Η ιστορία μου (part II)

Μην διαβάσεις αυτό το ποστ αν δεν έχεις πρώτα διαβάσει αυτό εδώ
Από τη συζήτηση έμαθα, πως αυτό που έκανε η Νίνα, που δηλαδή έβαλε το χέρι της και με πήρε από το σωρό, δεν επιτρεπόταν. Υποτίθεται πως όλα τα αντικείμενα που πρέπει να αποχωριστούν οι ταξιδιώτες, πετιούνται. Υποτίθεται φυσικά, απ’ ότι κατάλαβα στη συνέχεια. Και η Νίκη το είχε κάνει κάνα δυο φορές και μάλιστα κι εκείνη με αναπτήρα. Πετιούνταν κι άλλα πράγματα, αλλά επειδή σαν είδος θεωρούμαστε ευτελείς, δεν είχαν τύψεις που μας έπαιρναν. Τέλος πάντων. Ας συνεχίσω με τα σημαντικά. 
Κι εκεί λοιπόν που λέτε, που πήγα να νοιώσω κάπως ξεχωριστός, να πιστέψω μέσα μου ότι κάποιος πραγματικά με ήθελε γι’ αυτό που ήμουν, τσουπ, η πραγματικότητα με χτύπησε αλύπητα: η Νίνα δεν με είχε πάρει μόνο επειδή ήμουν συλλεκτικός. Με είχε πάρει γιατί είχε απώτερο σκοπό να ξαναδεί τον Κωνσταντίνο που της άρεσε. Ξέρετε, να ψάξει να τον βρει όταν εκείνος θα επέστρεφε από το Βερολίνο, να τον ξεχωρίσει ανάμεσα στο αγχωμένο πλήθος του αεροδρομίου και να του φωνάξει από μακριά “Αχ! Τον Αναπτήρα σας ξεχάσατε!” . Εκείνος φυσικά στη συνέχεια θα τρέξει κοντά της, θα την φιλήσει με πάθος και θα της κάνει πρόταση γάμου. Οπότε, καταλαβαίνετε την απογοήτευσή μου. Βέβαια, όταν πια φτάσαμε στο σπίτι της και γνώρισα τη γάτα της (ναι, σιγά που δεν θα είχε γάτα), σκέφτηκα ότι η επιστροφή με οποιοδήποτε τρόπο στον Κωνσταντίνο, που ούτε ψάρι στην κατάψυξη δεν μπορεί να φροντίσει, θα ήταν μία καλή προοπτική. Ας σας πω όμως τώρα για τη Νίνα & για τη ζωή μου στο σπίτι της και μετά θα σας πω και για τα σατανικά και ταυτόχρονα κουτά της σχέδια να τον ξαναδεί. 

Η Νίνα λοιπόν ήθελε να γίνει αεροσυνοδός. Είχε πάντα κάτι με τα αεροπλάνα και τα αεροδρόμια. Από ομορφιά μια χαρά είναι το κορίτσι, αλλά δυστυχώς “κόπηκε” στο ύψος. Τι να σου κάνει το 1,62; Δεν φτάνει. Οπότε τι να κάνει; Πήγε στην πιο κοντινή θέση, αυτή στον έλεγχο. Εν τάχει να σας πω ότι από σχέσεις, χώρισε πρόσφατα και υπήρχε ένα “δενθαβρωποτετονσωστοανθρωπο” στον αέρα και από φίλες, κάνει παρέα με κάτι τρελές που η αλήθεια είναι ότι φαίνονται να ταιριάζουν πολύ. 

Το σπίτι της είναι σχετικά μικρό, αλλά όμορφο. Το μεγαλύτερο θέμα μου είναι η προφανώς η γάτα. Κάθε φορά που πετάει τα παιχνίδια της κάτω από τους καναπέδες και δεν έχει με τι άλλο να παίξει αποφασίζει να περιλάβει κι εμένα. Κι αυτό όπως καταλαβαίνετε δεν είναι καλό για έναν αναπτήρα. Ευτυχώς που η Νίνα είναι σχετικά τακτική κι έτσι σπάνια περνάω πάνω από ένα 24ωρο κάτω από τον καναπέ μαζί με τα γεμάτα γατότριχες παιχνιδια. Τη γάτα τη λένε Φρουφρου, εγώ τη λέω Μαλάκω. Μη με κρίνετε. Δεν σας έχει συμβεί και μη σας τύχει. 

Τέλος πάντων. Η ζωή μου τώρα με τη Νίνα πρέπει να πω ότι είναι λίγο βαρετή. Ξέρεις, επειδή θέλει να κατακτήσει τον κόσμο και κυρίως τον Κωνσταντίνο με τη βοήθειά μου, δεν με παίρνει πουθενά μαζί της γιατί φοβάται μη με χάσει. Άμα με χάσει, πως θα με επιστρέψει;   Έτσι, περνάω περισσότερες ώρες μόνος μου με τη Μαλάκω στο σαλόνι και όπως είπα, κάτω από τους καναπέδες. Το χάι λάιτ αυτή την περίοδο που είναι και καλοκαίρι, είναι το μπαλκόνι που βγαίνω όταν γυρνάει από τη δουλειά και αράζει. Ακόμα καλύτερο γίνεται όταν έρχονται και οι φίλες της και μεθάνε όλες σε μισή ώρα. Ναι, αυτό το διασκεδάζω δεν μπορώ να πω. Σε ένα τέτοιο βράδυ, με τις φίλες της μαζεμένες, έμαθα και πως σχεδίαζε να με επιστρέψει στον Κωνσταντίνο. 
…to be continued…with the last part. 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s