Θάνατος: Αυτός ο Φοβερός Τύπος

Michaelhacker_life_after_2

 image here

Είμαι στην ηλικία που έχω μάθει να διαχειρίζομαι τα αποτυχημένα γκομενικά, συνήθισα στην ιδέα πως δεν έχω εφηβικό μεταβολισμό, εξοικειώθηκα με τα προβλήματα στη δουλειά, αλλά ο θάνατος; Ο θάνατος δεν υποτίθεται ότι θα ήταν σε άλλη πίστα;” 

Μια φίλη της καρδιάς έγραψε το παραπάνω και με αφορμή αυτό και τόσα άλλα που έχουν συμβεί τελευταία, ήθελα να γράψω μια προσωπική ιστορία για μία περίεργη συνάντηση.

 

      – Ω, πολύ καλημέρα σας κύριε Θάνατε. Τι μου κάνετε; Καιρό είχαμε να τα πούμε.

      – Ναι, δίκιο έχεις, πάει μια εικοσαετία ε;

      – Ε, πάνω κάτω τόσο είναι.

 

…Σιωπή.

 

      – Λοιπόν κύριε Θάνατε, τι συμβαίνει; Γιατί γυρνάτε εδώ και δυο βδομάδες γύρω μου; Συμβαίνει κάτι; Διαρκώς ακούω νέα σας.

      – Μα τι να συμβαίνει παιδί μου; Όλα καλά. Οι δουλειές καλά.

      – Ναι κύριε Θάνατε, αυτό ακριβώς λέω κι εγώ. Ότι οι δουλειές σας πάνε τόσο ανέλπιστα καλά που διαρκώς ακούω για σας.

      – Κοίταξε παιδί μου, οι δουλειές μου πάντα μια χαρά είναι. Απλά τυχαίνει να μην φτάνουν τα νέα μου σε σένα τόσο πολύ.

      – Δίκιο έχετε κύριε Θάνατε. Δίκιο έχετε. Απλά σας παρακαλώ, αν μπορείτε κιόλας, πηγαίνετε έστω για λίγο καιρό λίγο πιο πέρα. Κάποια πράγματα είναι χρειάζονται το χρόνο τους για να τα χωνέψεις.

      – Δεν μπορώ παιδί μου να σου υποσχεθώ τίποτα. Θα κάνω όμως ότι μπορώ.

      – Ευχαριστώ κύριε Θάνατε. Με ένα περίεργο τρόπο, χάρηκα που τα είπαμε.

 

…Σιωπή.


      – Εεε! Μια στιγμή! Κύριε Θάνατε, μία τελευταία ερώτηση μπορώ να σας κάνω;

      – Ναι παιδί μου, ότι θέλεις.

      – Τι εννοούσατε τότε κύριε Θάνατε; Όταν μου μιλήσατε παλιά, τι εννοούσατε;

 

Πριν από 20 περίπου χρόνια που λέτε, αυτός ο Φοβερός Τύπος, ο κύριος Θάνατος είχε κάνει επίσκεψη στην οικογένειά μου και πήρε το μπαμπά μου. Ήταν από τις grande επισκέψεις και παρόλο που ελάχιστα θυμάμαι, είναι τόσα για να αφήσουν μία καλή, βαθιά πληγή που δεν φεύγει ούτε με όλο το betadin του κόσμου. Βέβαια, σε τόσο μικρή ηλικία, αυτός ο Φοβερός Τύπος, δεν έχει να σου πει και πολλά. Δηλαδή έχει, απλά όταν είσαι παιδάκι δεν τα καταλαβαίνεις. Οπότε κι αυτός φεύγει πολύ περισσότερο διακριτικά απ’ όσο εμφανίστηκε.

Μετά το θάνατο του μπαμπά λοιπόν, συνέχιζα να παίρνω το ποδήλατό μου και να σκοτώνομαι στις κατηφόρες. Συνέχισα να βουτάω από τα 10 μέτρα στο βράχο στο Πριόνι (παραλία στην Ικαρία) παρόλο που φυσούσε και μπορούσα να έχω σπάσει διάφορα. Συνέχισα να πηγαίνω βόλτες στο βουνό και να ματώνω τα πόδια μου στα βάτα. Συνέχισα να αφήνω την καρδιά μου ορθάνοιχτη. Γιατί έτσι είναι τα παιδιά. Αθάνατα. Γιατί έτσι πρέπει να είναι τα παιδιά.

