Είναι κάποιες στιγμές που πρέπει να κλάσεις. Παραδέξου το.

Fart_button

Έλα τώρα..δεν είναι αμαρτία. Φυσιολογικό είναι. Το υπαγορεύει το σώμα σου. Οπότε παραδέξου το, κλάνεις. 

Είτε κλάνεις κρυφά, είτε φανερά, είτε μόνο  μπροστά στη μάνα σου, είτε μπροστά σου φίλους σου, κλάνεις. 
Αν δεν έκλανες, θα έσκαγες. Δεν το λέω εγώ, το σώμα μας το λέει.  
Μάλιστα, διαβάζοντας στο net και ψάχνοντας γενικώς έπεσα και πάνω στα εξής αστεία στοιχεία:
Οι πορδές έχουν ταχύτητα 3 μέτρα το δευτερόλεπτο. (χαχα!!)
Ένας άνθρωπος, παράγει κατά μέσον όρο την ημέρα, περίπου μισό λίτρο αερίων.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, πέρδονται κατά μέσον όρο, 14 φορές την ημέρα.
Οι γυναίκες πέρδονται όσο και οι άντρες. (sorry guys…)

Μπορεί να είναι το αρχαιότερο αστείο του κόσμου, αλλά παραμένει μία βασική σωματική ανάγκη, έτσι δεν είναι; 
Όπως ας πούμε…
Το κατούρημα. Κι αυτό ανάγκη, όχι τόσο αστείο βέβαια όσο η πορδή (εκτός αν είσαι άντρας και κατουράς στο χιόνι σχηματίζοντας το όνομά σου) και φυσικά περισσότερο κοινωνικά αποδεκτό. Και αν δεν κατουρήσεις πάλι θα σκάσεις. 
ή…
Το φτάρνισμα! Ααααα..ψου! Το φτάρνισμα..(ή μήπως φτέρνισμα;) Το αγαπημένο μου. Άλλοι φτερνίζονται και κουνιέται το κτίριο, άλλοι φταρνιζονται σαν γάτες ενώ άλλοι διακριτικά και σχεδόν χωρίς ήχο. Κι αν δεν φταρνιστείς, μπορεί να μην σκάσεις, αλλά θα ξενερώσεις αν κάποιος/κάτι σε κόψει.
ή…
Το χασμουρητό το οποίο σε συνδυασμό με ένα καλό τέντωμα, είναι άλλο πράγμα!

Μη νομίζεις ότι απλά γράφω για κλανιές και τέτοια μόνο για να σε διασκεδάσω όμως. Υπάρχει και νόημα… χοχο

Όλες οι παραπάνω ανάγκες που έχω περιγράψει, έχουν ένα κοινό: την απελευθέρωση. Είτε αερίων, είτε υγρών, είτε ενέργειας, είτε σκόνης.. Όπως και να’χει πάντως, το σώμα μας, μας λέει: “ΏΠΑ, πρέπει να κατουρήσεις τώρα. Δεν θα μου σκάσεις εσύ τη φούσκα βλαμένε να τρέχουμε επειδή βαριέσαι να σηκωθείς” ή κάτι σαν “ΕΛΑ, βγες στο μπαλκόνι να κλάσεις ρε παιδάκι μου, πήγαινε τουαλέτα, πήγαινε για τσιγάρα έστω! αλλά σε παρακαλώ κλάσε για θα σκάσουμε εδώ μέσα”. 
Και όλα αυτά, είναι πλήρως φυσιολογικά και ΠΡΕΠΕΙ να γίνονται για να συνεχίσει να λειτουργεί η μηχανή. Σωστά; Σωστά..

Πες μου τώρα, πόσο ωραία θα ήταν αν μπορούσαμε να μιλάμε, να λέμε την αλήθεια, να λέμε αυτό που σκεφτόμαστε και να μην πιέζουμε την ψυχή μας; Γιατί και η ψυχή η καϋμένη…μπορεί να μπαίνει πιο εύκολα σε κοινωνικά πλαίσια, αλλά πόσο να αντέξει κι αυτή; Και φυσικά, δεν λέω να βγεις στο δρόμο και να αρχίσεις τα γαμωσταυρίδια επειδή δεν βρήκες να παρκάρεις, αλλά τουλάχιστον, εκεί που μπορείς..ΜΙΛΑ. Σε αυτούς που αγαπάς, στην οικογένειά σου, στους φίλους σου..ΜΙΛΑ. Πες αυτά που θες να πεις, γιατί αλλιώς αργά ή γρήγορα..θα σκάσεις κι εσύ. Και μετά θα έρθει το σώμα σου και θα σου πει..”Χμ…σόρρυ ρε φιλαράκι για τα εξανθήματα/αλωπεκία/ψωρίαση..αλλά κι εσύ δεν βοηθάς. Τι να κάνω κι εγώ το έρμο; Άμα δεν τα βγάλεις από μέσα σου, αν δεν ξαλαφρώσει η ψυχή σου, εγώ δεν έχω επιλογές”. 
Έτσι που λες. Κάθε φορά που κλείνεσαι στον εαυτό σου, κάθε φορά που λες στον εαυτό σου “θα περάσει μωρέ, δεν είναι η ανάγκη τώρα να το συζητάω”..να σκέφτεσαι την κλανιά 😉

Cheers dudes!

 

Advertisements

One thought on “Είναι κάποιες στιγμές που πρέπει να κλάσεις. Παραδέξου το.

  1. Είχαμε δεν είχαμε, πάλι για κλανιές λέμε…Πού είναι το μπουλούκι ???

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s