Το παταρι μας

Εδώ και κάποιο καιρό, εγώ και η αδερφή μου , δηλαδή κυρίως εκείνη, καθαρίσαμε το πατάρι. Και όταν μιλάω για πατάρι, δεν εννοώ κάνα συνηθισμένο πατάρι, κάποιο πχ που είναι ουσιαστικά ένα ψηλό ντουλάπι…όχι αγάπη μου, μιλάω για ένα πατάρι τουλάχιστον 10 τμ. Άμα έχεις μοναξιές μπορείς να ανέβεις, να αράξεις και να πάρεις και το φραπέ μαζί άμα λάχει… Τέλος πάντων,  αυτό το πατάρι έχει μέσες άκρες όλο μας το οικογενειακό παρελθόν από το  εβδομηντακάτι μέχρι και το 91…

Είχε πίνακες που κρέμονταν κάποτε στους τοίχους του σπιτιού όταν μέναμε όλοι μαζί (μαμά, μπαμπάς και 4 παιδιά), είχε τα βαφτιστικά μας, ελέγχους δημοτικού γυμνασίου και λυκείου όλων μας (βρήκα και βαθμολογία του μπαμπά μου από το ΙΕΚ, πολύ καλός μαθητής λέμε), ρούχα παλιά, κουτιά με αρχαία αλληλογραφία, άδειες βαλίτσες, βιβλία και πολλά πολλά πολλά κουτιά με χαρτιά του μπαμπά μου. Αηδιαστικά πολλά.

Dsc_0087

Σε γενικές γραμμές, έβαλα μία τάξη σε όλα αυτά εκτός από τα κουτιά με τα χαρτιά του μπαμπά. Αυτό το τελευταίο αποφάσισα να το κάνω σήμερα… Και για να έχεις και μία ιδέα του γι’ αυτά τα χαρτιά να σε ενημερώσω πως ο μπαμπάς μου ήταν μηχανικός αεροσκαφών στην Ολυμπιακή (αχ, πόσο γουστάρω να το λέω αυτό!) και επίσης ήταν και συνδικαλιστής όσο δεν παίρνει, κομμουνιστής επίσης όσο δεν παίρνει (αν κ τον διέγραψαν από το κόμμα, πράγμα το οποίο θεωρώ είναι καλό στο τέλος τέλος) και πρόεδρος του συνδικαλιστικού του οργάνου. Γενικώς ήταν ένας busy busy man. Επίσης, ο μπαμπάς πέθανε το 91 και γι’ αυτό όλ’ αυτά τα χαρτιά ήταν στο πατάρι και όχι σε κάποια βιβλιοθήκη/συρτάρι.

Εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι και πολύ τον μπαμπά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι δούλευε πολύ. Θυμάμαι να γυρνάει σπίτι αργά και να φεύγει για τη δουλειά από τα χαράματα. Μια φορά που με είχε πάρει βόλτα στη δουλειά είχαμε σηκωθεί και ήταν ακόμα νύχτα… Οι αναμνήσεις μου μαζί του να είναι συνολικά καμιά 20αριά…

Κοιτώντας λοιπόν τα χαρτιά σήμερα βρήκα άπειρες σημειώσεις, άπειρα ΦΕΚ, δημοσιεύσεις σε εφημερίδες που φέρουν την υπογραφή του,  πρακτικά από συνελεύσεις, εγχειρίδια «Πως να φτιάξετε ένα αεροπλάνο from scratch» κλπ κλπ κλπ… Άρχισα να πετάω. Πέταξα σχεδόν τα πάντα εκτός από τις χειρόγραφες σημειώσεις του και κάποιες εφημερίδες που έγραφαν το όνομά του.

