(ειμαι ο) Μπομπ ο Μαστορας

Στο γραφείο με κοροϊδεύουν με το ψευδώνυμο «Μπομπ, ο Μάστορας», ο Μιχαλάκης για όλες τις δουλειές κλπ κλπ…(ευτυχώς δεν με φωνάζουν και Μπομπ Σφουγγαράκη)

…Και μάλλον δεν έχουν άδικο μιας και τρεις και λίγο τους λέω τα διάφορα μαστορέματα που κάνω στο σπίτι μου, όπως για παράδειγμα το έπιπλο της κουζίνας που τελείωσα μόλις σήμερα, τοποθετώντας και τις τελευταίες βίδες στους μεντεσέδες (αφού βέβαια μου βγήκε η παναγία με τους ☠☠☠μεντεσέδες που είχαν στραβώσει και τις ☠☠☠βιδες που είχαν σαπίσει και σπάγανε και μου πήρε 4 ώρες να ξεβιδώσω 38 βίδες).

Photo_5

Ενδιάμεσα στη διαδικασία έβαψα με λούστρο καμιά 40αριά βότσαλα που κουβάλησα από την Ικαρία και επίσης έφτιαξα και ένα μεγάλο κερί με τρία φυτίλια. Αυτά τα δύο τελευταία μάλιστα είπα να τα κάνω και την ίδια στιγμή… 

Και την ώρα που λες που έχω βγάλει την παραφίνη από το μπεν-μαρί για να κρυώσει και ταυτόχρονα κρατάω το πινέλο κάθομαι στο πάτωμα και λουστράρω τις πέτρες χτυπάει το τηλέφωνό μου. Είναι ο φίλος μου ο Γρηγόρης! Γεια!γεια!τικάνεισκαλάείμαιεσύ… «ναι, άσε με πέτυχες σε δημιουργική κρίση» …Εκείνος σταματάει να μου μιλάει για μερικά δευτερόλεπτα κι εγώ κουνάω το ακουστικό και ετοιμάζομαι να πατήσω το 9. Τελικά ο Γρηγόρης μιλάει και μου λέει «περιμένω να μου εξηγήσεις». Μέσα σε μία πρόταση του λέω για τα βότσαλα και το κερί (το έπιπλο το ήξερε από πριν) κι εκείνος με την σοφία που τον διακρίνει μου απαντά, «ξέρεις ότι είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά, έτσι;».

Τα-ρά!

Κρακ.

Κράμπα στο μυαλό. 

Φυσικά και κάτι δεν πάει καλά… 

Δουλεύω αυτήν την περίοδο που τα πράγματα είναι κάπως χαλαρά,8 με 9 ώρες τη μέρα, γυρνάω σπίτι, κάνω κάποιες σχετικές δουλειές (κάνα πλυντήριο, άπλωμα μάζεμα-για σίδερο μην το συζητάς, δεν προλαβαίνω) και μετά από όλα αυτά, κάνω με γυαλόχαρτο έπιπλα, και μαστουρώνω με παραφίνη και βερνίκι. Το σπίτι είναι σαν γιαπί κανονικό και πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός για να μην σκοντάψει και σπάσει τα δόντια του στο πάτωμα με όλ’ αυτά που υπάρχουν απλωμένα κάτω (εργαλεία, βερνίκια, πέτρες, μαξιλάρια, τριβεία, βίδες, μεντεσέδες κλπ χέστα). Σίγουρα δεν είναι αυτό που λέμε «ένα τίπικαλ κοριτσίστικο σπίτι». 

Dsc_0120

Στο θέμα μας τώρα να μην ξεφεύγουμε..

Τα διάφορα που δεν πάνε καλά κατά καιρούς στις ζωές μας, τα ξέρουμε.

