Urban Sky, Μια (ακομα) τετριμμενη ιστορια για την Αθηνα

Adsc_0026

Λοιπόν εγώ μένω στην Αθήνα. Σ’ αυτήν την πόλη που όλοι αγαπάμε να μισούμε. Ναι, σ’ αυτήν την πόλη που μάλλον μένεις κι εσύ. 

Μένω σε μία περιοχή που λέγεται Ελληνορώσων. Όπως προδίδει το όνομά της κάποια σχέση έχει μάλλον με Ρωσοπόντιους, Ρώσους, ξέρω γω, κάτσε μισό να το βάλω στο google και σου λέω…

Οκ. Από Wikipedia χωρίς όμως αναφορά σε πηγές, βρήκα αυτό : Η συνοικία Ελληνορώσων βρίσκεται στο 7 δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Αθηναίων. Η περιοχή είναι καθαρά αστική και αποτελεί ουσιαστικά προέκταση των Αμπελοκήπων. Η περιοχή στέγασε αρχικά Έλληνες πρόσφυγες από την Ρωσία, από όπου προέρχεται και η ονομασία της.

Βέβαια, μετά τα μέσα των 90’s, και μιας και το Ελληνορώσων συγγενεύει με το Ν. Ψυχικό και τα όρια δεν είναι ξεκαθαρισμένα μεταξύ περιοχών, όσοι το έβρισκαν τρε μπανάλ να λένε «Ελληνορώσων» στους φίλους, γνωστούς και –μη χειρότερα- στον ταρίφα που τους γυρνούσε σπίτι, έλεγαν «Νέο Ψυχικό». Ορίστε λοιπόν πως μπασταρδεύουν τα πράγματα.. Είμαστε Νέο Ψυχικό ή Ελληνορώσων, ανάλογα με την ηλικία του ταρίφα. Τι να σου πω, εμένα πάντων τα σκουπίδια μου, τα μαζεύουν οι υπάλληλοι του Δήμου Αθηναίων και έχω και μπλε κάδο για την ανακύκλωση (αυτόν βέβαια που ήταν κοντά στο σπίτι κάποιος τον άρπαξε και τον μετέφερε σε πιο κεντρικό σημείο, αλλά εντάξει, δεν είμαστε τώρα για να τσακωνόμαστε για τέτοια).   

Αρκετά όμως με ονομασίες και κομπλεξισμούς. Για άλλο πράγμα ήθελα να μιλήσω, μη βλέπεις που είμαι φλύαρη και δεν βάζω γλώσσα μέσα. 

Η πολυκατοικία που μένω, είναι χτισμένη κατά το ήμισυ (ισόγειο+πρώτος) περί τα 1960 (τότε δίπλα ακριβώς στο σπίτι υπήρχε ποτάμι, σοβαρά μιλάω!τώρα το ποτάμι λέγεται Οδός Γρηγορίου Ξενόπουλου) , ενώ ο 2ος και 3ος όροφος χτίστηκαν το 1982, την ένδοξη αυτή χρονιά που γεννήθηκα κιόλας (ορίστε και η ηλικία μου και το κουτσομπολιό, όλα στο πιάτο στα έχω..).

Παλιά λοιπόν, μέχρι περίπου το 1995 ή και λίγο πιο μετά, νοιώθαμε οικογενειακώς σαν βασιλιάδες της περιοχής..

Είχαμε ορίζοντα. Ορίζοντα, το διανοείσαι; Η μαμά με έβλεπε σχεδόν να φτάνω στο σχολείο, έβγαινε στο μπαλκόνι και με φώναζε για φαί ενώ εγώ ήμουν 2 τετράγωνα πιο μακριά στην τοπική παιδική χαρά (εντάξει, έχει και δυνατή φωνή η μαμά, αλλά και πάλι, 2 οικοδομικά τετράγωνα είναι αυτά!).

Και το κυριότερο..βλέπαμε τον Υμηττό. Αχ, βλέπαμε τον Υμηττό.

Όσες πολυκατοικίες υπήρχαν στο δρόμο μου, όλες έβλεπαν τον Υμηττό.

Και όσες ήταν μπροστά από εμάς δεν μας έκοβαν τη θέα μιας γιατί τότε δεν τις έχτιζαν όπως τώρα, τεράστιες, ογκώδεις για να χωράνε 300 άτομα σε 6 ορόφους με 8 διαμερίσματα ανά όροφο. Αλλά τι να κάνεις; Κάπως πρέπει να χωρέσουμε όλοι στη ρημάδα την πόλη. 

Τέλος πάντων, πάλι φλυαρώ.

