ένα κείμενο, σκέτο στερεότυπο.

Όλοι οι άνθρωποι κρύβουν κάτι, έχουν κάτι. Όλοι οι άνθρωποι είναι οι ήρωες της δικής τους ιστορίας, που όπως πάει και με τα μυθιστορήματα, έχουν κάτι που τους κάνει ξεχωριστούς. Ο ένας πχ κουβαλάει ένα θάνατο που του τσάκισε τη ζωή, ο άλλος κουβαλάει μία τρομακτική εξυπνάδα που τον αφήνει μισό στο συναίσθημα, και άλλα διάφορα τέτοια. Στη βάση όμως είμαστε όλοι στερεοτυπικοί χαρακτήρες μέχρι να αποκαλυφθεί (συνήθως από κάποιον τρίτο) αυτό που μας κάνει ξεχωριστούς.

Γνώρισα ένα κορίτσι πρόσφατα. Η ζωή της πάει μια καλά και μια άσχημα. Μια την ηρεμεί και μια την τσιτώνει. Όπως δηλαδή πάνω κάτω η ζωή κάνει σε όλους μας. Αυτή τη στιγμή το κορίτσι είναι στην τσιτωμένη περίοδο. Είναι στεναχωρημένη, είναι απογοητευμένη από τους ανθρώπους και τις καταστάσεις και προσπαθεί (και πάλι: όπως όλοι) να ανταπεξέλθει και να δει τι θα κάνει.

Έχουμε λοιπόν ένα στερεοτυπικό κορίτσι, ένα κορίτσι που σαν όλους εμάς αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, προσπαθεί μέσα σε δυσκολίες και προσωπικές στεναχώριες να τα βγάλει πέρα. Σε αυτό το σημείο της ιστορίας (αν αυτό είναι ιστορία δηλαδή) πρέπει να σας πω τι είναι αυτό που κάνει αυτό το κορίτσι μοναδικό και ξεχωριστό. Τι είναι αυτό που της δίνει λάμψη μέσα στη δική της ιστορία.

Ε λοιπόν, είναι κάτι μικρές ρυτιδούλες στις άκρες των ματιών της που εμφανίζονται όταν αυτή χαμογελάει και μοιάζουν σαν τον ήλιο που ζωγραφίζαμε όταν ήμασταν μικροί. Μια μέρα καθόμασταν και μιλούσαμε και ενώ μου έλεγε πράγματα στενάχωρα στο τέλος μου χαμογέλασε και μου’πε πως ό,τι και να της έχει συμβεί η ζωή συνεχίζεται και κάποια στιγμή τα πράγματα θα φτιάξουν. Και όταν μου χαμογέλασε, αλήθεια σας το λέω, είδα αυτές τις μικρές ρυτίδες και είπα από μέσα μου «ρε συ τα μάτια της μοιάζουν με τον ήλιο, πρέπει να γράψω κάτι γι’αυτό».

Έτσι λοιπόν έγραψα για το κορίτσι που τα μάτια του μου θύμισαν τον ήλιο και σκέφτηκα πόσο σημαντικό είναι να βλέπεις στους άλλους αυτά που τους κάνουν ξεχωριστούς. Να προσπαθείς να το κάνεις όσο χάλια και να είσαι. Γιατί το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι να έχουμε στ’ αλήθεια ο ένας τον άλλο.  

Και θα μου πείτε «άσε μας τώρα με τις αισιοδοξίες σου και τις στερεοτυπικές σου μαλακίες, δε βλέπεις ότι χανόμαστε κλπ», και ίσως να έχετε και δίκιο, αλλά εντάξει, άμα δεν χαμογελάμε κιόλας μέσα σε αυτά τα σκατά, ζήτω που καήκαμε.      

Image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s