Το τοπ Δέκα του Έντεκα.

Το #2012 πλησιάζει απειλητικά.

Το 2011 φεύγει, η μέρα έρχεται κι εγώ γράφω βλακείες.

Παραθέτω εδώ ένα τοπ τεν από αγαπημένες στιγμές του 2011 και εύχομαι να έρθουν κι άλλες τέτοιες. J   

 Πέρσι, τα είχα βάλει με χρονική σειρά, φέτος θα τα βάλω με τυχαία σειρά. Κάθε ένα από αυτά, είναι από μόνο του Νο1. 

 

1. Τα γατογεννητούρια / Το Πριτσίνι 

Η ιστορία του πως ακριβώς βρέθηκα με μία γάτα έγκυο στο σπίτι είναι λίγο μεγάλη, οπότε και δεν θα τη γράψω εδώ. 

Το θέμα είναι, ότι αυτή η γάτα γέννησε 7 γατάκια, όσα ακριβώς και οι θηλές της. Έμειναν σπίτι μου για περίπου 2 μήνες και στ’ αλήθεια πέρασα μαζί τους από τις πιο όμορφες στιγμές. 

Η μαμά τους με εμπιστεύονταν από την αρχή κι έτσι είχα την ευκαιρία να κάθομαι πολύ κοντά τους, να τα χαϊδεύω (προσπαθώντας πολύ να μην τα λιώσω στα χάδια) και φυσικά να τραβάω πολλές φωτό και βίντεο! 

Επίσης, από τα 7 γατάκια αυτά, εγώ κράτησα ένα κοριτσάκι, το πιο χτικιάρικο απ’ όλα, το οποίο εξελίχθηκε στο καλύτερο γατί του κόσμου… το Pritsini Pasti ! Και μου έχει αλλάξει τη ζωή, γιατί είναι καλό, χαδιάρικο, όχι πολύ ζημιάρικο και φυσικά παλαβό, όπως πρέπει. 

So…Cat lovers, Enjoy!

  

iphone_008.MOV
Watch on Posterous

2. Το IkariaMag

Η ιστορία έχει ως εξής: γράφω ποστ στο μπλογκ τούτο εδώ για την Ικαρία μου. => το ποστ φτάνει μέσω της μαγείας του ίντερνετ στην οθόνη του Κωνσταντίνου=> ο Κωνσταντίνος που έχει το ikariamag επικοινωνεί μαζί μου μέσω dm και με ρωτάει αν είναι ΟΚ να δημοσιεύσει το σχετικό ποστ στο ikariamag. => το συζητάς αγαπητέ; απαντώ εγώ => περνάει λίγος και τελικά γράφω κανονικά για το ikariamag. 🙂 (ναι, μεσολάβησαν και μπύρες)

Εκτός της δικής μου όμως προσωπικής χαράς για το γεγονός ότι επιτέλους μπορώ να γράφω για την Ικαρία χωρίς να χαρακτηρίζομαι βαρετή, υπάρχουν πολλοί άλλοι λόγοι που το ikariamag είναι στο τοπ τεν τούτο. 

Wings

 

Το ikariamag τα σπάει. Αγαπώ την αισθητική του, αγαπώ το λογότυπό του, αγαπώ την καθημερινή επαφή μαζί του και φυσικά αγαπώ τις απόψεις του που είναι ξεκάθαρες, ξεχωριστές και όχι κάποιου ιδιαίτερου χρώματος. Αγαπώ την προσπάθεια και την ιδέα/ιδέες πίσω από το ikariamag και αν μπορούσα, θα ήθελα να είμαι σε αυτό από την αρχή.  Αγαπώ τις Ελεύθερες Πτήσεις μα πιο πολύ αγαπώ αυτούς πίσω από τις Ελεύθερες Πτήσεις, τόσο αυτούς που γνώρισα όσο κι αυτούς που θα γνωρίσω (ελπίζω σύντομα). Κι αν δεν έχεις ήδη ενθουσιαστεί με όλα αυτά που έχω γράψει για το ikariamag, σου προτείνω να μπεις εδώ και να δεις τις Πτήσεις και θα ενθουσιαστείς σίγουρα. 

