Μία ευχή.

I-wish

Ας πούμε ότι έχω μία ευχή. Ξέρω ότι δεν θα πραγματοποιηθεί, αλλά ας πούμε ότι έχω μία ευχή.

Προσπαθώ να μην είμαι εγωίστρια. Δεν σκέφτομαι τα λεφτά, το τζακποτ στο λοττο, τζοκερ κλπ. Σκέφτομαι όμως πόσο θα ήθελα να έχω όλη μου την οικογένεια στο ίδιο μέρος και να τους χαίρομαι. Κι αυτό εγωιστικό είναι. 
Πάμε πάλι. Έχω μία ευχή. Ας πούμε “τροφή για όλους”. Αυτό (όπως πολύ σοφά είπε η αδερφή μου), θα μπορούσε να σημαίνει ένας ηλιόσπορος για τον έναν και μία μπριζόλα για κάποιον άλλο. 
Πρέπει να κάνω πιο σοφή, πιο ευρεία επιλογή. Να πιάνει λίγο περισσότερα. 
Να πούμε όχι στον πόλεμο; Σίγουρα θα ήταν μία πολύ καλή ευχή αλλά το μόνο που εξασφαλίζει είναι το να μην πεθαίνουν άνθρωποι από σφαίρες. Ίσως αν τροποποιούσαμε το αρχικό και αναφέραμε κάτι για τα κίνητρα του πολέμου.. δεν ξέρω. 
Κάτι για τη φύση, το φυσικό περιβάλλον, τις πολικές αρκούδες, την αλυσίδα της ζωής.. μπερδεύτηκα, είναι πολλά που θα ήθελα να ευχηθώ για μας. 

” Μία ευχή. Μία ευχή. Σκέψου προσεκτικά. Είναι φανταστική και δηλώνει το ποιος είσαι, γι’ αυτό διάλεξε με προσοχή. ” 

Η φανταστική μου ευχή θα ήταν η ισότητα.
Μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά αν όλοι είχαμε το αίσθημα της ισότητας ίσως να μην σκοτωνόμασταν πάνω από λιωμένους πάγους ψάχνοντας πετρέλαια. 
Ίσως να προσπαθούσαμε να βρούμε ένα τρόπο για να ζήσει ο πλανήτης. 
Ίσως να μην πεινούσε κανείς. 
Ίσως να μην αυτοκτονούσε ο κόσμος. 
Ίσως να μην σκοτωνόμασταν μεταξύ μας.  

Ίσως να μην ανασαίναμε δακρυγόνα. Δεν ξέρω. Ίσως. 

 

Advertisements

Οι νεράιδες τρώνε παστίτσιο (ή αλλιώς..τα παιδιά ζωγραφίζουν στους τοίχους)

Όλα άρχισαν με ένα παστίτσιο. Ή μάλλον όλα άρχισαν με τον τοίχο της κουζίνας. Ή μάλλον όλα άρχισαν με ένα παράξενο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ή μάλλον όλα άρχισαν με ένα ταξίδι. Ή μήπως όλα ξεκίνησαν με κάτι κορίτσια που ήταν απλά πολύ καλές φίλες; Δεν ξέρω, δεν έχει και σημασία ίσως. Σημασία έχει ότι η Εύα, η Μάγδα, η Δώρα, η Χριστίνα, η Νατάσα κι εγώ βρήκαμε το καλύτερο group therapy, μαθαίνουμε η μία από την άλλη, βοηθάμε η μία την άλλη και κυρίως… περνάμε φανταστικά.

Αυτός είναι ο τοίχος της μικρής Καλλιρόης που αγαπάει πολύ τις νεράιδες…

Dsc_0424

Το καθιερωμένο meeting πριν το έγκλημα… 

Dsc_0425
Dsc_0433

ένα νεραϊδάκι…

Dsc_0437
Dsc_0436
Dsc_0464
Dsc_0449
Dsc_0466
Dsc_0460

Dsc_0518

Καραμελόσπιτα και άλλες αμφίβολης μηχανικής και σταθερότητας κατοικίες..

Dsc_0526

Μανιτάρια και άλλα πλάσματα του δάσους.. 

Dsc_0527
Dsc_0530

Dsc_0503

ΤΟ ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ

Dsc_0554

Dsc_0524

Έτοιμο! 🙂 

 

Ο όρκος του Μακετοκουβαλητή (a.k.a Client Service σε διαφημιστική)

Oath

Ορκίζομαι πως όσο βαριά και να είναι μακέτα θα την κουβαλήσω μέχρι τα γραφεία της Τελικής. Και μετά πίσω στο Δημιουργικό. Και μετά πάλι στην Τελική. Και μετά πίσω στο Δημιουργικό. 

