Cyber Parents. Knock Yourselves Out.

Με αφορμή το χτεσινό άρθρο της digicat στο deasy.gr και τον συνολικό παροξυσμό που μας έπιασε με τους cyber γονείς είπα να μοιραστώ μια ιστοριούλα και μερικές σχετικές σκέψεις που έκανα.

Ο αδερφός μου εδώ και κάποια χρόνια έχει μεταναστεύσει και μένει πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Από τότε που έφυγε, το σύνηθες μέσο επικοινωνίας μας είναι το skype μέσω του οποίου μπορούμε μέχρι και να φτυνόμαστε σχεδόν (τι; εσύ δεν έπαιζες φτυσιές με τα αδέρφια σου; τι; μόνο εγώ ήμουν;). Τέλος πάντων ό, τι καραγκοζιά μπορείς να σκεφτείς την κάνουμε online ακόμα και τώρα που είμαστε ολόκληρα γαϊδούρια, που λέει και η μάνα. Μια φορά λοιπόν, πρέπει να ήτανε τον πρώτο ή δεύτερο χρόνο που είχε φύγει ο αδερφός, είχε έρθει η γιαγιά μου από την Ικαρία στην Αθήνα για κάποια εγχείρηση αν θυμάμαι καλά. Τότε η γιαγιά ήταν ογδόνταμισόκαιλίγοπερισσότερο. Όπως καθόμαστε λοιπόν, λέω να μπω online για να δει και η γιαγιά τον εγγονό. Έτσι κι έκανα. Και μόλις εμφανίστηκε η μούρη του αδερφού μου στην οθόνη φώναξα μαμά & γιαγιά να έρθουν. Κάθεται που λες το γιαγιάκι στην καρέκλα, κοιτάει την οθόνη και μένει άφωνη. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα αρχίζει να πιάνει την οθόνη, έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Και αμέσως μετά αναφωνεί «άχου, βρε Γιαννάκη με κοροϊδεύεις;» και σκύβει από κάτω από το γραφείο να κοιτάξει γιατί δεν μπορούσε φυσικά να χωνέψει αυτό που συνέβαινε, και ήθελε να τσεκάρει μήπως κρυβότανε ο Γιάννης κάτω από το γραφείο. Μέχρι και σήμερα κάθε φορά που το σκέφτομαι σκάω στα γέλια.

Στο θέμα μου τώρα. Η παραπάνω ιστορία, απλά μου θυμίζει πως, ναι ρε φίλε, δεν είναι όλοι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία, υπάρχουν και αυτοί που κοιτάνε κάτω από το γραφείο. Και δεν πρέπει να εκνευρίζομαι με τη μάνα μου (όταν με παίρνει κατά τη διάρκεια της συναυλίας της Μαντόνα!!) για remote assistance επειδή «Κάτι έπαθε το msn παιδί μου! Δεν δουλεύει σου λέω!», ούτε φυσικά και να θεωρώ αυτονόητο ότι όλοι ξέρουν να βάλουν ένα attachment σε ένα mail. Κάτσε δηλαδή, η μάνα η δικιά μου για παράδειγμα, έφυγε και πήγε στην Ικαρία, έχει τα χωράφια της, έχει τα ζώα της (όχι εμάς τα παιδιά της, τα άλλα ζώα, τα κανονικά), τα κρασιά της και μία ζωή γενικότερα που εγώ την κοιτάω με τα κιάλια ενώ παράλληλα έχει και το λαπιτόπι της και κάθεται με πολύ καλύτερη θέα από αυτή του σπιτιού μου και τρομπάρει με παιχνίδια, internet κλπ. Οπότε να σου πω κάτι; Εγώ λέω μπράβο στη μάνα, όχι μόνο γιατί μπαίνει στη διαδικασία να μάθει το msn ή το skype ή το copyfreakinpaste, αλλά επειδή μπαίνει στη πνευματική διαδικασία να εισέλθει σε έναν κόσμο στον οποίο δεν μεγάλωσε όπως εγώ κι εσύ. Το δύσκολο δεν είναι ο χειρισμός των υπολογιστών, δεν είναι δα και πυρηνική φυσική. Το δύσκολο είναι το θάρρος που νομίζω ότι χρειάζεται για να το κάνει κάποιος που έχει μεγαλώσει τόσο μα τόσο διαφορετικά. Οπότε εγώ λέω go cyber parents, knock yourselves out! Άλλωστε, εμείς αν θέλουμε να κρυφτούμε από αυτούς, μια χαρά μπορούμε να το κάνουμε… ούτως ή άλλως μια ζωή αυτό δεν κάνουμε; Τώρα το κάνουμε και ηλεκτρονικά 😉   

  

Advertisements

*nudge*

Κι εκεί που κάθεσαι, μπαμ: όλα απλοποιούνται. Σοβαρά, απλά κάθεσαι. Δεν κάνεις τίποτα διαφορετικό απ’ ότι έκανες τόσο καιρό. Και όπως είπα, μπαμ: όλα απλοποιούνται. Μπροστά στο φως που σε στράβωνε τόσο καιρό, μπαίνει ένα μικρούτσικο συννεφάκι και σε βοηθάει να δεις λίγο καλύτερα, λίγο πιο καθαρά. Και σ’ έναν εντελώς παρανοϊκό χορό από κουτιά και πράγματα, όλα απλά μπαίνουν στη θέση τους στο φινάλε. Εκστασιασμένος κοιτάς τι έχει συμβεί. Πόσο έχεις μεγαλώσει και μπορείς τελικά να τα διακρίνεις αυτά τα σκατόκουτα και όλες αυτές τις μαλακίες που ακούς από μικρός, τους μεγάλους να λένε. Φυσικά τίποτα δεν είναι σίγουρο. Τα κουτιά σου όλα στηρίζονται σ’ ένα σπιρτοκουτο. Αργά η γρήγορα ή θα πέσουν ή θα πάρουν φωτιά. Υπομονή και ανασυγκρότηση. 😉