Που είναι το κινητό μου;

Image

Τις προάλλες που λέτε ήμασταν στο αυτοκίνητό μου με τον Κωνσταντίνο, τη Νατάσα και τον Ανδρέα. Δεν θυμάμαι προς τα που πηγαίναμε, αλλά οδηγούσα εγώ. Η διαδρομή ήταν ωραία. Κάποια στιγμή φτάσαμε σε ένα μέρος που ο δρόμος είχε πολύ νερό και παρόλο που εγώ αγχώνομαι γενικά με το βρεγμένο δρόμο δεν μάσησα και δεν μείωσα ταχύτητα (είχα πατήσει λάδια βλέπετε με βρεγμένο δρόμο και είχα στουκάρει, οπότε έχω ένα θέμα). Το νερό όμως όλο και αυξανόταν όπου τελικά βρέθηκα να οδηγώ πρακτικά πάνω στο νερό. Οδηγούσα πολύ γρήγορα για να μην βουλιάξει το αμάξι. Το αμάξι μου έγινε ο Ιησούς.
Μέσα στον πανικό, έχασα τον Κωνσταντίνο. Δεν ήταν πια στη θέση του συνοδηγού. Κοίταξα τον καθρέφτη μου και τον είδα πίσω να είναι μέσα στη μέση του νερένιου δρόμου και να κοιτάει. Δεν κουνιόταν, δεν έκανε τίποτα που να δείχνει ότι ήθελε να μπει ξανά μέσα στο αμάξι. Συνέχισα να οδηγώ, μην μπορώντας να κάνω μανούβρες πάνω στο νερό και ξαφνικά τον είδα μπροστά μου. Πάλι όμως δεν μπορούσα να σταματήσω γιατί θα βούλιαζα. Έπρεπε οπωσδήποτε να φτάσω στη στεριά. Συνέχισα το δρόμο μου ενώ οι πίσω επιβάτες δεν μιλούσαν καθόλου. Δεν τους έκανε καν εντύπωση ότι εξαφανίστηκε από το αυτοκίνητο ο Κωνσταντίνος. Ήταν πολύ περίεργο συναίσθημα. Ένοιωθα ότι είχα μείνει μόνη μου.

Και ξαφνικά, στεριά. Ένα πράσινο λιβάδι και γύρω γύρω λόφοι. Είχε και μερικές ελιές. Συνέχισα το δρόμο μου μέσα στο λιβάδι μόνο και μόνο για να αναγκαστώ να σταματήσω μιας και ήταν αδιέξοδο. Έβλεπα άλλα αμάξια να χρησιμοποιούν άλλο δρόμο, από τους λόφους αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πως θα έφτανα εκεί. Έπρεπε να γυρίσω στο σπίτι ή κάπου οικεία τέλος πάντων για να βρω τον Κωνσταντίνο.

Βγήκα έξω από το αμάξι και πήγα προς μία ετερόκλιτη παρέα ανθρώπων. Δύο γυναίκες ντόπιες και κάτι τουρίστες από την Ισπανία. Προσπάθησα να διακόψω για να ζητήσω βοήθεια αλλά ήταν για κάποιο λόγο αδύνατον. Σαν να μην με άκουγαν, σαν να μην με έβλεπαν. Οι τουρίστες από την Ισπανία ζητούσαν δουλειά στις γυναίκες. Ήθελαν λέει να κάνουν μεροκάματο στις ελιές. Οι γυναίκες γελούσαν κι έλεγαν μεταξύ τους ότι οι ελιές ήταν πολύ λίγες και δεν υπήρχε λόγος να μαζευτούν. Η προφορά των γυναικών ήταν γνώριμη. Είχα βρεθεί στην Ικαρία. Αλλά δεν ένοιωθα και πολύ οικεία τελικά. Οι γυναίκες δεν μου μίλησαν ποτέ. Η μέρα ήταν πολύ όμορφη, ανοιξιάτικη και ηλιόλουστη αλλά εγώ ήμουν μόνη χωρίς τον Κωνσταντίνο. Δεν κατάφερα να την απολαύσω.

Ναι, όπως καταλάβατε ήταν όνειρο. Αγχωτικό. Όταν ξύπνησα συνειδητοποίησα ότι δεν έχω ενσωματώσει στα όνειρά μου το κινητό μου, την ευκολία αλλά και το άγχος που μου δίνει αυτό. Αν όλα αυτά ήταν πραγματικά θα είχα πάρει τηλέφωνο τον Κωνσταντίνο, θα είχα μάθει που βρισκόταν, αν ήταν καλά, πως κατάφερε να τηλεμεταφερθεί και λοιπά 😉
Στα όνειρά μου όμως δεν έχει ευκολίες, δεν έχει κινητά. Χμ, εδώ που τα λέμε πάντως ούτε η πραγματικότητα είναι και πολύ εύκολη αν και τουλάχιστον όταν είμαι ξύπνια (θέλω να ελπίζω πως) φροντίζω να μην εξαφανίζονται οι άνθρωποι που αγαπώ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s