Ορκίζομαι πως ποτέ δεν θα πω καμία ιδέα όσο καλή και να είναι γιατί δεν είναι αυτή η δουλειά μου και δεν έχω δικαίωμα (εκτός αν γίνω γενική διευθύντρια που μετά θα έχω μόνο γαμάτες ιδέες). 
Ορκίζομαι πως ποτέ δεν θα θυμώσω με τον art που κάνει αδιανότητα ωρθωγραφεικά. 
Ορκίζομαι πως θα χαμογελάω τις ώρες που περιμένω τον από πάνω μου να μου δώσει σημασία. 
Ορκίζομαι πως θα παίρνω πάντα όλη την ευθύνη για ό,τι πάει στραβά. Ακόμα και αν εκείνη τη μέρα είχα άδεια.  
Ορκίζομαι πως θα αυτοπυρποληθώ αν το καινούριο προϊόν δεν πάει καλά τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα μετά το λανσάρισμά του. 
Ορκίζομαι πως ποτέ δεν θα είμαι ειλικρινής. Με κανέναν. Γιατί έτσι πρέπει. 
Ορκίζομαι πως δεν θα τσαντιστώ με τον πελάτη στον οποίο πρέπει να κάνω μαθήματα ΙΤ για να μου στείλει ένα ρημάδι αρχείο. 
Ορκίζομαι πως θα εξηγώ πάντα με προθυμία τι σημαίνει .ai & .eps
Ορκίζομαι πως στα spec θα φτιάχνω καφέ. Και θα κάνω υπομονή. Και σελιδοποίηση. Και αρίθμηση. Και δικαιολογητικά. Και στρατηγική. Και γραμματειακή υποστήριξη. 
Ορκίζομαι πως θα εξηγώ πάντα με υπομονή για ποιο λόγο η εκτύπωση με pantone κοστίζει περισσότερο από την 4χρωμία. 
Ορκίζομαι πως ποτέ δεν θα βρείτε στο σπίτι μου ανταγωνιστικά προϊόντα. Θα έχω φροντίσει να τα κρύψω. 
Ορκίζομαι πως “όχι ρε συ, αφού είστε ανοιχτά εγώ δεν θα πάω διακοπές”. 
Ορκίζομαι πως θα δούμε τι θα κάνουμε με την τιμή. Ίσως μπορώ να κάνω κάτι. Θα το δω και θα σε πάρω. 
Μα πάνω απ’ όλα ορκίζομαι πως θα μεγαλώσω το λογότυπο. 

Στη διάθεσή σας για διευκρινίσεις. 

Φιλικά,
To Client της Γειτονιάς σας. 

Σκέφτομαι & Γράφω «Περιγράψτε την πόλη σας»

 

Στην Αθήνα μου τα πεζοδρόμια έχουν κολλημένες τσίχλες

τα πεζοδρόμια έχουν φως

Στην Αθήνα μου βρέχει τα καλοκαίρια.

έχει ήλιο τα καλοκαίρια.

Στην Αθήνα μου αποφεύγουμε το Σύνταγμα

συγκεντρωνόμαστε στο Σύνταγμα.

Στην Αθήνα μου οι μισοί μου φίλοι είναι άνεργοι.

οι μισοί μου φίλοι δουλεύουν άπειρες ώρες.

Στην Αθήνα μου χιονίζει την Άνοιξη.

μυρίζει ανθός λεμονιού την Άνοιξη.

Στην Αθήνα μου οι αστυνομικοί είναι καλοί

οι αστυνομικοί είναι ένα μάτσο ζώα

Στην Αθήνα μου είμαι χαρούμενη

είμαι δυστυχισμένη, μίζερη

Στην Αθήνα μου ο κόσμος τρώει έξω, διασκεδάζει

ο κόσμος μαγειρεύει και μένει μέσα βδομάδες τώρα

Στην Αθήνα μου το Κολωνάκι έχει δέντρα κλαδεμένα και καθαρά πεζοδρόμια

το Ελληνορώσων έχει..θα σου’λεγα τώρα τι έχει

Στην Αθήνα μου οι μετανάστες δεν είναι ΟΚ

οι μετανάστες είναι άνθρωποι σαν όλους τους άλλους.

Στην Αθήνα μου οι Αθηναίοι είναι ΟΚ

οι Αθηναίοι είναι κομπλεξικοί, κακοί και αδαείς

Στην Αθήνα μου το κέντρο είναι γραφικό

το κέντρο είναι βρώμικο

Στη χώρα  μου λεφτά δεν υπάρχουν

λεφτά υπάρχουν, αλλά όπως ξέρουμε, κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τ’ άλλα.

Στην Αθήνα μου έχουμε σχέδια

τι έχουμε; Χαχαχα! Άντε βρε, μ’ έκανες και γέλασα. 

 

Στην Αθήνα μου, θα τη βγάλουμε κυρία, μην ανησυχείτε. Και αυτά είχα να πω για την πόλη μου κυρία. Στο επόμενο «σκέφτομαι και γράφω» θα σας πω για τη Λιμνούπολη.