Κάπου κάπως κάποτε λοιπόν, όλοι είχαμε υγιή μάτια χάρη στον ορίζοντα (εκτός από αυτούς που είχαν κληρονομικά με μυωπίες αστιγματισμούς και τέτοια), και είχαμε και μία ημι-urban θέα με την κλασική κεραία τηλεόρασης ( και για τους πιο ψαγμένους κάποιο δορυφορικό πιάτο σε μέγεθος παραθύρου), τον κλασικό ηλιακό θερμοσίφωνα και την κυρία που απλώνει στην ταράτσα και φυσικά: το βουνό. Ωραία ήταν. Αλήθεια σου λέω, ήταν πολύ όμορφα γιατί όπως και να τίναζε η απέναντι τα χαλιά της, τον ουρανό και το βουνό δεν στα έκρυβε. Α, και να μην ξεχάσω, είχαμε και μία σχετικά καλή διάθεση, πολύ σημαντικό.

Ας πάμε λοιπόν τώρα στο έτος που άλλαξαν όλα για την θέα από το μπαλκόνι μου.

Είναι 1999 και δίνω πανελλήνιες. Πρέπει να είναι περίπου Απρίλης και ο καιρός είναι υπέροχος (ξέρεις, τότε που υπήρχε ακόμα η έννοια της Άνοιξης). Είναι μάλλον Δευτέρα και ξυπνάω πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι για να πάω σχολείο, από ήχους οικοδομής. Έντρομη, βγαίνω στο μπαλκόνι με το βρακί η δικιά σου, για να μπω τρέχοντας και πάλι έντρομη μέσα να βάλω κάνα σορτσάκι μιας και από κάτω και σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται καμιά 15 εργάτες. Κάθε πρωί και για αρκετούς μήνες ξυπνούσα από το τραγούδι ενός εργάτη γύρω στις 7 το πρωί, ο οποίος προφανώς έκανε τρομακτικά καλό σεξ, διότι πως αλλιώς εξηγείται τέτοιο κέφι πρωί πρωί;  Για να μην μιλήσω για την ένταση της φωνής του η οποία έφτανε στο μπαλκόνι, άνοιγε την μπαλκονόπορτα του δωματίου μου, με χτύπαγε στην πλάτη και μου έλεγε «συγνώμη, μήπως θα μπορούσα να τρυπήσω το τύμπανό σου καθώς επίσης και όσα νευρικά κέντρα σου έχουν απομείνει;». Άστα, έχω πάθει νεύρωση κανονική με τα παραδοσιακά τραγούδια έκτοτε. Σκέφτομαι πολύ σοβαρά τον ψυχολόγο.  

Μόλις τελείωσα τις πανελλήνιες, έφυγα για διακοπές και όταν γύρισα το είδα. Ήταν τερατώδες. Ήταν τεράστιο. Ήταν 5 όροφοι τριμμένοι με τεράστια επιτυχία στα μούτρα μου. Φτου. Θα σηκωνόμουν τώρα να βγάλω και μία φωτογραφία να δεις πόσο κοντά είναι, αλλά άστο καλύτερα..θα πάθεις κατάθλιψη. Τι να πουν κι αυτοί που μένουν στα Πατήσια..Στο Παγκράτι.. 

Anyway, που λέμε και στο χωριό μου, πριν από μερικές ημέρες και αφού είδα μία φωτογραφία αποφάσισα να αλλάξω προοπτική. Τη φωτογραφία την λένε “Urban Sky” και την έχει τραβήξει ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Αν θέλεις δες την εδώ.  

Παραδέχτηκα λοιπόν πως μένω σε μία πόλη με πολυκατοικίες, με ταράτσες και θερμοσίφωνες, με μπαλκόνια και καλώδια της ΔΕΗ. Μένω στην Αθήνα που έχει αυτή τη στιγμή που σου γράφω (κάτσε να κοιτάξω 2 λεπτά), μπα δεν βρίσκω επίσημα στοιχεία για το 2010, πες 5 εκ κατοίκους περίπου…

Και μιας και τα πράγματα δεν αλλάζουν πρέπει να αρχίσω να βλέπω την ομορφιά μέσα σε όλο αυτό, γιατί σίγουρα κάπου υπάρχει και γιατί αν δεν την δω, θα τρελαθώ. Είδα την ομορφιά του urban και είδα και την ομορφιά του sky. Και μετά είδα την ομορφιά και των 2 και έτσι σκέφτηκα να γράψω και όλα τα παραπάνω.

 

Έκτοτε «κλέβω» από το φίλο μου και τον έχω στο μυαλό μου κάθε φορά που  φωτογραφίζω ταράτσες και ουρανό.

Dsc_0031

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s