Θοδωρης (a.k.a. Το Ασπρο Τερας)

Εγώ που λες, ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος του σκύλου. Αντιθέτως ήμουν πάντα, από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου άνθρωπος της γάτας.. Μη φανταστείς ότι δεν συμπαθούσα τα σκυλιά, απλά μου φαινόταν ανέκαθεν βλακώδης αυτή η άνευ όρων αγάπη και αφοσίωση.

Δηλαδή δεν μπορούσα να δεχτώ ότι κάποιος έχει ένα σκύλο ατάιστο για 3 μέρες κι αντί ο σκύλος να πάει να του δαγκώσει το λαρύγκι (τύπου: καλά ρε φιλαράκι, πεθαίνω της πείνας εδώ πέρα, μας δουλεύεις;;), να του κάνει χαρωπά γαβ γουβ.

Όπως και με το υπέροχο είδος των ανθρώπων, όταν κάποιος δεν παίρνει αυτό που θέλει από τον άλλο (πχ, προσοχή, αγάπη, λεφτά….ό,τι θέλει ο καθένας τέλος πάντων), φεύγει και τον παρατάει. Ειδικά για την αγάπη, όταν δεν την παίρνουμε από αυτούς που τη ζητάμε και από αυτούς που τέλος πάντων πρέπει να μας την δίνουν, συνηθίζουμε να φεύγουμε (να χωρίζουμε, να κόβουμε φιλίες κλπ). Και μάλιστα αν για παράδειγμα ξέρεις ότι ο κολλητός/κολλητή είναι σε μία σχέση από την οποία βγαίνει “ριγμένος/η” και απογοητευμένος/η, σίγουρα θα του/της βάλεις χέρι, “παράτα τον/την μαλάκα/κω” “κάνεις κακό στον εαυτό σου” κλπ. Άρα λοιπόν, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο ο άνθρωπος εκτιμά αυτή την τρομακτική πίστη και αφοσίωση, ενώ ούτε ο ίδιος δεν μπορεί να την τηρήσει. 

Πάμε τώρα πάλι πίσω στο θέμα μας. Και το θέμα μας είναι ο Θοδωρής (a.k.a. Το Άσπρο Τέρας), ο σκύλος που με έκανε να αγαπήσω τα σκυλιά.

Dsc_0021

Ο Θοδωρής γεννήθηκε πριν από 5 χρόνια περίπου. Από μικρούλης είχε διάφορα προβλήματα υγείας, αλλά δεν μάσησε ποτέ. Είχε βέβαια και φοβερή μαμά, που τον βοηθούσε να μην μασάει. Η μαμά Λίνα. Η μαμά Λίνα είναι ένα φοβερό πλάσμα που παρόλο που ήξερε εξαρχής ότι ο Θοδωρής ήταν άρρωστος, ποτέ δεν σκέφτηκε να τον αφήσει, όπως άλλωστε θα έκανε ο μέσος “ζωόφιλος” Έλληνας.

Η ζωή περνούσε όμορφα για το Θοδωρή και νομίζω ότι είχε όλα όσα θα μπορούσε να ζητήσει ένας «αστικός» σκύλος. Δεν έμενε μόνος σχεδόν ποτέ. Ποτέ δεν τον έκλεισε κανείς στο μπαλκόνι, όπως κάνουν κάτι γείτονές μου με το καινούριο τους κουτάβι (με την πρώτη ευκαιρία τους έβαλα φυσικά χέρι-ελπίζω να μην το έπνιξαν το ζωντανό). Ποτέ δεν έμεινε χωρίς χάδια, κι ας ξόδευε η μαμά Λίνα μία περιουσία σ’ αυτήν την παράξενη εφεύρεση που μαζεύει τις τρίχες (ξέρεις, αυτό το τεράστιο ρολό από σιλοτέιπ που κάνει θαύματα). Ποτέ δεν έμεινε χωρίς φαγητό και νερό παρόλο που για σκύλος δεν ενθουσιαζόταν ιδιαίτερα με τη σκέψη του γεμάτου στομαχιού. Ποτέ, δεν πήγε σε ξενοδοχείο σκύλων γιατί πάντα πήγαινε διακοπές! Κανονικές διακοπές, με τα όλα τους! Βόλτες, μπάνια στη θάλασσα, καφέ και ποτάκια 😉 Τρελαινόταν βέβαια πιο πολύ για το μπάνιο στη θάλασσα… Τέλος πάντων, μέσες άκρες έχεις καταλάβει μερικά πράγματα για το Θοδωρή.

Εγώ τον γνώρισα επειδή κάποια στιγμή είχα μία πρόσκληση για dogsitting και δέχτηκα μιας και με είχε φάει και η περιέργεια πια γι’ αυτό το σκυλί (θυμάσαι, δεν ήμουν dog person). Μπήκα σπίτι λοιπόν κι εκεί μπροστά μου, εμφανίστηκε το Άσπρο Τέρας και με υποδέχτηκε με ένα βαθύ γάβγισμα και κάτι που έμοιαζε με αγκαλιά και γέμισε τα μαύρα μου ρούχα με τρίχες.