Μπορεί να τα παραμερίζουμε, αλλά να μην κρυβόμαστε και πίσω από το δάχτυλό μας… Τα ξέρουμε μια χαρά. Απλώς τα αποθηκεύουμε σε ντουλάπες, κουτιά, πίσω από τη ζάχαρη και μέσα στο ψυγείο..(για απόψυξη ούτε λόγος). Κι όμως τελικά, όσο καλά και να τα κρύβουμε, αυτά τα ρημαδιασμένα, βγαίνουν στην επιφάνεια με διάφορες μορφές. Κατά καιρούς δημιουργικά και εποικοδομητικά και κάποιες άλλες φορές αυτοκαταστροφικά, πολύ συχνά με εργαλείο το αλκοόλ…πάμε για ένα ποτάκι; 

Ουδείς χωρίς προβλήματα λοιπόν. Μέχρι και η Αντζελίνα δηλαδή, μεταξύ γυρισμάτων και ταξιδιών και glam parties, ξέρεις τι ταλαιπωρία περνάει όταν κλαίνε τα 15 (;) υιοθετημένα παιδιά της; Άσε… αλλά ΟΚ. Η Αντζελίνα τουλάχιστον βγάζει το άχτι της, πάει και γυρνάει ένα action μπαμ μπαμ τσάκα τσάκα movie και τελικά πληρώνεται κιόλας για την ψυχοθεραπεία που τόσο απλόχερα το Hollywood της προσφέρει. Εμείς, οι φτωχοί πλην τίμιοι εργαζόμενοι, τι κάνουμε; 

Πανικός. Υστερία. Δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ σου λέω, χέστο έχω πολλή δουλειά. Εξανθήματα. Ψωρίαση. Απώλεια ύπνου. Κακός ύπνος. Χριστέ μου, νοιώθω σαν να έχω φάει ξύλο. Πάλι δεν κοιμήθηκες; Ναι, πάλι δεν κοιμήθηκα. Ουφ και πάλι ουφ.

Και…..drum roll, πάμε πάλι! Πανικός. Υστερία. Δεν προλαβαίνω να ασχολ…. 

Το πιάνεις το νόημα μέσες άκρες.

Και κάποια στιγμή έρχεται η ώρα της υπερκόπωσης. Από τη μία η δουλειά. Από την άλλη -ακόμα χειρότερα- ο εαυτός μας. Μετά από αυτή την εβδομάδα και την υπερκατανάλωση ενέργειας συνειδητοποίησα πως αλήθεια δεν υπάρχει λόγος να γίνονται όλα μαζί. Δεν προλαβαίνουμε και να τα χαρούμε δηλαδή. Δεν προλαβαίνουμε να τα μάθουμε. Ξέρεις, σαν τα παιδάκια που οι φρικαρισμένες μαμάδες τα πάνε να μάθουν 3 γλώσσες από την 3η δημοτικού, ταυτόχρονα κολυμβητήριο/μπαλέτο/καράτε και φυσικά πιάνο/κιθάρα/και λοιπά μουσικά όργανα (τι;να μην μάθει το παιδί και μουσική; Αφού όταν ήταν μικρό τραγούδαγε Έλενα Παπαρίζου μπροστά στην τηλεόραση. Έχει ταλέντο σου λέω.). Τελικά τι γίνεται; Φτάνει το παιδί κάποια στιγμή 3η λυκείου και φυσικά έχει παρατήσει τα μισά και τα άλλα μισά τα έχει ξεχάσει. Ε, κάπως έτσι ένοιωσα κι εγώ. Πρέπει να τα βάζω σε μία σειρά και να μην φρικάρω αν δεν γίνουν όλα μέσα σε ένα 24ωρο. Θα γίνουν αρκεί να μην πανικοβάλλομαι. Αγχώνομαι που αγχώνομαι για πράγματα που δεν έχουν να κάνουν με την προσωπική μου ζωή (δουλειά, παγκόσμια ειρήνη, κλιματική αλλαγή ετσέτερα ετσέτερα) ας μην αγχώνομαι και γι’ αυτά που υποτίθεται μου φέρνουν χαρά. 

Όσο για τα προβλήματα, ε…θέλουν κι αυτά το χρόνο μας. Θέλουν κι αυτά αγάπη. Δεν τους αρέσει να τα πετάμε δεξιά και αριστερά και να προσπαθούμε να τα κρύψουμε. Γιατί έρχονται πίσω τσαντισμένα, όχι μαλακίες. Οπότε, για αρχή εγώ αποφάσισα να τα αναγνωρίσω. Και στη συνέχεια, όπως και τα ευχάριστα, που νοιώθω ότι δεν πρέπει να τα κάνω βιαστικά για να τα νοιώθω και να τα ζω, έτσι και τα δυσάρεστα. Τα λύνω με τη σειρά. Τα νοιώθω και τα ζω. Και έτσι μου φαίνεται ότι πρέπει να γίνεται. 

Αχ, ηρέμησα. J 

  

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s