 3. Η Μεγάλη Παρασκευή. 

Ο Πλάτωνας κόβει φράουλες. Η Νίκη φτιάχνει κινέζικο. Η Ηλέκτρα παίρνει τις φράουλες και φτιάχνει daquiri φράουλα. Ή μάλλον όχι. Δεν είναι daquiri ρε παιδιά! Marguerita Φράουλα είναι!!! 

Είναι λοιπόν Μεγάλη Παρασκευή και ένα πάρτυ 3 ατόμων έχει στηθεί κατά λάθος. Από τις καλύτερες Μεγάλες Παρασκευές, και εν γένει Παρασκευές της ζωής μου. 

Επίσης, το έθιμο κινέζικο/ποτά/πλάτωνας/νικη/ηλέκτρα έχει καθιερωθεί στα ημερολόγιά μας και αυτό τελικά είναι το καλύτερο 😉

 

 

4. #OpenDyosmos 2

Η παρέα μεγαλώνει, όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται να γνωρίσουν τη διάσημη γλάστρα/βαρέλι με δυόσμο και φυσικά τα #keftedakia του Πλάτωνα. Ένα πολύ ωραίο βράδυ με κο-χόστες τη @nikisot, με σφουγγαρίστρες και χυμένα κρασιά, με φαί, με μουσική, με μοχίτα και άλλα εξωτικά ποτά, με ωραίους ανθρώπους και εμένα με βούλες! 😛 Άντε παιδιά και στο Opendyosmos 3! 

   

5. Ο τοίχος της κουζίνας μου. 

Μία εικόνα χίλιες λέξεις. Μία εικόνα 6 κορίτσια. Κάθε μου μέρα, ο πιο τέλειος τοίχος του κόσμου. 

 

Wall

 

6. Ο 50άρης φακός μου. 

Χωρίς λόγια. 

 7. Το τατουάζ. 

Λοιπόν, είχα βρει από το 2002 αυτό το σχέδιο. Κάθε χρόνο έλεγα στον εαυτό μου “αν σου αρέσει ακόμα και του χρόνου, θα το κάνεις τότε”. Ε, πέρασαν τόσα χρόνια. Το έκανα επιτέλους. 

 

Tattoo

8. Η κρίση 

Εντάξει, δεν χαίρομαι που το κράτος μου κρατάει απ’ το μισθό μου λες και μαζί τα δουλεύουμε, ούτε χαίρομαι που αρκετοί συνάνθρωποί μου δεν έχουν να φάνε. Αλλά άκου να σου πω, έτσι που πάνε τα πράγματα, πρέπει να γίνεις δημιουργικός για να την παλέψεις. Κι αυτό ακριβώς έχει ξυπνήσει μέσα μου η κρίση: μία τρομερή δημιουργικότητα. Είτε αυτό είναι η γραφή, η ζωγραφική, οι κατασκευές, η μουσική και πολλά άλλα. Βλέπεις, στην ευημερία τείνουμε να γινόμαστε αυτοκαταστροφικοί, ενώ στην καταστροφή ξυπνούν οι μεγαλύτερες αναζητήσεις σε όλα τα επίπεδα.  

 

9. Ο Γάμος Ροκεντρόλ

Ο Αντρέας και η Κατερίνα παντρεύτηκαν. Παντρεύτηκαν στο Λιτόχωρο. Και βάφτισαν και το αγοράκι τους. Στην αρχή τον ξέχεσα τον Αντρέα τύπου «Που πας και παντρεύεσαι ρε φιλαράκι, πιο μακριά δεν βρήκες;;» και τέτοια. Βέβαια, άξιζε τον κόπο all the way! Γιατί; Γιατί ήταν ένα ροκ εντ ρολ πάρτι στο βουνό, με μία μπάντα με κρουστά και χάλκινα, να σου φύγει το κλαπέ λέμε. Τέτοια ένταση, τέτοιο πάθος, ούτε να περιγράψω δεν μπορώ. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι αυτός ο γάμος ήταν γιορτή πραγματική. Σε αφήνω με βιντεάκι φυσικά το οποίο αξίζει να δεις μέχρι το τέλος για να καταλάβεις τι εννοώ ροκ εντ ρολ.

