Ένα καθυστερημένο post (aka The Alice Russell post)

Όσοι με ξέρουν, πιθανά και αρκετοί από αυτούς που δεν με ξέρουν αλλά έχουν τσεκάρει που και που το account μου στο blip.fm, γνωρίζουν ότι έχω μία τεράστια αγάπη στην Alice Russell. 

Οπότε και σε αυτήν είναι αφιερωμένο τούτο το καθυστερημένο post (και στο φίλο μου το Διονύση που μου την έμαθε). 

Το αγαπημένο μου τραγούδι της Alice Russell λοιπόν είναι το high up on the hook το οποίο μιλάει για τον πρώτο καιρό που ένα ζευγάρι είναι μαζί.Αλλά όταν λέμε αγαπημένο, το εννοούμε.Αγαπημένο σε αυτιστικά (και κουραστικά για τους άλλους) επίπεδα, μιας και μπορώ να το ακούω ολόκληρα 24ωρα. Είναι αυτό το τραγούδι που μου φτιάχνει το κέφι ό,τι και να γίνεται γύρω μου. Όλοι δεν έχουμε από ένα τέτοιο; 

ΟΚ. Προχωράω στην ιστορία μου. 

Είμαστε στο 2009. Είναι Οκτώβρης περίπου (μπορεί και νωρίτερα, δεν θυμάμαι) και μαθαίνω ότι θα έρθει η Alice Russell στην Ελλάδα, στο Gazarte για 2 εμφανίσεις 11 & 12 Δεκέμβρη. Εντάξει, δεν το σκέφτομαι και ενημερώνω τις φίλες μου ότι “δεν με νοιάζει αν τους αρέσει ή όχι, δεν με νοιάζει αν έχουν λεφτά ή όχι, αλλά πρέπει όπωσδήποτε να έρθουν μαζί μου” γιατί αυτό για μένα ήταν αληθινή χαρά και έπρεπε να είναι μαζί μου να το μοιραστούν. Ναι, ναι music nazi, δίκιο έχεις ό,τι και να πεις. Τέλος πάντων, φτάνει η μέρα της συναυλίας, και ενώ έχουμε κλείσει ένα αρκετά κοντινό τραπέζι, σκάει ένας φίλος της μία φίλης μου και μας λέει να πάμε να κάτσουμε μπροστά μπροστά στο δικό του τραπέζι. Χωρίς πλάκα, πρώτο τραπέζι πίστα σου λέω. ΟΚ.
Img_3459
Η ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ. Πάμε λοιπόν, αρχίζει η συναυλία κι εγώ είμαι σε κατάσταση παράκρουσης όλη την ώρα. 
Η θέση μου στο χώρο είναι μόλις 50 εκατοστά από το βιολιστή της Alice Russell ο οποίος έπαιζε ξυπόλητος, και περίπου 1,5 μέτρο από την ίδια. Μιας λοιπόν και είμαι τόσο κοντά και μπορώ να απευθυνθώ στην μπάντα χωρίς να ακούγομαι σε όλο το χώρο σαν την τρελή τη groupie, κατάφερα σχετικά χαμηλόφωνα να περάσω το request μου (το οποίο θεωρούσα αυτονόητο ότι θα έπαιζαν), το high up on the hook φυσικά. Κι εκεί λοιπόν που περιμένω να το ακούσω…cha ching! Γυρνάει η Alice και μου λέει “έχουμε καινούριο κιθαρίστα και δεν το ξέρει το κομμάτι”. Ρε Alice, ρε Alice, με κοροϊδεύεις τώρα; Τέλος πάντων, τι να κάνω..επειδή την αγαπώ καταλαβαίνεις, δεν έγινε σαματάς. 

Intermission

ΦΥΣΙΚΑ και πάω και φωτογραφίζομαι μαζί της στο διάλειμμα και ΦΥΣΙΚΑ στο τσιγάρο που βγαίνω να κάνω (διότι αν δεν το έχω πει ήδη, δεν καπνίζαμε..τσκ τσκ) γνωρίζω τους μουσικούς της. Ο συμπαθέστατος βιολιστής (έχω και μία ιδιαίτερη αγάπη στους έγχορδους) μου λέει, “έλα αύριο ΗΛΕΚΤΡΑ, θα έχουμε το όνομά σου στη λίστα και θα σε περιμένουμε να ακούσεις το high up on the hook. θα φροντίσουμε να το προβάρουμε”.

Img_3432

Εγώ όπως αντιλαμβάνεσαι κλαίω ήδη από τη συγκίνηση και ήδη ονειρεύομαι το κομμάτι που θα προβάρουν ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΡΕ. 

Λοιπόν, την επόμενη μέρα, συνέβη κάτι που κράτησε ένα ολόκληρο 24ωρο (δεν θα πω τι), το οποίο με έκανε να μην μπορέσω να πάω. Αν έχεις το θεό σου! Δεν πήγα. 

Αλλά, η μπάντα το έπαιξε το κομμάτι μου… μπου χου. Και θέλω να ξέρετε όσοι ήσασταν εκεί, ότι για μένα ρε το παίξανε το κομμάτι!!!! 

Αυτά, Alice Russell σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ που το τραγούδησες κι ας έλειπα. Και επίσης, να χιλιοευχαριστήσω και αυτόν τον άγιο άνθρωπο που το ανέβασε στο youtube. 

Enjoy!

Advertisements

Στηβ

Ναι ξέρω πως ίσως σε κάποιους να φαίνεται παράξενο που στεναχωριέται τόσο πολύ μία (αρκετά μεγάλη) μερίδα ανθρώπων για το θάνατο του Steve Jobs

 Επίσης ξέρω ότι χιλιάδες δουλειές (ή αγγλιστί “jobs”) χάνονται κάθε μέρα. 

