Φόβος + Ασυνείδητο = LFE

Fear

Όλοι μας έχουμε κάποιο φόβο, έτσι δεν είναι; 

Κάποιος φοβάται ότι η κουζίνα γκαζιού θα ανατιναχτεί την ώρα που θα φτιάχνει αυγά τηγανιτά.
Κάποιος άλλος φοβάται ότι θα μπει ένα μυγάκι στο μάτι του πιλότου, θα χάσει τον έλεγχο και θα πέσει το αεροπλάνο (ή πιο απλά, φοβάται να μπει σε αεροπλάνο).
Κάποιος τα ύψη, ενώ κάποιος άλλος φοβάται τα άκρα και ποτέ δεν στέκεται στην άκρη του μπαλκονιού, πιθανά ακόμα και αν είναι στο ισόγειο. 
Κάποιος φοβάται τις κατσαρίδες ενώ κάποιος άλλος τις αράχνες. Υπάρχουν βέβαια και οι άτυχοι που τα φοβούνται και τα δύο. 
Κάποιος φοβάται να μεγαλώσει.
Κάποιος φοβάται να ξαναγίνει παιδί. 

Κι εγώ είχα ένα μεγάλο Φόβο. Όχι σαν τους παραπάνω. Δεν θα πω τι, αλλά είναι σχετικά περίεργος. 
Ο Φόβος αυτός γεννήθηκε μέσα μου όταν ήμουν περίπου δέκα χρόνων και γεννήθηκε βίαια μα ταυτόχρονα εντελώς ασυναίσθητα. 
Κρυβόταν καλά από το συνειδητό μου.. όμως με το ασυνείδητο τα λέγανε συχνά. Βγαίνανε για καφέ, γνωριζόντουσαν, γενικά είχαν γίνει καλοί φίλοι. Φ+Α= LFE
Είχαν συνεννοηθεί μάλιστα πως θα με κάνουν να χειρίζομαι την κατάσταση, έτσι ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να χωριστούν μεταξύ τους. Όπως είπα και πριν Φ+Α=LFE
Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα και μια μέρα τους τσάκωσα. Πρέπει να ήμουν κοντά 18 χρονών όταν θυμήθηκα το περιστατικό που μου προκάλεσε το Φόβο κι έτσι κατάφερα να τον κοιτάξω για λίγο στα μάτια και να καταλάβω ότι ζει μέσα μου. Όταν τα είπαμε για λίγο, μου δόθηκαν και κάποιες απαντήσεις για τον εαυτό μου. Ένοιωσα απελευθερωμένη, μα αυτό κράτησε μόνο για λίγο. Γιατί στη συνέχεια δεν κατάφερα να τον αντιμετωπίσω και συνέχισα να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις ακριβώς όπως το αγαπημένο ζευγάρι Φ+Α μου είχαν διδάξει.  

Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι και πριν από λίγο καιρό όπου τελικά η ίδια η ζωή αποφάσισε να κάνει το Φόβο μου πραγματικότητα. Αν για παράδειγμα ήταν μια κατσαρίδα, σκεφτείτε πως ένα βράδυ ήρθε και προσγειώθηκε στη μύτη μου. 
Τέλος πάντων, ήρθε η πραγματικότητα και αλήθεια σας λέω τσακίστηκα γερά. Έχασα τον κόσμο μου. Τον έχασα εντελώς. Αρρώστησα. Δεν πήγα και μια μέρα στη δουλειά. Από την επόμενη όμως μέρα, όταν πια δεν είχε μείνει τίποτα να φοβηθώ, τα πράγματα άρχισαν σχεδόν από μόνα τους να πηγαίνουν καλύτερα. Συνειδητοποίησα ότι η κουζίνα γκαζιού δεν ανατινάχτηκε, το αεροπλάνο δεν έπεσε, το μπαλκόνι δεν έπεσε και οι αράχνες και οι κατσαρίδες δεν μπορούν να σε σκοτώσουν (εκτός από κάποιες αράχνες όπως η μαύρη χήρα, αλλά γι’ αυτό καλύτερα να ψάξετε κάποιο site με έντομα). 
Να μην τα πολυλογώ (που το έχω κάνει ήδη), η ζωή χωρίς το Φόβο είναι πολύ καλύτερη. Αν έχετε κάποιο περίεργο φόβο, προσπαθείστε να τον αντιμετωπίσετε με λογική και χωρίς περιστροφές (εκτός αν είναι η κατσαρίδα, σε αυτή την περίπτωση, απλά κάντε απεντόμωση). Μπείτε στο αεροπλάνο και κάντε το ταξίδι που πρέπει να κάνετε. Γιατί έτσι είναι όλα, ένα ταξίδι που πρέπει να κάνουμε, ένα αεροπλάνο που πρέπει να μπούμε. 
🙂 