 

wedding.m4v
Watch on Posterous

10. Τα ανήψια μου.

 

Αυτά θα τα βάζω κάθε χρόνο. Τσαμπουκά. Γιατί είναι τα καλύτερα παιδιά και τα πιο όμορφα όλου του κόσμου. Και μου φέρνουν χαρά ακόμα κι όταν όλος ο κόσμος γύρω μου καταρρέει.  

 

 Καλή χρονιά να έχουμε παιδιά. Υγειά και υπομονή και θα είμαστε εντάξει

 

Advertisements

Last Christmas (Λαστ Κρίστμας, Άι γκέιβ γιου μάι χαρτ – Ανάλυση)

Μέρες τώρα σκέφτομαι να γράψω καμιά βλακεία για το Λαστ Κρίστμας (άι γκέιβ γιου μάι χαρτ).. Χριστούγεννα γαρ, και τώρα που είδα ότι το έχει τραγουδήσει και η φιλενάδα η Φλόρενς (και η μηχανή) είπα να το αρχίσω. 

Για αρχή, παραθέτω το διάσημο chorus πάνω στο οποίο θα κάνω και τις βασικές μου παρατηρήσεις. 

Last Christmas
I gave you my heart
But the very next day you gave it away
This year
To save me from tears
I’ll give it to someone special

Πρώτ’ απ’ όλα, ρε συ Γιώργο, που πας και δίνεις την καρδιά σου Χριστουγεννιάτικο;
Τίποτα πιο φτηνό δεν μπορούσες να βρεις να κάνεις δώρο; Τόσες ευκαιρίες έχει τα Χριστούγεννα, τόσες προσφορές! Τηλεόραση δεν βλέπεις; Κάνα περιοδικό δεν ανοίγεις;  
Και επιπλέον, λύσε μου μία απορία, πως τα κατάφερες με το αμπαλάζ; Όλο αυτό το αίμα, δεν έγινε χάλια το χαρτί περιτυλίγματος; 

Μετά λοιπόν, αφού τέλος πάντων την έδωσες την καρδιά σου, και αυτός την έδωσε κάπου αλλού, εσύ που τη βρήκες για να την πάρεις πίσω; 
Δηλαδή πως ήξερες που την έδωσε; Σε πήρε τηλέφωνο τύπου “έλα ρε συ, αυτά τα παπούτσια που μου πήρες δεν μου κάνουν, αν είναι θα τα δώσω στο Μάκη” ; 

Και φέτος, λοιπόν (κάθε φέτος δηλαδή), μετά από όλα όσα σου έχει διδάξει το ίδιο σου το τραγούδι, κανονίζεις πάλι 25/12 να πας να μοιράσεις καρδιές δεξιά κι αριστερά; Δηλαδή ρε Γιώργο, ξέρω γω; Πάλι τα ίδια; 

Αυτά από την βαρυσήμαντή μου ανάλυση σχετικά με το Last Christmas. 
Και ένα γκάλοπ: Εσύ; Που άκουσες το πρώτο σου last Christmas φέτος; Εγώ το άκουσα στο αεροπλάνο…

