Φόβος + Ασυνείδητο = LFE

Fear

Όλοι μας έχουμε κάποιο φόβο, έτσι δεν είναι; 

Κάποιος φοβάται ότι η κουζίνα γκαζιού θα ανατιναχτεί την ώρα που θα φτιάχνει αυγά τηγανιτά.
Κάποιος άλλος φοβάται ότι θα μπει ένα μυγάκι στο μάτι του πιλότου, θα χάσει τον έλεγχο και θα πέσει το αεροπλάνο (ή πιο απλά, φοβάται να μπει σε αεροπλάνο).
Κάποιος τα ύψη, ενώ κάποιος άλλος φοβάται τα άκρα και ποτέ δεν στέκεται στην άκρη του μπαλκονιού, πιθανά ακόμα και αν είναι στο ισόγειο. 
Κάποιος φοβάται τις κατσαρίδες ενώ κάποιος άλλος τις αράχνες. Υπάρχουν βέβαια και οι άτυχοι που τα φοβούνται και τα δύο. 
Κάποιος φοβάται να μεγαλώσει.
Κάποιος φοβάται να ξαναγίνει παιδί. 

Κι εγώ είχα ένα μεγάλο Φόβο. Όχι σαν τους παραπάνω. Δεν θα πω τι, αλλά είναι σχετικά περίεργος. 
Ο Φόβος αυτός γεννήθηκε μέσα μου όταν ήμουν περίπου δέκα χρόνων και γεννήθηκε βίαια μα ταυτόχρονα εντελώς ασυναίσθητα. 
Κρυβόταν καλά από το συνειδητό μου.. όμως με το ασυνείδητο τα λέγανε συχνά. Βγαίνανε για καφέ, γνωριζόντουσαν, γενικά είχαν γίνει καλοί φίλοι. Φ+Α= LFE
Είχαν συνεννοηθεί μάλιστα πως θα με κάνουν να χειρίζομαι την κατάσταση, έτσι ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να χωριστούν μεταξύ τους. Όπως είπα και πριν Φ+Α=LFE
Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα και μια μέρα τους τσάκωσα. Πρέπει να ήμουν κοντά 18 χρονών όταν θυμήθηκα το περιστατικό που μου προκάλεσε το Φόβο κι έτσι κατάφερα να τον κοιτάξω για λίγο στα μάτια και να καταλάβω ότι ζει μέσα μου. Όταν τα είπαμε για λίγο, μου δόθηκαν και κάποιες απαντήσεις για τον εαυτό μου. Ένοιωσα απελευθερωμένη, μα αυτό κράτησε μόνο για λίγο. Γιατί στη συνέχεια δεν κατάφερα να τον αντιμετωπίσω και συνέχισα να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις ακριβώς όπως το αγαπημένο ζευγάρι Φ+Α μου είχαν διδάξει.  

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι και πριν από λίγο καιρό όπου τελικά η ίδια η ζωή αποφάσισε να κάνει το Φόβο μου πραγματικότητα. Αν για παράδειγμα ήταν μια κατσαρίδα, σκεφτείτε πως ένα βράδυ ήρθε και προσγειώθηκε στη μύτη μου. 
Τέλος πάντων, ήρθε η πραγματικότητα και αλήθεια σας λέω τσακίστηκα γερά. Έχασα τον κόσμο μου. Τον έχασα εντελώς. Αρρώστησα. Δεν πήγα και μια μέρα στη δουλειά. Από την επόμενη όμως μέρα, όταν πια δεν είχε μείνει τίποτα να φοβηθώ, τα πράγματα άρχισαν σχεδόν από μόνα τους να πηγαίνουν καλύτερα. Συνειδητοποίησα ότι η κουζίνα γκαζιού δεν ανατινάχτηκε, το αεροπλάνο δεν έπεσε, το μπαλκόνι δεν έπεσε και οι αράχνες και οι κατσαρίδες δεν μπορούν να σε σκοτώσουν (εκτός από κάποιες αράχνες όπως η μαύρη χήρα, αλλά γι’ αυτό καλύτερα να ψάξετε κάποιο site με έντομα). 
Να μην τα πολυλογώ (που το έχω κάνει ήδη), η ζωή χωρίς το Φόβο είναι πολύ καλύτερη. Αν έχετε κάποιο περίεργο φόβο, προσπαθείστε να τον αντιμετωπίσετε με λογική και χωρίς περιστροφές (εκτός αν είναι η κατσαρίδα, σε αυτή την περίπτωση, απλά κάντε απεντόμωση). Μπείτε στο αεροπλάνο και κάντε το ταξίδι που πρέπει να κάνετε. Γιατί έτσι είναι όλα, ένα ταξίδι που πρέπει να κάνουμε, ένα αεροπλάνο που πρέπει να μπούμε. 
🙂 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s