν δηλαδή ψηφίσει ο κόσμος όχι, πως ακριβώς ξέρουμε ότι τα πράγματα θα είναι καλύτερα; Ποιος λέει στη μάνα μου ότι η σύνταξή της θα παραμείνει ανέπαφη; Η κυβέρνηση λέει να πούμε όχι. Εντάξει παιδιά, να πούμε όχι. Εσείς θα μας πείτε αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα; Και αν πούμε ναι και φάμε στη μάπα κι άλλα μέτρα, κι άλλες μειώσεις, κι άλλη λιτότητα, πόσες γενιές θα πληρώνουν το χρέος; Τέλος πάντων, να ξέρουμε τι γίνεται.

Δεν ξέρω, ανησυχώ πάρα πολύ. Δεν βλέπω καμία ψυχραιμία, ούτε από τους μεν ούτε φυσικά κι από τους δε. Βλέπω λαϊκισμό και προπαγάνδα εκατέρωθεν. Προσπαθώ πάρα πολύ να μην φέρνω στο μυαλό μου σενάρια καταστροφής (και για τις δύο περιπτώσεις).

Δεν έχω διαλέξει πλευρά ακόμα και πολλοί θα με κατηγορήσουν γι’ αυτό. Δεν πειράζει. Αυτό που εύχομαι πάντως είναι πως “στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία” αλλά και τα διάσημα “ΨΟΦΑ” ό,τι και να γίνει θα μείνουμε ενωμένοι.

Cheers

giphy-facebook_s

Advertisements