Δίψα για αίμα στο Client Service

Blood-girl-knife

Όταν τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο διάβαζαν ελληνική λογοτεχνία και μυθιστορήματα εγώ διάβαζα Clive Barker (Hell Raiser), Steven King (IT), George McDonald, Lovecraft και άλλους ψυχανώμαλους της λογοτεχνίας του τρόμου-φανταστικού. Μη φανταστείς βέβαια, ακόμα τέτοια διαβάζω και τώρα διαβάζω πράγματα που άλλοι έχουν διαβάσει από καιρό. Τέλος πάντων, όπως πάντα, κάπου αλλού θέλω να το πάω φυσικά.

Πριν από καμία δεκαετία λοιπόν, διάβαζα ένα βιβλίο, το πιο τρομακτικό-χέζεσαι πάνω σου λέμε, βιβλίο με όνομα «Δίψα για Αίμα» του Simon Clark. Άσε κι αυτός, grande ψυχανώμαλος. Τέλος πάντων, το βιβλίο μιλάει για μία περίεργη κατάσταση όπου οι μεγάλοι άνω των 25 ξαφνικά αρχίζουν να κάνουν επίθεση με σκοπό να πεθάνουν όλοι οι μικροί κάτω των 25 .

Είναι νύχτα που λέτε, διαβάζω το βιβλιαράκι μου στο κρεβάτι μου και γενικά είμαι υποψιασμένη (εντάξει, Δίψα για Αίμα λέγεται το βιβλίο, δεν γίνεται να είσαι ανυποψίαστος) οπότε είμαι και σχετικά χαλαρή. Όπως διαβάζω φτάνω σε μία φράση (που ήταν και η φράση με την οποία καταλάβαινες ακριβώς τι έπαιζε στην υπόθεση) που έλεγε «Και τότε το κατάλαβα. Η μητέρα δεν φιλούσε το παιδί της. Του έτρωγε το πρόσωπο». Παγώνει το αίμα μου και κοιτάω προς τη μεριά του δωματίου της μαμάς μου…Τέλος πάντων, σοβαρά τρόμαξα, σφίχτηκε το στομάχι μου.

Και γιατί τα λέω όλα αυτά; Χμ, όλη αυτή η φάση που ξαφνικά κάποια βίδα στρίβει στο μαζικό ασυνείδητο και οι μανάδες τρώνε τα παιδιά τους και οι μισοί θέλουν να σκοτώσουν τους άλλους μισούς, μου θυμίζει κάπως την καθημερινότητά μας αυτή τη στιγμή. Δεν λέω κάτι καινούριο, κάθε δεύτερο ποστ που θα πετύχεις στο ιντερνετ λέει αυτό ακριβώς: πως έχουμε αλλάξει όλοι και πως γκρινιάζουμε και πως βρίζουμε κλπ.

Την αλλαγή στην διάθεση την βλέπεις εύκολα, πραγματικά εύκολα στο δρόμο. Πέντε λεπτά να κάτσεις να παρατηρήσεις την κίνηση σε ένα μεγάλο δρόμο της Αθήνας και θα ακούσεις σίγουρα δυο-τρεις παναγίες, θα δεις μηχανάκι να πηγαίνει δίπλα δίπλα με αυτοκίνητο και να του φωνάζει κάτι τύπου «καλά ρε μαλάκα, στραβός είσαι; Βγες έξω μησουγαμήσω» κλπ. Την βλέπεις επίσης μέσα στα λεωφορεία και στο μετρό που οι άνθρωποι στριμώχνονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και πριν πέντε χρόνια, αλλά τώρα, χωρίς πια καμία υπομονή, βρίζονται μεταξύ τους «μη σπρώχνεις ρε», «εγώ σπρώχνω ρε μαλάκα;» κλπ.

Εγώ την αλλαγή τη βλέπω και στη δουλειά μου. Η δουλειά μου όπως έχω αναφέρει σε τούτο το μπλογκ πολλάκις, είναι client service σε διαφημιστική. Και αυτό σημαίνει πέρα από το ότι ασχολείσαι με μάρκετινγκ, στρατηγικές, καμπάνιες και μπλα μπλα μπλα, ότι είσαι συνδετικός κρίκος μεταξύ αρκετών ανθρώπων που χρειάζονται για να φέρεις εις πέρας μία παραγωγή, μία προωθητική ενέργεια, ένα event κλπ. Αυτές τις μέρες λοιπόν τρέχω ένα project που αντίστοιχό του, ή περίπου αντίστοιχό του, έχω ξανατρέξει στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει ότι κάποιες διαδικασίες παραμένουν ίδιες. Έτσι πρέπει, όπως και κάθε φορά να μιλήσω με τους ίδιους ανθρώπους που έχουν κάνει κι εκείνοι αρκετά αντίστοιχα πράγματα στο παρελθόν. Ε λοιπόν αυτό που ζω αυτές τις μέρες δεν υπάρχει. Όλων το μυαλό είναι κάπου αλλού και δεν είναι πια οι ίδιοι. Γκρινιάζουν, φωνάζουν, κλείνουν τηλέφωνα, σε αγνοούν. Γενικά εντάξει, πάντα υπάρχει μία γκρίνια, αλλά όχι κι έτσι. Κι επειδή ως συνδετικός κρίκος, το client service ενίοτε χρησιμεύει και ως μαξιλάρι ή σάκος του μποξ, καταλαβαίνετε ότι περνάω δύσκολα… Ο καθένας γκρινιάζει για τον άλλο και όόόόλα μεταφέρονται σε μένα, τα οποία βεβαίως βεβαίως εγώ, πρέπει να τα μεταβιβάσω στην άλλη πλευρά με γλυκά λογάκια… Αυτό το κομμάτι της δουλειάς πρέπει να σας πω ότι γίνεται όλο και δυσκολότερο.

Τέλος πάντων για να καταλήξω επιτέλους… θέλω να πω το εξής:

ΠΕΛΑΤΕΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΙ, ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ,ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ και όλοι όσοι για οποιοδήποτε λόγο μιλάτε με ανθρώπους του client service, σας παρακαλώ ηρεμία, θέλω να δείχνετε ηρεμία. Γιατί ξέρετε, θα στρίψει καμιά βίδα καμιά μέρα και there will be blood. J

Ευχαριστώ που διαβάσατε το δράμα μου και ψυχραιμία. 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s