5 λόγοι που δεν whaaaaat μετά τα whaaaaat???

Λοιπόν, καιρό τώρα με τρώει το ζήτημα της Λουκίας. Της  Λουκίας της Μητσάκου. Η Λουκία που λέτε, πάτησε τα 30 και έχει διάφορα σημαντικά πράγματα να μας πει για την εμπειρία της. Προσοχή, δεν υπάρχει ειρωνεία στην προηγούμενη πρόταση, εφόσον το κορίτσι τα θεωρεί σημαντικά και το ίδιο θεωρεί και το μέσο που τα δημοσιεύει, καλώς. Κανένα πρόβλημα.

Στο πλαίσιο λοιπόν του δημόσιου ιντερνετικού διαλόγου, νοιωθω μια χαζή ανάγκη να αναφερθώ σε ένα άρθρο της Λουκίας. Δεν θα υπάρχουν ευκολάκια δεν θα ειρωνευτώ. Απλά θα απαντήσω πάρα πολύ σοβαρά, παράγραφο-παράγραφο στο άρθρο «5 λόγοι που δεν ερωτεύομαι μετά τα 30» γιατί μου έχει προκαλέσει τρομερή εντύπωση.

1) Γιατί I´m too old for this shit

Ήμουνα νια και γέρασα. Μικροί έχουμε περισσότερες αντοχές, περισσότερη ενέργεια και, συνήθως, δρούμε περισσότερο συναισθηματικά. Όσο μεγαλώνουμε-κακά τα ψέματα- σκεφτόμαστε περισσότερο με τη λογική. Τα βάζουμε κάτω και τα ζυγίζουμε τα πράγματα. Πώς μας έδιναν οι καθηγητές στο σχολείο ένα ποίημα και στην προσπάθειά τους να το «ερμηνεύσουν» μας το κόβανε λέξη-λέξη και αυτό που έμενε ήταν λεξούλες σκόρπιες και κάποια «και» και κάποια «αν» που απ’ τον πολύ ορθολογισμό κατέληγαν να μη σου λένε απολύτως τίποτα; Κάτι τέτοιο. Από μια ηλικία και μετά αντιμετωπίζεις το ενδεχόμενο του Έρωτα σαν να αναλύεις ένα ποίημα ή σαν να σκέφτεσαι να αλλάξεις το σαλόνι σου. Λογική ή κυνισμός; Μικρή τους έβλεπα αυτούς τους ανθρώπους και δε μπορούσα να τους καταλάβω. Τους έλεγα υποτιμητικά «κυνικούς», τους κοιτούσα με μισό μάτι και δεν τους εκτιμούσα και πολύ. Τώρα είμαι ένας από αυτούς. Αν ζηλεύω την άγνοια των ερωτευμένων 20άρηδων στο δρόμο που περπατάνε χεράκι-χεράκι και κοιτιούνται στα μάτια; Ναι, τη ζηλεύω αλλά δεν είναι στο χέρι μου και να την ξαναποκτήσω.

Απάντηση:

Ξεκινάω από τον τίτλο. «Too old for this shit». Πολυχρησιμοποιημένη έκφραση κυρίως σε ταινίες με δράση όπου κάποιος ήρωας που χρειάζεται να κυνηγήσει/πυροβολήσει/παίξει ξύλο και λοιπά, φαντασιώνεται τη σύνταξη και ομολογεί πως «γέρασε γι’ αυτά τα σκατά». Ρε συ Λουκία, είναι δυνατόν να λες ότι τα 30, η πιο γαμάτη ηλικία είναι “too old”; Τα 30 είναι η ηλικία κατά την οποία πρέπει να χρησιμοποιήσεις την πρότερη reckless εμπειρία, να βρεις έναν άνθρωπο να γουστάρεις, να ξέρεις ότι δεν είναι μαλάκας, ότι ταιριάζετε και να κάνεις όλα αυτά που πιθανόν δεν μπορούσες στα 20.

