Ένα καθυστερημένο post (aka The Alice Russell post)

Όσοι με ξέρουν, πιθανά και αρκετοί από αυτούς που δεν με ξέρουν αλλά έχουν τσεκάρει που και που το account μου στο blip.fm, γνωρίζουν ότι έχω μία τεράστια αγάπη στην Alice Russell. 

Οπότε και σε αυτήν είναι αφιερωμένο τούτο το καθυστερημένο post (και στο φίλο μου το Διονύση που μου την έμαθε). 

Το αγαπημένο μου τραγούδι της Alice Russell λοιπόν είναι το high up on the hook το οποίο μιλάει για τον πρώτο καιρό που ένα ζευγάρι είναι μαζί.Αλλά όταν λέμε αγαπημένο, το εννοούμε.Αγαπημένο σε αυτιστικά (και κουραστικά για τους άλλους) επίπεδα, μιας και μπορώ να το ακούω ολόκληρα 24ωρα. Είναι αυτό το τραγούδι που μου φτιάχνει το κέφι ό,τι και να γίνεται γύρω μου. Όλοι δεν έχουμε από ένα τέτοιο; 

ΟΚ. Προχωράω στην ιστορία μου. 

Είμαστε στο 2009. Είναι Οκτώβρης περίπου (μπορεί και νωρίτερα, δεν θυμάμαι) και μαθαίνω ότι θα έρθει η Alice Russell στην Ελλάδα, στο Gazarte για 2 εμφανίσεις 11 & 12 Δεκέμβρη. Εντάξει, δεν το σκέφτομαι και ενημερώνω τις φίλες μου ότι “δεν με νοιάζει αν τους αρέσει ή όχι, δεν με νοιάζει αν έχουν λεφτά ή όχι, αλλά πρέπει όπωσδήποτε να έρθουν μαζί μου” γιατί αυτό για μένα ήταν αληθινή χαρά και έπρεπε να είναι μαζί μου να το μοιραστούν. Ναι, ναι music nazi, δίκιο έχεις ό,τι και να πεις. Τέλος πάντων, φτάνει η μέρα της συναυλίας, και ενώ έχουμε κλείσει ένα αρκετά κοντινό τραπέζι, σκάει ένας φίλος της μία φίλης μου και μας λέει να πάμε να κάτσουμε μπροστά μπροστά στο δικό του τραπέζι. Χωρίς πλάκα, πρώτο τραπέζι πίστα σου λέω. ΟΚ.
Img_3459
Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. Πάμε λοιπόν, αρχίζει η συναυλία κι εγώ είμαι σε κατάσταση παράκρουσης όλη την ώρα. 
Η θέση μου στο χώρο είναι μόλις 50 εκατοστά από το βιολιστή της Alice Russell ο οποίος έπαιζε ξυπόλητος, και περίπου 1,5 μέτρο από την ίδια. Μιας λοιπόν και είμαι τόσο κοντά και μπορώ να απευθυνθώ στην μπάντα χωρίς να ακούγομαι σε όλο το χώρο σαν την τρελή τη groupie, κατάφερα σχετικά χαμηλόφωνα να περάσω το request μου (το οποίο θεωρούσα αυτονόητο ότι θα έπαιζαν), το high up on the hook φυσικά. Κι εκεί λοιπόν που περιμένω να το ακούσω…cha ching! Γυρνάει η Alice και μου λέει “έχουμε καινούριο κιθαρίστα και δεν το ξέρει το κομμάτι”. Ρε Alice, ρε Alice, με κοροϊδεύεις τώρα; Τέλος πάντων, τι να κάνω..επειδή την αγαπώ καταλαβαίνεις, δεν έγινε σαματάς. 

Intermission

ΦΥΣΙΚΑ και πάω και φωτογραφίζομαι μαζί της στο διάλειμμα και ΦΥΣΙΚΑ στο τσιγάρο που βγαίνω να κάνω (διότι αν δεν το έχω πει ήδη, δεν καπνίζαμε..τσκ τσκ) γνωρίζω τους μουσικούς της. Ο συμπαθέστατος βιολιστής (έχω και μία ιδιαίτερη αγάπη στους έγχορδους) μου λέει, “έλα αύριο ΗΛΕΚΤΡΑ, θα έχουμε το όνομά σου στη λίστα και θα σε περιμένουμε να ακούσεις το high up on the hook. θα φροντίσουμε να το προβάρουμε”.

Img_3432

Εγώ όπως αντιλαμβάνεσαι κλαίω ήδη από τη συγκίνηση και ήδη ονειρεύομαι το κομμάτι που θα προβάρουν ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΡΕ. 

Λοιπόν, την επόμενη μέρα, συνέβη κάτι που κράτησε ένα ολόκληρο 24ωρο (δεν θα πω τι), το οποίο με έκανε να μην μπορέσω να πάω. Αν έχεις το θεό σου! Δεν πήγα. 

Αλλά, η μπάντα το έπαιξε το κομμάτι μου… μπου χου. Και θέλω να ξέρετε όσοι ήσασταν εκεί, ότι για μένα ρε το παίξανε το κομμάτι!!!! 

Αυτά, Alice Russell σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ που το τραγούδησες κι ας έλειπα. Και επίσης, να χιλιοευχαριστήσω και αυτόν τον άγιο άνθρωπο που το ανέβασε στο youtube. 

Enjoy!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s