Κάτσαμε στον καναπέ και ανοίξαμε την τηλεόραση. Χαρούμενες στιγμές για την Ηλέκτρα γιατί είχε και Nova 😉 Κι εκεί που έλεγα εντάξει, μια χαρά, θα δω τηλεόραση και θα αράξω, να σου ο Θοδωρής έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Ok, λέω, πολιτισμένοι είμαστε και οι δύο, θα κάτσουμε σαν άνθρωποι και σκύλοι, να δούμε τηλεόραση. Ε, εντάξει, άρχισα κι εγώ να τον χαϊδεύω λίγο. Αφού ήταν τεράστιος και μαλακός και τόσο μα τόσο όμορφος.. Πέρασε λοιπόν λίγο η ώρα και σταμάτησα να τον χαϊδεύω. Κι εκεί που κάθομαι απορροφημένη με την βλακεία που έβλεπα, βλέπω ένα πόδι να κουνιέται προς το μέρος μου. Το πόδι του Θοδωρή με σκούνταγε κανονικά σου λέω, «ε, τι φάση; Γιατί σταμάτησες να με χαϊδεύεις; Δεν βλέπεις πόσο γλυκούλης είμαι;». Τον κοιτάω με το φρύδι σηκωμένο και του λέω «καλά, σοβαρά μιλάς τώρα;»  Εκείνος μου δίνει κανονικά puppy eyes κι εγώ λιώνω βέβαια σαν υπερ-φλώρος που είμαι… Αλήθεια σου λέω, μετά τον φίλησα μες τα μούτρα. Έφτυσα λίγο μετά κάτι τρίχες αλλά ok.

Dsc_0051

Στο ίδιο σπίτι υπήρχε και ο Μίλτος. Ο Μίλτος είναι ένας γάτος, στειρωμένος, χοντρούλης, νωχελικός (εκτός από σπάνιες περιπτώσεις) και ομορφούλης. Που λες λοιπόν, σηκώνομαι κάποια στιγμή από τον καναπέ και πάω προς αναζήτηση του Μίλτου. Όπως αντιλαμβάνεσαι, όσο γλυκούλης και να ήταν ο Θοδωρής, εγώ παρέμενα cat person και δεν ξεχνώ τις ρίζες μου. Έπρεπε να βρω το γάτο για να παίξουμε, να τον νευριάσω, να με γρατζουνίσει και τα σχετικά. Τον βρήκα λοιπόν το Μίλτο κάπου μέσα στο σπίτι να έχει ξαπλώσει κάπου ανάσκελα και να μισοκοιμάται. Και μόλις τον ακουμπάω κι αρχίζω να τον χαϊδεύω, νοιώθω ένα σπρώξιμο στα πόδια μου. Κοιτάω κάτω λοιπόν…ήταν ο Θοδωρής, Το Άσπρο Ζηλιάρικο Τέρας, που με έσπρωχνε γιατί ήθελε να σταματήσω να ασχολούμαι με το γάτο και να επιστρέψω στον καναπέ. Αλήθεια σου λέω, έχω ακούσει πολλές ιστορίες με γατάκια, σκυλάκια κουνελάκια κλπ, αλλά αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να καταλάβεις.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να ενημερώσω ότι δεν έχω κάτι άλλο τρομερό να πω για το Θοδωρή, κάποια άλλη φοβερή και απίστευτη ιστορία για το πως έσωσε κάποιο μικρό παιδάκι από πνιγμό, ή για το πως βρήκε ένα πορτοφόλι με 100.000 ευρώ και το πήγε στην αστυνομία ή κάτι άλλο. Με έκανε να αγαπήσω τα σκυλιά γιατί ήταν απλά πολύ καλός, πολύ όμορφος με πολύ μεγάλα και εκφραστικά μάτια. Με έκανε να τον αγαπήσω γιατί δεν ήταν γκρινιάρης και ήταν πολύ υπομονετικός. Ακόμα και όταν ήταν άρρωστος ήταν γλυκός και σε σκούνταγε για να του δώσεις σημασία..Γιατί του άρεσαν τα χάδια όπως ακριβώς αρέσουν και σε έναν άνθρωπο, όπως ακριβώς αρέσουν τα χάδια και σε μένα και δεν θέλω να σταματήσουν ποτέ. Με έκανε να δω ότι μπορεί να υπάρχουν μαλάκες άνθρωποι, αλλά σίγουρα δεν υπάρχουν μαλάκες σκύλοι (εκτός από ορισμένες ράτσες μικρών σκύλων που είναι κομπλεξικοί όσο δεν παίρνει).

Κι επειδή το Άσπρο Τέρας μετά από 5 μόλις χρόνια ζωής μας άφησε (από κάποιου τύπου τοξική δηλητηρίαση), κι επειδή θα μου λείψει πολύ είπα να γράψω τα παραπάνω. Και αν υπάρχει dog paradise, τότε Θοδωρή my man, ελπίζω να είσαι εκεί με ωραία γκομενάκια και όλη τη σκυλοτροφή του κόσμου.

Cheers Dog Lovers! Cheers Θοδωρή! 

Dsc_0040

 

Advertisements

2 thoughts on “Θοδωρης (a.k.a. Το Ασπρο Τερας)

  1. Συγχαρητήρια για το post!

    Για τους μικρούς σκύλους: Απ’οτι έχω καταλάβει, είθισται τα αφεντικά τους να τους μεταδίδουν το κόμπλεξ τους και λόγω μεγέθους να τους παραχαϊδεύουν – υπερπροστατεύουν, γι’αυτο και βγαίνουν αρκετά νευρικοί.

  2. Σ’ ευχαριστώ πολύ 🙂

    Για τους μικρούς σκύλους: Το μέγεθος προφανώς μετράει.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s