Στη συνέχεια, θέλω να σου πω ένα μεγάλο ΟΧΙ στη σύγκριση οπτικής έρωτα/ποιήματος/σαλονιού. Θέλω να πω ρε παιδί μου, τέτοιου τύπου ανάλυση δεν την κάνεις αν είσαι πραγματικά ερωτευμένος. Αν είσαι πραγματικά ερωτευμένος δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς. Αν πάλι προλαβαίνεις, τότε οκ, δεν είσαι ερωτευμένος.

Και τέλος θέλω να σου πω ότι υπάρχουν ερωτευμένοι άνθρωποι που δεν έχουν άγνοια. Ερωτευμένος δεν σημαίνει ούτε ηλίθιος ούτε αδαής. Σημαίνει ερωτευμένος. Ο έρωτας δεν είναι αποκλειστικό δικαίωμα των 20άρηδων. Μπορείς να είσαι ερωτευμένος και να έχεις ένα εκατομμύριο προβλήματα και να τα ξέρεις. Και φυσικά ξέρεις ότι ναι, μπορεί να χωρίσετε κιόλας, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.

2) Γιατί δεν έχω χρόνο

Δεν έχω χρόνο. Γενικά. Όχι μόνο για άλλο πόνο που λέει και ο Μιχάλης. Έχουμε και δουλειές, δηλαδή. Και φίλους. Και τα σινεμά βγάζουν καινούριες ταινίες και έχω πολλά βιβλία που θέλω να διαβάσω. Και μπαίνει το ερώτημα; Πόσο πολύ θέλω τον Άλλο για να αλλάξω την καθημερινότητά μου; Γιατί για να μπει ένας άνθρωπος στη ζωή σου, πρέπει να του κάνεις χώρο για να μπει. Δε θα μπει σαν κλέφτης απ’ το παράθυρο. Τον θέλω αρκετά για να θυσιάσω το χρόνο μου; Γιατί μια σχέση δεν είναι χόμπι- είναι δουλειά. Θέλει κόπο και χρόνο για να δουλέψει σωστά. Θα μου πεις, βέβαια, έτσι που έχουν έρθει τα πράγματα και ο όλος ο κόσμος είναι άνεργος και ο ελεύθερος χρόνος δε λείπει πια, το λογικό θα ήταν να έβλεπες καρδούλες στον αέρα και να μύριζες στην ατμόσφαιρα την επιθυμία για ιστορίες αγάπης. Βλέπεις εσύ κάτι τέτοιο; Γιατί εγώ δεν. Μάλλον δε φταίει μόνο αυτό.

Απάντηση:

Χμ, εδώ με μπερδεύεις. Μα όταν έχεις μια σχέση δηλαδή εσύ τι κάνεις; Κλείνεστε μέσα και κοιτάζεστε; Δεν πάτε σινεμά; Δεν αράζετε στο κρεβάτι να διαβάσετε βιβλία; Δεν βγαίνετε μαζί με τους φίλους σας; Γιατί αν είναι να κλείνεστε μέσα και να μιζεριάζετε και να προσπαθείτε να έχετε σχέση, τότε ναι, με βρίσκεις σύμφωνη. Χέστο. Δεν είναι για σένα. Αλλά εγώ ξέρω ότι οι σχέσεις, οι ερωτικές, οι συντροφικές υποτίθεται πως σε κάνουν χαρούμενο γιατί ακριβώς μπορείς να μοιράζεσαι όλα τα παραπάνω με έναν άνθρωπο για τον οποίο τρελαίνεσαι. Και φυσικά η σχέση δεν είναι χόμπι. Καμία σχέση δεν είναι χόμπι, ούτε η φιλικές, ούτε οι οικογενειακές. Αλλά ΟΚ, δεν είναι και σκλαβιά.

Ξέρω γω ρε παιδί μου, η σχέση δεν είναι σκύλος για να υπολογίσεις αν έχεις χρόνο να τον βγάζεις βόλτα.