Advertisements

back to school ρε

Μου ήρθε η εφορία. Μου ήρθε και η ΔΕΗ με την πρώτη δόση από τις πέντε. Μάνι μάνι, αυτά είναι παραπάνω από το μισό μου μισθό. Τα υπόλοιπα που θα μου μείνουν, σκέφτομαι να τα κάνω ένα κολάζ, να το κρεμάσω στον τοίχο, να τα βλέπω και να θυμάμαι “τότε που είχα κάποια λεφτάκια”.

Αλλά να σου πω κάτι; Δε γαμιέται; Όχι, δεν θα μου χαλάσει η καλή διάθεση που έχτισα στις διακοπές. Γιατί αλήθεια, κόπιασα γι’ αυτή τη διάθεση. Σκέφτηκα πολύ για να πάρω τα πάνω μου και να κάνω βουτιά με το κεφάλι στην αισιοδοξία. Και είμαι πολύ αισιόδοξη. Όχι πως θα πάρω κάτι σαν 100% αύξηση, ούτε ότι θα κερδίσω το τζόκερ κλπ. Δεν είναι τέτοιου τύπου αισιοδοξία. Είναι η άλλη, η πιο προσωπική. Για τα πράγματα που δεν χρειάζονται απαραίτητα πολλά χρήματα, κάποια από αυτά, δεν χρειάζονται και καθόλου. Είναι αυτή που σε κάνει να ξυπνάς κάθε μέρα και να νοιώθεις καλά με τον εαυτό σου, αυτή που σε κάνει να ξεχνάς τις μικρότητες και τους κωλοχαρακτήρες, τις δυσκολίες της δουλειάς, τα νεύρα που θα αποκτήσεις σίγουρα μέσα στη μέρα, τη Μεσογείων που κάνει φασαρία και σε κάνει να αναρωτωτιέσαι τι κάνεις εσύ σ’ αυτή την πόλη. Και αυτό που με κάνει να χαίρομαι πιο πολύ είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που έχω μιλήσει από τότε που επέστρεψα στην Αθήνα, έχουν στο περίπου την ίδια διάθεση. Να φταίει το καλοκαίρι και η ξελογιάστρα η θάλασσα; Να φταίει η χαλάρωση που γέμισε τις μέρες μας; Να φταίει η άγνοιά μας για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν; Να φταίει το “φέτος θα πάρω 20 σε όλα τα μαθήματα” που μας έχει κολλήσει απ’ το σχολείο; Δεν ξέρω, αλλά ελπίζω να μας μείνει έστω η μισή από αυτή τη διάθεση. Πίσω στα θρανία λοιπόν, εγώ φέτος θα μιλάω με όλα τα παιδιά της τάξης και σκέφτομαι κιόλας μήπως κάνω μια προσπάθεια να συμπαθήσω ακόμα και το δάσκαλο. Κι αν δεν πάρω 20 σε όλα, δεν πειράζει, τα καλοκαίρια δεν τελειώνουν φέτος. 

Cheers & καλή σεζόν. 🙂 

ΥΓ. Έψαχνα να βρω τραγούδι ή και εικόνα σχετικά με back to school, αλλά τελικά θα βάλω το τραγούδι που μου φτιάχνει πάντα τη διάθεση όταν όλα γύρω μου πάνε στραβά. Έτσι, για το καλό της σεζόν.