Δώσε χώρο (η ιστορία ενός απογεύματος)

Χτες φεύγοντας από το γραφείο που βρίσκεται στην Πειραιώς, είπα να αλλάξω διαδρομή και αντί να πάω στο σταθμό του ηλεκτρικού στα Πετράλωνα, να πάω στο σταθμό του μετρό στο Γκάζι.

Έβαλα ακουστικά κι άρχισα περπατάω. Στα σημεία που δεν είχε κόσμο τραγουδούσα δυνατά Michael Jackson και χόρευα και λιγάκι.

Έφτασα στο μετρό και πέτυχα έναν από τους ωραίους καινούριους συρμούς. Η κεντρική σιδερένια κολώνα ήταν τριπλή κάπως, για να μπορούν να πιάνονται περισσότεροι άνθρωποι. Έξυπνο. Χαμογέλασα.

Έφτασα στον προορισμό μου, το σταθμό του Πανεπιστημίου κι άρχισα να ανεβαίνω για να φτάσω στο βιβλιοπωλείο Πολιτεία. Το κέντρο δεν μύριζε άσχημα. Χάρηκα. Χαμογέλασα.

Έφτασα και στο βιβλιοπωλείο και από την είσοδο Δ κατέβηκα στο υπόγειο, εκεί που μυρίζει φροντιστήριο αγγλικών. Σε κάποιο από τα ράφια βρισκόταν το AULA 1, το βιβλίο των ισπανικών που πήρα μιας και ξεκίνησα μαθήματα. Το πήρα κι έφυγα.

Μετά πήγα στα Εξάρχεια στο σπίτι του αγαπημένου μου ξάδερφου του Γιάννη όπου ήπια τσάι με λίγο μέλι και λεμόνι και επίσης αγόρασα ένα καινούριο θέμα για το (άλλο) blog μου, το οποίο θα μου φτιάξει ο ξάδερφος που είναι ο βασιλιάς του σύμπαντος στον προγραμματισμό. Μετά έφυγα. Τέλεια.

Όταν έφτασα στο Πανεπιστήμιο να πάρω το τραίνο για Σύνταγμα, το τραίνο είχε τόση καθυστέρηση που το’κοψα με τα πόδια τελικά μέχρι την πλατεία Συντάγματος.

Στη μία μεριά της πλατείας ήταν κάτι πιτσιρικάδες που έκαναν skate και όταν τους είδα σκέφτηκα «Δηλαδή κι άμα εγώ θέλω να περάσω από αυτή τη μεριά;». Κοντοστάθηκα και ντράπηκα με τη μίζερη και κακή μου σκέψη. «Να περάσεις από την άλλη ρε και να δώσεις χώρο στα παιδιά να είναι χαρούμενα. Να δώσεις χώρο σε αυτά τα παιδιά που γεμίζουν την πόλη σου με χρώμα και ζωντάνια.» Σε μερικά βήματα πλησίασα το σιντριβάνι της πλατείας που άλλαζε χρώματα. Φυσικά και το φωτογράφισα. Βασικά σχεδόν χάζεψα με την ομορφιά του χώρου συνολικά. Και ναι, χαμογέλασα.

athens

Εγώ χαμογελώ γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω γύρω μου, μου δίνουν το χώρο που χρειάζομαι για να μπορώ να το κάνω. Αν δίναμε χώρο ο ένας στον άλλο, χωρίς να καταπιέζουμε, χωρίς να κρίνουμε, χωρίς να γκρινιάζουμε, ίσως να χαμογελούσαμε πιο πολύ και να απολαμβάναμε ακόμα περισσότερο. Αν σταματούσε ο κόσμος να γυρνάει γύρω από τις δικές μας προσωπικές ανάγκες και προσπαθούσαμε περισσότερο για το να είναι οι άλλοι καλά, μάλλον θα ήμασταν κι εμείς καλύτερα.

Δεν γράφω τίποτα σπουδαίο, τίποτα καινούριο. Ωστόσο είχα τόσο την ανάγκη να τα γράψω μιας και τα σκέφτομαι από χτες. 🙂 Cheers, να’μαστε καλά και καλή χρονιά!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s