3)            Γιατί πολλά έχουν δει τα μάτια μου μα αυτό μου φέρνει τρόμο

Γιατί δεν είμαι χθεσινή. Γιατί ξέρω πια πολλά. Πιο πολλά από όσο θα ήθελα, για να είμαι ειλικρινής. Και γιατί η εμπειρία is a bitch που θα λεγε και η γιαγιά μου στο χωριό. Και το έχω δει το έργο. Και έχω όλη την καλή διάθεση να πιστέψω πως όλα θα πάνε καλά και πως η αγάπη νικάει το πάντα και πως το true love kiss που μας πλασάρουν στις ταινίες υπάρχει και πως θα με γιατρέψει με έναν μαγικό τρόπο. Αλλά είναι σα να βλέπεις την Casablanca για χιλιοστή φορά. Και κάθε φορά ελπίζεις πως θα έρθει η ανατροπή και ο Ρικ θα φύγει με την Ίλσα. Κάθε φορά. Και περιμένεις. Αλλά δε φεύγουν ποτέ μαζί. Και ασχέτως με το αν ξαναδείς την ταινία ή όχι για χιλιοστή πρώτη φορά, δεν ελπίζεις πια σε happy ending. Γιατί δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβάμαι τίποτα. Είμαι έμπειρη.

Απάντηση:

Τι σου φέρνει τρόμο; Ο χωρισμός; What else is new? Έλα τώρα ρε Λουκία, λίγο σοβαρότητα. Μιλάω πολύ φιλικά, αλλά αυτά είναι βλακείες. Γράφεις και νομίζω ότι γράφει καμιά 60χρονη. Η ζωή όχι, δεν είναι ταινία σε καμία περίπτωση αλλά στη ζωή αρκετές φορές ο ήλιος αρχίζει να δύει και το ζευγάρι χάνεται μέσα σε αυτό. Αν εν τω μεταξύ το ζευγάρι είναι υγιές και δεν αντιμετωπίζει τη σχέση σαν να είναι κάποιου είδους μάχη, τότε υπάρχουν πάρα πολλές πιθανότητες  να είναι μαζί σε όλα τα ηλιοβασιλέματα.

4)            Γιατί δε θέλω να ξαναχωρίσω

Για μένα αυτός ο λόγος είναι από τα sos. Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ τον χωρισμό τον βιώνω ως πένθος. Και τίθεται το ερώτημα: Πόσες φορές μπορείς να σπάσεις και μετά να κολλήσεις; Πόσες φορές μπορείς να πέσεις και μετά να ξανασηκωθείς σα να μη συμβαίνει τίποτα (και στ’ αλήθεια να μη συμβαίνει); Γιατί κάθε φορά που ξεπερνάς μια ερωτική απογοήτευση συνέρχεσαι μεν αλλά κάποιες πληγές δεν κλείνουν ποτέ. Γιατί –μεταξύ μας τώρα- ό,τι δε σε σκοτώνει δε σε κάνει απαραίτητα πιο δυνατό. Αντιθέτως, ό,τι δε σε σκοτώνει, ένα κουσούρι στο αφήνει. Και μέχρι πότε ο οργανισμός σου θα έχει τη δυνατότητα της αυτοίασης; Και, αν την επόμενη φορά δε συνέλθεις ποτέ; Εμένα προσωπικά οι χωρισμοί μου έχουν χαλάσει το στομάχι. Θα πρέπει να περιμένω να μου χαλάσουν και το νεφρό για να πω «Basta!»; Ευχαριστώ πολύ, δε θα πάρω. ΥΓ. : Αν ανακαλυφθεί κάποιος τρόπος χωρισμού πιο ανώδυνος παρακαλώ να με ενημερώσετε asap. Εγώ θα απέχω και θα σταματήσω να δένομαι αν δε μάθω πρώτα τον τρόπο για να λύνομαι αναίμακτα.

Απάντηση:

Εδώ πάω πάσο. Άμα δεν την παλεύεις με τους χωρισμούς, ΟΚ. Βέβαια ξέρεις, ο χωρισμός δεν είναι το απαραίτητο κλείσιμο μιας σχέσης. Μπορεί όλα να πάνε καλά.

