Κάτι μικρούτσικα θαυματάκια

Ας πάμε λίγο πίσω στο χρόνο και ας σταματήσουμε στα μέσα του 2007. Η μέρα είναι Παρασκευή, είναι αργά το απόγευμα και είμαι στο γραφείο με τη χειρότερη διάθεση καθώς έχουμε σπεκ και προβλέπεται αρκετή δουλειά μέχρι να αρχίσω πραγματικά το ΣΚ μου. 

Κι όπως κάθομαι λοιπόν χτυπάει το τηλέφωνό μου. Ήταν η αδερφή μου. 

– Έλα ρε, Τι έγινε; 
– Καλά, εσύ; Που είσαι; 
– Άσε, γραφείο είμαι. 
– Α, οκ. Να σου πω, κάθεσαι; 
– Όχι. Να κάτσω; 
– Ε, κάτσε. 
– Εντάξει, έκατσα. 
– ΟΚ. Έκανα το τεστ και βγήκε θετικό. Είμαι έγκυος. 

Την υπόλοιπη συζήτηση δεν μπορώ να τη γράψω γιατί περιλαμβάνει κάτι άναρθρες κραυγές από πλευράς μου και κάτι σνιφ, σομπ, λυγμ, ενώ από την πλευρά της αδερφής μου είχε κοροϊδευτικά γέλια. 
Μεγάλες χαρές που λες. Περνάνε όμως κάποιοι μήνες και φτάνοντας προς το καλοκαίρι, η αδερφή μου παθαίνει αποκόλληση, κάτι το οποίο αφενός είναι επικίνδυνο κι αφετέρου τρομακτικά βαρετό καθώς πρέπει η εγκυμονούσα να είναι ξάπλα διαρκώς. Και καλή η ξάπλα, δε λέω, αλλά πόσο; 
Μερικές μέρες μετά τη διάγνωση πήγα στο σπίτι της να τη δω. Ήταν αραχτή στο κρεβάτι λοιπόν, με πολύ καλό κέφι και αισιοδοξία. Ό, τι άγχος είχα μου το εξαφάνισε. Γιατί τέτοια είναι η αδερφή μου, είναι πολύ δύσκολο να την “ρίξεις”. 
Κάποια στιγμή σηκώνεται να παει στην τουαλέτα, κι εγώ με το ανανεωμένο κέφι μου, παίρνω ένα πακετάκι ποστ-ιτ αυτοκολλητάκια και φτιάχνω ένα χαμογελαστό πρόσωπο στον καθρέφτη του υπνοδωματίου. Όταν γύρισε της το έδειξα και της είπα “για να έχεις πάντα ένα χαμόγελο ακόμα και όταν είσαι μόνη σου”. Μου χαμογέλασε και συνεχίσαμε να μιλάμε.
Μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2007, η αδερφή μου γέννησε. Όλα πήγαν άψογα, αν και την ταλαιπώρησε λιγάκι, αλλά πάλι, όλα τα παιδιά δεν ταλαιπωρούν τους γονείς αργά ή γρήγορα; Τα περί αποκόλλησης είχαν ήδη ξεχαστεί. Σήμερα το ανήψι είναι κοντά τεσσάρων και στ’ αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός. 

Yannaki

Για να κλείσω λοιπόν, και να δικαιολογήσω τον τίτλο του κειμένου, να σου πω ότι μέχρι και σήμερα, το χαμογελαστό πρόσωπο στον καθρέφτη με τα ποστ-ιτ, είναι ακόμα εκεί. Έχει ξεκολλήσει μονάχα ένα αυτοκόλλητο από το χαμόγελό του. Και ενώ θα μπορούσα να πω ότι είναι απλά ένα πολύ καλό προϊόν, προτιμώ να το δω αλλιώς, Λίγο πιο ρομαντικά, λίγο πιο μαγικά και λίγο πιο αισιόδοξα. Κι αν όχι πάντα, σίγουρα κάποιες μέρες, αυτή η μαγεία κάνει τη διαφορά. 🙂 

Photo

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s