Επίσης ξέρω ότι η χώρα βρίσκεται σε κρίση και ότι τα παιδιά στην Αφρική πεινάνε εδώ και δεκαετίες και ότι υπάρχουν χώρες όπου πεθαίνουν άνθρωποι με λιθοβολισμό και πολλά ακόμα χειρότερα πράγματα. 
Αλλά ώπα ρε παιδιά, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιοι από εμάς (και στην πραγματικότητα πάρα πολλοί άνθρωποι) δεν έχουμε δικαίωμα να στεναχωρηθούμε από το θάνατο ενός ανθρώπου, μίας προσωπικότητας που κάτι σήμαινε για μας. 
Άλλωστε, έναν άνθρωπο που σε έχει εμπνέυσει έστω και λίγο, που σε έχει κάνει να σκεφτείς, να ξεκολλήσεις, να δημιουργήσεις, να νοιώσεις λίγο καλύτερα για τον εαυτό σου και όλες τις προσπάθειες που μπορεί να κάνεις στη ζωή σου, γιατί να μην τον τιμήσεις; 
Όπως άλλωστε έγραψε κι ένας φίλος στο twitter σήμερα “Δεν θυμάμαι να έχει γίνει ξανά κάτι τέτοιο για άνθρωπο της τεχνολογίας. Κάτι σημαίνει αυτό #ripstevejobs” 
Ναι, όντως κάτι σημαίνει. 
Αντίο λοιπόν Στηβ Τζομπς και ευχαριστούμε για όλα.  

Steve

 

Κάτι μικρούτσικα θαυματάκια

Ας πάμε λίγο πίσω στο χρόνο και ας σταματήσουμε στα μέσα του 2007. Η μέρα είναι Παρασκευή, είναι αργά το απόγευμα και είμαι στο γραφείο με τη χειρότερη διάθεση καθώς έχουμε σπεκ και προβλέπεται αρκετή δουλειά μέχρι να αρχίσω πραγματικά το ΣΚ μου. 

Κι όπως κάθομαι λοιπόν χτυπάει το τηλέφωνό μου. Ήταν η αδερφή μου. 

– Έλα ρε, Τι έγινε; 
– Καλά, εσύ; Που είσαι; 
– Άσε, γραφείο είμαι. 
– Α, οκ. Να σου πω, κάθεσαι; 
– Όχι. Να κάτσω; 
– Ε, κάτσε. 
– Εντάξει, έκατσα. 
– ΟΚ. Έκανα το τεστ και βγήκε θετικό. Είμαι έγκυος. 

Την υπόλοιπη συζήτηση δεν μπορώ να τη γράψω γιατί περιλαμβάνει κάτι άναρθρες κραυγές από πλευράς μου και κάτι σνιφ, σομπ, λυγμ, ενώ από την πλευρά της αδερφής μου είχε κοροϊδευτικά γέλια. 
Μεγάλες χαρές που λες. Περνάνε όμως κάποιοι μήνες και φτάνοντας προς το καλοκαίρι, η αδερφή μου παθαίνει αποκόλληση, κάτι το οποίο αφενός είναι επικίνδυνο κι αφετέρου τρομακτικά βαρετό καθώς πρέπει η εγκυμονούσα να είναι ξάπλα διαρκώς. Και καλή η ξάπλα, δε λέω, αλλά πόσο; 
Μερικές μέρες μετά τη διάγνωση πήγα στο σπίτι της να τη δω. Ήταν αραχτή στο κρεβάτι λοιπόν, με πολύ καλό κέφι και αισιοδοξία. Ό, τι άγχος είχα μου το εξαφάνισε. Γιατί τέτοια είναι η αδερφή μου, είναι πολύ δύσκολο να την “ρίξεις”. 
Κάποια στιγμή σηκώνεται να παει στην τουαλέτα, κι εγώ με το ανανεωμένο κέφι μου, παίρνω ένα πακετάκι ποστ-ιτ αυτοκολλητάκια και φτιάχνω ένα χαμογελαστό πρόσωπο στον καθρέφτη του υπνοδωματίου. Όταν γύρισε της το έδειξα και της είπα “για να έχεις πάντα ένα χαμόγελο ακόμα και όταν είσαι μόνη σου”. Μου χαμογέλασε και συνεχίσαμε να μιλάμε.
Μερικές μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2007, η αδερφή μου γέννησε. Όλα πήγαν άψογα, αν και την ταλαιπώρησε λιγάκι, αλλά πάλι, όλα τα παιδιά δεν ταλαιπωρούν τους γονείς αργά ή γρήγορα; Τα περί αποκόλλησης είχαν ήδη ξεχαστεί. Σήμερα το ανήψι είναι κοντά τεσσάρων και στ’ αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός. 

Yannaki

Για να κλείσω λοιπόν, και να δικαιολογήσω τον τίτλο του κειμένου, να σου πω ότι μέχρι και σήμερα, το χαμογελαστό πρόσωπο στον καθρέφτη με τα ποστ-ιτ, είναι ακόμα εκεί. Έχει ξεκολλήσει μονάχα ένα αυτοκόλλητο από το χαμόγελό του. Και ενώ θα μπορούσα να πω ότι είναι απλά ένα πολύ καλό προϊόν, προτιμώ να το δω αλλιώς, Λίγο πιο ρομαντικά, λίγο πιο μαγικά και λίγο πιο αισιόδοξα. Κι αν όχι πάντα, σίγουρα κάποιες μέρες, αυτή η μαγεία κάνει τη διαφορά. 🙂 

Photo