Κατ’ αυτή τη διαδικασία συνειδητοποίησα γιατί δεν τον θυμάμαι και τόσο καλά…Γιατί; Γιατί πολύ απλά όλ’ αυτα που βρήκα, τα οποία στ’ αλήθεια ήταν πάρα πολλά, αφορούσαν όλα τη δουλειά του. Και συνειδητοποίησα ότι για να μπορεί κάποιος ν’ασχοληθεί τόσο σοβαρά όσο ο μπαμπάς μου με όλ’ αυτά, σημαίνει ότι δεν έχει και πολύ χρόνο για οτιδήποτε άλλο. Έτσι, τηλεφώνησα έξαλλη στη μητέρα μου…

«Καλά ρε μάνα, ο μπαμπάς έκανε τίποτα άλλο πέρα από τη δουλειά του; Δηλαδή δεν είναι δυνατόν να ασχολούνταν με όλ’ αυτά!»

Η μαμά, η οποία δεν προσπάθησε να τον δικαιολογήσει (ευτυχώς για την ψυχική μου ισορροπία), μου είπε πως μέσες άκρες ασχολούνταν ως επί το πλείστον με τη δουλειά του, με μαστορέματα τόσο για το σπίτι μας όσο και για τους φίλους/συντρόφους και τις Κυριακές φαγητό/σπίτι/σύντροφοι/κιθάρες/μπουζούκια/τραγούδια κλπ…

Όταν αρρώστησε και συνειδητοποίησε τι συμβαίνει γύρω του, ότι έχει τέσσερα παιδιά τα οποία στην ουσία δεν ζει, είπε στη μαμά «από εδώ και πέρα, θα είμαστε εσύ εγώ και τα παιδιά μας». Δυστυχώς δεν έζησε για να το πραγματοποιήσει.

Κι εγώ δουλεύω πολύ. Και μαζί με μένα ίσως οι περισσότεροι απ’ όσους ξέρω…(στον διαφημιστικό κλάδο η αλήθεια είναι ότι δεν έχεις και πολλές επιλογές). Εγώ παιδιά δεν έχω, ούτε το έχω στα άμεσα πλάνα μου. Κάποιοι αγαπημένοι μου έχουν.

Όπως και να’χει όμως, για μένα το σημερινό έχει μεγάλη σημασία.. Μου υπενθύμισε τη ζωή. Είτε αυτό το λένε «παιδιά», είτε το λένε «ο σκύλος μου» είτε αυτό το λένε «η σχέση μου», είτε το λένε «θέλω να βάψω βότσαλα απόψε», είναι η ζωή μου. Είναι η ζωή σου. Είναι οι ζωές μας. Και είναι καλό να μην την ξεχνάμε όσο σκατά και αν πηγαίνουν τα πράγματα. Όσο μπορούμε πρέπει (σοβαρά πρέπει) να ζούμε τη ζωή μας, τους φίλους μας, τους αγαπημένους μας, τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, τα γατιά και τα σκυλιά μας και όλα όσα δεν μπορούμε να αποχωριστούμε. Και ν’ αγαπάμε πολύ. Μέχρι να φουσκώσει η καρδιά μας.

Εντάξει, μην το παίρνεις τόσο σοβαρά όσο το γράφω… Δεν είναι Μπουσκάλια, να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις (εγκεφαλικό κέντρο εμετού) και βλακείες. Απλά λέω, όσο χρόνο έχουμε ας τον αφιερώνουμε εκεί που αξίζει…

Dsc_0085

 

Advertisements

5 thoughts on “Το παταρι μας

  1. Ηθικό δίδαγμα: κρατήστε τα πάντα σε φορητό σκληρό. 🙂

    Σοβαρά τώρα, δεν έχεις εξετάσει το ενδεχόμενο η δουλειά κάποιου να ΕΙΝΑΙ η ζωή του; Να είναι οι συγκινήσεις του, οι τσακωμοί του, οι παρέες του, οι ιστορίες του, η κληρονομιά του… Μήπως τελικά υπάρχουν και άνθρωποι που αυτό που θα κληροδοτήσουν είναι τα ερωτικά αποτυπώματα της δουλειάς τους; Και μήπως αυτό είναι ότι καλύτερο μπορούν να κάνουν;

  2. περίπου σα να μην κάνει ο μιχάλης ποδαράκι στο γιαννάκι που πάει για ύπνο… προτεραιότητες μπέιμπι..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s