5)            Γιατί θέλω να έχω σώας τας φρένας και να είμαι εγώ

«Σώας τας φρένας»: μια κατάσταση άγνωστη όταν παθαίνεις ντουβρουτζά. Βυθίζομαι σ’ αυτό, με παρασέρνει το ρέμα, τρελαίνομαι. Δεν τρώω ή τρώω σα γουρούνι ή και τα δύο εναλλάξ, δεν κοιμάμαι, δε μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο εκτός από το αντικείμενο του πόθου μου. Αν είμαι ερωτευμένη, θα σου δώσω τα πάντα: ό,τι έχω και δεν έχω. Θα σπαταλήσω όλη μου την ενέργεια για να είσαι ευτυχισμένος μέχρι να εξοντωθώ και να μην έχω πια να δώσω τίποτα. Όχι σε σένα μόνο- σε κανέναν και σε τίποτα. Και η μόνη λύση τότε θα είναι να φύγω από σένα που με ξεθέωσες μ’ αυτόν τον τρόπο. Και μετά θα θέλω να είμαι μόνη μου. Να ξαναβρώ τον εαυτό μου και να θυμηθώ ποια ήμουν. Εξαντλήθηκα που το σκέφτηκα. Όσο μεγαλώνω, ο χρόνος που θέλω να είμαι μόνη μου μετά από αυτή τη διαδικασία αυξάνεται και η επιθυμία να το ξαναζήσω όλο αυτό μειώνεται. Το αποτέλεσμα; Απλά μαθηματικά είναι.

Απάντηση:

Σε αυτό το σημείο πρέπει να σου πω ότι μάλλον δεν σου αρέσει ο έρωτας-σκέτο. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από αυτό που περιγράφεις κι εσύ το λες σαν να είναι κατάρα! Ουάου! Επίσης, όταν ερωτευόμαστε, δεν αλλάζουμε για χάρη του άλλου, ούτε ο άλλος μας παίρνει την ενέργεια. Σε μια νορμάλ σχέση πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και ο άλλος είναι αυτός που μας δίνει ενέργεια, αυτός που μας στηρίζει. Και το ανάποδο φυσικά. Δεν χρειαζόμαστε να φύγουμε από μία σχέση για να βρούμε ξανά τον εαυτό μας. Τον έχουμε βρει μια χαρά. Ίσως μάλιστα, η ίδια η σχέση, ο ίδιος ο έρωτας να μας κάνει και καλύτερους. Και ναι, ίσως εδώ να έχει να κάνει με την εμπειρία. Πιθανόν όταν είσαι 20 να αλλάζεις για τον άλλο και μετά να πρέπει να χτυπηθείς κάτω για να βρεις ξανά τον εαυτό σου. Αλλά τώρα που είσαι 30; Όλη αυτή η εμπειρία που λες ότι απέκτησες δεν θα έπρεπε να βοηθάει;

Αυτά που λες Λουκία. Ελπίζω να όπως είπες κι εσύ στον υπότιτλο του άρθρου σου «να διαψευσθείς».

ΥΓ. 1 Κι εγώ τα έκλεισα τα 30, δεν έγινε τίποτα κακό. Ίσα ίσα, όλα καλύτερα έγιναν 🙂  

ΥΓ. 2 Εντάξει, υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που γουστάρουν να είναι μόνοι τους και αυτό κάνουν και καλά κάνουν στο κάτω κάτω. Δεν είναι υποχρεωτικό. Μπορεί και να ερωτευονται και να εξακολουθούν να είναι μόνοι. Μπορεί και να μην ερωτεύονται. Δεν ξέρω. Πάντως ο έρωτας ουδεμία σχέση έχει με την παρτάρα μας και την μοναξιά μας.

Κακά σχόλια δεν έχουν καμία μα καμία πιθανότητα να εμφανιστούν σε τούτο εδώ το ποστ!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s