Τηγανητές Δαγκωμένες Μελιτζάνες

Image

Η μητέρα μου υπήρξε πολύ αυστηρή με το φαγητό. Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει και διαφορετικά καθώς είχε 4 παιδιά και αν υπέκυπτε στις παραξενιές του καθενός από εμάς, θα έπρεπε να μαγειρεύει όλη μέρα για να μας ικανοποιήσει. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μάθουμε να τρώμε σε γενικές γραμμές τα πάντα.

Η δική μου λύση στις περιπτώσεις που πραγματικά δεν ήθελα να φάω κάτι ήταν να το πετάω από το μπαλκόνι. Το πίσω μπαλκόνι έβλεπε στον κήπο όπου και ξεφορτωνόμουν διάφορα, συνήθως τα χόρτα από τις πίτες (δηλαδή πέταγα τη γέμιση και έτρωγα το φύλλο). Ναι, τέτοια ήμουν.

Ένα Σάββατο ή μια Κυριακή, πολλά χρόνια πίσω, όταν ήμουν τόσο κοντή που δεν έφτανα καν να δω τι έχει στο τραπέζι, η μαμά μαγείρευε για το μεσημεριανό τραπέζι. Ένα από τα φαγητά τα οποία ετοίμαζε ήταν τηγανητές μελιτζάνες. Αφού τηγανίζονταν, τις έβαζε στο πιάτο και τις άφηνε στο τραπέζι. Περνάω λοιπόν κι εγώ από το τραπέζι, σηκώνω το χέρι μου, νομίζοντας ότι θα πιάσω καμιά πατάτα και τελικά αυτό που πήρα ήταν μια τηγανητή μελιτζάνα.

Τη δοκιμάζω, δε μου αρέσει, βγαίνω στο μπαλκόνι και με μια επαγγελματική κίνηση την πετάω από κάτω. Μόνο που αυτή τη φορά είτε από την αγωνία μου να μην με καταλάβει κανείς, είτε επειδή δεν έβαλα αρκετή δύναμη, η μελιτζάνα δεν έπεσε στον κήπο.

Την ίδια στιγμή, ο συγχωρεμένος ο θείος μου ο Γκίκας, ένας πολύ γλυκός μα αρκετά αυστηρός άνθρωπος, βάφει ανυποψίαστος τα κάγκελα του μπαλκονιού του σπιτιού του που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Βρίσκεται στην κλασική στάση που βάφει κανείς κάγκελα με γυρισμένο το κεφάλι στα πλάγια. Στο μάγουλό του προσγειώνεται η δαγκωμένη τηγανιτή μου μελιτζάνα.

Δύο λεπτά αργότερα και δύο ορόφους πάνω, στο δικό μας σπίτι το τηλέφωνο χτυπάει. Ο πατέρας μου σηκώνει το ακουστικό. Η συγχωρεμένη θεία μου η Μαίρη, γυναίκα του Γκίκα φωνάζει στον πατέρα μου έξαλλη και του λέει “Γιώργο, τι θα γίνει; Μαζέψτε τη μικρή! Πετάει τηγανιτά κολοκυθάκια πάνω στο Γκίκα!”. Ο πατέρας μου, ψύχραιμος και με ένα ελαφρύ χαμογελάκι της απαντά “Α Μαίρη μου, όλα κι όλα. Τηγανιτή μελιτζάνα ήταν!”. 

Δεν υπάρχει λόγος για αυτή την ιστορία και για άλλες ιστορίες που πρόκειται να γράψω για το μπαμπά μου. Ίσως μονάχα η ανάγκη να τον έχω πάντα φρέσκο στη μνήμη παρόλο που έχουν περάσει 22 χρόνια από τότε που τον χάσαμε. Και η ανάγκη μου να μοιραστώ μερικά κομμάτια του χαρακτήρα του που θεωρώ πως τον έκαναν πολύ ξεχωριστό. Τόσο ως μπαμπά (για όσο λίγο τον έζησα και τον θυμάμαι) όσο και ως άνθρωπο.

Επίσης να πω ότι μεγαλώνοντας αγάπησα τις μελιτζάνες μαγειρεμένες με κάθε δυνατό τρόπο, οπότε δεν διατρέχετε κανένα κίνδυνο αν περάσετε κάτω από το σπίτι μου.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s