συγνώμη μαντάμ, τα ντεσιμπέλ σας!

Όταν ήμουν δημοτικό για μία μικρή χρονική περίοδο, είχα φάει ένα κόλλημα και πήγαινα να διαβάσω μέσα στο wc. Το συγκεκριμένο wc, σπανίως το χρησιμοποιούσαμε, ήταν πολύ μικρό και όταν χωνόμουν εκεί μέσα υπήρχε περίπτωση να μην με καταλάβουν κιόλας. Έστρωνα λοιπόν κάτι στο πάτωμα, έβαζα ένα μαξιλάρι στην πλάτη και διάβαζα.

Μια φορά λοιπόν, όπως έλεγα την προπαίδεια φωναχτά (και προφανώς λάθος) ,ακούω από το φωταγωγό… «έξι εφτά σαράντα δύο!»

Ήταν η θεία μου, (ας είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται), που με άκουγε από τον πρώτο όροφο μιας και ο φωταγωγός σε εκείνη έβγαινε στην κουζίνα της. Από τη μια μεριά έγινα ρεζίλι που τα έλεγα λάθος. Από την άλλη έμαθα και κάτι: Όταν φωνάζουμε, αυτοί που είναι γύρω μας, μας ακούν. Και πιθανά ενοχλούνται κιόλας.

Και γιατί αυτή η σκέψη…

Γιατί τώρα τελευταία (τα τελευταία δέκα χρόνια ας πούμε…), νοιώθω ότι είμαι μόνιμα δίπλα σε κάποιο φωταγωγό μιας τρελής πολυκατοικίας. Δύο παραδείγματα θα δώσω, που νομίζω ότι ο καθένας από εμάς μπορεί τα προσαρμόσει στη δική του καθημερινότητα.

Α. Περιμένεις στο φανάρι. Έρχεται μια κυρία δίπλα σου. Μιλάει στο κινητό, ωπ σόρι, ουρλιάζει στο κινητό σαν να μην υπάρχει αύριο. Μέσα σε 1 λεπτό που διαρκεί το πεζοφάναρο έχεις μάθει πόσα παιδιά έχει, τι πρόβλημα έχει με το γαμπρό της που δεν πλένεται και ότι η Μαρία της κυρά Σούλας είναι πάλι άνεργη.  

Β. Είναι Σάββατο. Έχεις σηκωθεί και γουστάρεις κιόλας γιατί έχει καλό καιρό. Φτιάχνεις ένα καφέ και αράζεις. Όχι στο μπαλκόνι. Μέσα. Στο σαλόνι ας πούμε. Το μόνο που έχεις κάνει λάθος είναι ότι άνοιξες τα παράθυρα. Γιατί μετά ακούς την υπέροχη γειτόνισσα (απέναντι και 2 ορόφους πιο πάνω από σένα) να βγάζει άναρθρες κραυγές, κάνοντας παρόλ’ αυτά ξεκάθαρο ότι μισεί τη ζωή της, δεν γουστάρει πια το σεξ με τον άντρα της και φυσικά θέλει να πετάξει το παιδί της κάτω από το παράθυρο.   

Βέρι ενοχλήτικ άι τελ γιου.

Και ξέρω, δεν υπάρχει καμία πρωτοτυπία στη σκέψη μου, απλά ήθελα να γκρινιάξω λίγο γιατί σήμερα κάποιος κλείδωσε την εξώπορτα και αναγκάστηκα να βγω από το παράθυρο για να πάω στη δουλειά και γιατί έχω ένα κατιτίς νεύρα.  

J

 

 

Advertisements

One thought on “συγνώμη μαντάμ, τα ντεσιμπέλ σας!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s