Μεγαλώνοντας άρχισα κάπως να μαζεύομαι. Να αγχώνομαι. Να προγραμματίζω. Να βάζω τα πράγματα σε κουτάκια. Να κλείνω που και που την καρδιά μου. Να συνηθίζω. Να κλείνομαι. Σταμάτησα τις βόλτες με το ποδήλατο. Σταμάτησα τις επικίνδυνες βουτιές. Σταμάτησα να ματώνω τα πόδια μου.

 Είχε που λέτε πολλά χρόνια να με επισκεφτεί ο κύριος Θάνατος. Και το έκανε τώρα, πριν λίγες μέρες. Όχι άμεσα αυτή τη φορά, περισσότερο περιφερειακά. Παρόλ’ αυτά μία κουβέντα, τιμής ένεκεν την κάναμε. Έφυγε βιαστικά βέβαια, είχε άλλες δουλειές να τακτοποιήσει. Έκατσε όμως μαζί μου, όσο χρειαζόταν και μου θύμισε όλα όσα μου είχε πει τότε. Η διαφορά είναι πως τώρα πια τα κατάλαβα.

 

      – Λοιπόν παιδί μου, τα πράγματα δεν είναι τόσο περίπλοκα όσο τα κάνει η Ζωή καμιά φορά να φαίνονται. Το ξέρω, είμαι ενοχλητικός τύπος, κανένας δεν θέλει να με κάνει παρέα και στην πραγματικότητα απορώ που κι εσύ κάθεσαι τώρα και μου μιλάς. Αλλά να σου πω, μπορεί να είμαι ενοχλητικός, αλλά είμαι και κάπως απαραίτητος. Απαραίτητος για να αναδείξω τη Ζωή. Γιατί είστε καμιά φορά αχάριστοι. Αχάριστοι απέναντι στη Ζωή, απέναντι στην αγάπη, απέναντι στους φίλους σας, απέναντι στις στιγμές σας. Νομίζετε ότι είστε αθάνατοι. Αλλά να σου πω κάτι; Δεν είστε. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν είστε. Και οι στιγμές χάνονται κι εσείς δεν καταλαβαίνετε τι συμβαίνει μέχρι πια να είναι αργά. Αυτό που σου είχα πει τότε παιδί μου, είναι πως ακριβώς επειδή δεν είστε αθάνατοι, πρέπει να ζείτε ως τέτοιοι. Όχι, δεν εννοώ να οδηγάτε σαν τρελοί ή να κάνετε πράγματα τα οποία είναι σαν να με παίρνετε τηλέφωνο να έρθω. Μιλάω για την καρδιά σας, μιλάω για το χρόνο σας, μιλάω για τις στιγμές σας. Μιλάω για την αγάπη που πρέπει να χαρίζετε, μιλάω για τη συγχώρεση που πρέπει να δίνετε απλόχερα, μιλάω για τη γενναιοδωρία της καρδιάς, μιλάω για την ευτυχία που πρέπει να έχετε. Μιλάω για το σοκολατάκι που πρέπει να φάτε και το ταξίδι που πρέπει να κάνετε, για τη βόλτα με το ποδήλατο και τα ματωμένα γόνατα, για τις βουτιές από ψηλά, για τις βουτιές μιλάω παιδί μου. Κατάλαβες τώρα;  

      – Σ’ ευχαριστώ Θάνατε. Ελπίζω να μην σε ξαναδώ σύντομα, αλλά και πάλι σ’ ευχαριστώ.  

 

Advertisements

2 thoughts on “Θάνατος: Αυτός ο Φοβερός Τύπος

  1. Θα ξανασυναντηθείτε αυτή είναι η μοναδική βεβαιότητα, καλύτερα λοιπόν να ασχοληθούμε με τις επίγειες αμφιβολίες.

  2. Ενοχλητικός τύπος ο κύριος Θάνατος. Βασικά γιατί συχνά έρχεται απροειδοποίητα, όπως πολλοί ενοχλητικοί τύποι, και σε αφήνει να σκέφτεσαι μετά όλα εκείνα που δεν πρόλαβες να κάνεις – Δεν πρόλαβες ενώ, συνήθως, είχες τόσο χρόνο στη διάθεσή σου. Σκεφτόσουν όμως πως θα το κάνεις “μια άλλη φορά”. Μια άλλη φορά που τελικά δεν θα έρθει ποτέ. Και αυτό πονάει.
    Ο ενοχλητικός αυτός τύπος με επισκέφτηκε πέρσι, ακριβώς σαν σήμερα. 27/9/2011.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s