Πως χωρίζομαι στα δυό

Πως χωρίζομαι στα δυο. Είναι απλό. 
Κάνω αυτά που πρέπει και κάνω κι αυτά που αγαπώ. 
Και αυτές τις μέρες πόσο θα’ θελα να κάνω μόνο αυτά που αγαπώ. 
Να κάτσω σπίτι, να ανάψω το τζάκι και μπροστά του να ονειρευτώ. Έτσι απλά, χωρίς τα όρια που είτε η ίδια θέτω στον εαυτό μου, είτε οι καταστάσεις μου θέτουν. 
Τίποτα ρε παιδί μου τρομερό. 
Μόνο όνειρα. Απ’ όλων των ειδών. Τα άπιαστα και τα άλλα τα εύκολα. Τα εξωφρενικά και αυτά που είναι δίπλα μου και μπορώ να αγγίξω. 
Να είμαι με τους φίλους μου και να μιλάμε μόνο για σοκολάτες, για ουρανούς και ήλιους, για πολύχρωμα χαρτιά και μολύβια, για όμορφες καρέκλες, για χάρτινα καραβάκια και συμβουλές για τα καλύτερα κανελόνια.  
Μα το μυαλό είναι κακό πράμα φίλε μου. 2 ώρες είναι αρκετές για να ονειρευτείς, μη νομίζεις. Αλλά δεν σ’ αφήνει το ρημάδι να ησυχάσεις. Εκεί που είσαι ωραίος και κολυμπάς γυμνός στ’ αγαπημένα σου νερά, έρχεται και σου κάνει πατητή. Βαθιά ανάσα.. εντάξει, ευτυχώς δεν πνίγηκες. Και συνεχίζεις να κολυμπάς..αλλά τώρα έχεις το νου σου στην πατητή. Δεν είναι όνειρο αυτό ρε κωλομυαλό άμα δεν μ’ αφήνεις να το απολαύσω. 

Σας αφήνω με ένα βίντεο που με έκανε σήμερα να ξεχαστώ/ονειρευτώ/ξεφύγω για 3 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα. Μπράβο ρε Snolly. 🙂 

Αυτή η μυρωδιά η…

Είμαι 20κάτι. Κάποια κουλαμάρα έχω κάνει πάλι στα μαλλιά μου και χρειάζομαι λακ για να τα στρώσω. 

Βγαίνω, πάω σε κάποιο σουπερ-μάρκετ της περιοχής και κάθομαι μπροστά από τις λακ για κάνα 10λεπτο. 
Τελικά παίρνω αυτή που έχει το πιο ωραίο μπουκάλι. 
Γυρνάω σπίτι και αρχίζω την προσπάθεια για το μαλλί.
Ανοίγω το μπουκάλι με τη λακ, φσσσσσστ..κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ξαφνικά είμαι 7 χρονών. WOW! 
Φοράω μια μπλε στολή μπαλαρίνας και μία άγνωστη κυρία μου κουνάει το κεφάλι πέρα δώθε. 
“Που είναι τα τσιμπιδάκια σου;” μου φωνάζει. “Ε..δεν θυμάμαι, ρωτήστε τη μαμά μου” της απαντώ τρομαγμένη εγώ. 
Η κυρία χωρίς να σταματήσει να φωνάζει, φεύγει και ξανάρχεται κρατώντας ένα μάτσο τσιμπιδάκια.
Μου μαζεύει τα μαλλιά, τα τραβάει από δω, τα τραβάει από κει, στερεώνει τα τσιμπιδάκια, και αρχίζει το ψέκασμα με τη λακ. Έτοιμη για την παράσταση. 

Ballarina

Καταλαβαίνεις που το πάω ε; Στην μυρωδιά. Καμιά φορά από κάποια τυχαία λακ, καμιά φορά από το άρωμα κάποιου, καμιά φορά από τη θάλασσα, την πέτρα και το θυμάρι. 
Και όπως σκέφτομαι πόσο ωραία (ή άσχημα καμιά φορά) είναι όταν η μυρωδιά με γεμίζει με αναμνήσεις, εικόνες και συναισθήματα, δεν μπορώ παρα να σκεφτώ το ανάποδο..
Και λέω, δεν θα ήταν ωραία, όταν απλά θυμόμαστε κάποιον ή κάτι, να μπορούσε και η μυρωδιά να επιστρέφει έστω και για λίγο στη μύτη μας;

Ε ρε γλέντια Δευτεριάτικο… 😉